Απόδραση από την πραγματικότητα Νο 2

Ο Μάιος είναι ο μήνας των επίσημων εμφανίσεων και της μεγάλης προβολής σχεδιαστικών δημιουργιών που δεν αφορούν την καθημερινότητα. Πιθανόν να ενδιαφέρουν βέβαια όσους ασχολούνται με τα  πάρτι μεταμφιεσμένων τα οποία αποτελούν διασκεδαστική συνήθεια των νεαρών βλαστών της αθηναϊκής κοσμικής σκηνής. Πάρτι που πολλαπλασιάζονται με ρυθμό δεκαπενθήμερης υπερπαραγωγής και προϋποθέτουν την ερμηνεία ενός θέματος, όπως η Μήδεια, οι αραβικές νύχτες και άλλες αναφορές σε δημοφιλείς μύθους και παραμύθια. Φτάνει να διαθέτουν στοιχεία «απόδρασης από την πραγματικότητα».

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η έννοια της απόδρασης είχε χαρακτήρα επανασύνδεσης με τη φύση, με την ατίθαση και ανέμελη έκφραση της νιότης που δεν επιζητά την επιτήδευση και τον καλλωπισμό της εικόνας του εαυτού. Αλλωστε αυτήν την ιδανική απόδραση προώθησε με ένα άρωμά του ο αμερικανός σχεδιαστής Κάλβιν Κλάιν και κατοχύρωσε την παρουσία του στη μόδα του μινιμαλιστικού ήθους.

Ωστόσο η σημερινή μόδα αποζητά την απόδραση μέσα από συνθήκες μυθολογικών ψευδαισθήσεων και ηρωικών αφηγήσεων. Γι’ αυτό και η παρουσία του Αλεσάντρο Μικέλε, σχεδιαστή του οίκου Gucci, στο ύφος του παρόντος θεωρείται η πιο χαρακτηριστική περίπτωση για να αναφερθεί κανείς στην εκλεπτυσμένη πολυτελή ασυναρτησία που κυκλοφορεί ελεύθερη σε νύχτες εικαστικής ή κινηματογραφικής πρεμιέρας σε όλο το πλάτος και μήκος της λεκάνης της Μεσογείου.

Από την Μπιενάλε της Βενετίας και τα πάρτι των οίκων σε ιδιωτικούς κήπους και παλάτσι, τη σκηνή επαυξημένης πραγματικότητας της Eurovision του Τελ Αβίβ έως τις επίσημες προβολές ταινιών στο Φεστιβάλ των Καννών, οι εμφανίσεις των καλεσμένων έχουν κάτι κοινό: την ανάγκη διάκρισής τους στο πέλαγος του Instagram. Αν αυτός ο σκοπός τους υπερβαίνει τη σημασία του ρούχου ως συστατικού προσδιορισμού της προσωπικότητας περισσότερες διευκρινίσεις δεν χρειάζονται. Η ανταγωνιστική συμπεριφορά των προσώπων που φοράνε τουαλέτες με βαθύ ντεκολτέ και μεγάλο πλαϊνό σκίσιμο, ή σακάκια σμόκιν με ώμους έτοιμους για απογείωση, μπλούζες με μανίκια πιο φουσκωτά από το πουκάμισο που φορούσε ο σωματοφύλακας Ντ’ Αρτανιάν τον 18ο αιώνα  δεν αναδεικνύει την ευρηματικότητα του στάιλινγκ, αλλά την ταχύτητα της προσαρμοστικότητάς τους σε διαφορετικά είδη ρούχων. Η επιδίωξή τους να  εντυπωσιάσουν τους ψηφιακούς θαυμαστές τους έχει γνωρίσματα υστερίας.

Ας κάνουμε λοιπόν μια προσπάθεια να διακρίνουμε κάποια στοιχεία που εξισορροπούν τη σχέση του παρατηρητή της μόδας με τα πρόσωπα και τα σώματα που την επικοινωνούν. Ας δούμε τις πρωινές φωτογραφίσεις του Φεστιβάλ των Καννών. Τότε που ηθοποιοί , σκηνοθέτες και μέλη της κριτικής επιτροπής εμφανίζονται για τις καθιερωμένες συνεντεύξεις Τύπου και μιλάνε για το σινεμά και τους ρόλους τους, για μεγάλες ιδέες και ανθρώπινες ιστορίες. Σε αυτή τη συνάθροιση του επαγγέλματος βάζουν κυρίως ό,τι απόθεμα ποιότητας διαθέτει ο χαρακτήρας τους. Σε αυτήν την περίπτωση η επιλογή των ρούχων που θα υπογραμμίσουν το «εγώ» και όχι το περίβλημα του σώματος είναι αυστηρή. Η διάκριση γίνεται με «τα σημαντικά ελάχιστα». Ναι, μια τέτοια συνήθεια ενασχόλησης με τη μόδα είναι παρελθοντική. Ντεμοντέ. Και απαραίτητη για να γίνεται αντιληπτή η στιγμή που η ίδια η μόδα χρειάζεται να αμφισβητήσει τον ρόλο της. Για να τον ξεπεράσει.