Το διακύβευμα της κάλπης: Προκλήσεις και διλήμματα

Το διακύβευμα των ευρωεκλογών είναι: θέλουμε μια Ευρώπη της προόδου, μια Ευρώπη με κοινωνική συνοχή, ανεκτική στο διαφορετικό, με ίσες ευκαιρίες δουλειάς, ή μια Ευρώπη της οπισθοδρόμησης και της αναλγησίας.

Λέμε «Ευρώπη», αλλά η Ευρώπη είναι πολλά κράτη με διαφορετικούς πολιτισμούς, πράγμα που σημαίνει ότι η συγκρότησή τους σε έναν συνασπισμό είναι ένα κατεξοχήν δύσκολο εγχείρημα – και οδυνηρό, έν τινι μέτρω, καθώς είναι υποχρεωμένο το κάθε κράτος-μέλος να εκχωρήσει μέρος της εθνικής του κυριαρχίας προκειμένου να καρπωθεί τα ανυπολόγιστα αγαθά της ειρηνικής συνύπαρξης.

Στο παρελθόν επιχειρήθηκε, και όχι μια φορά, η Ευρώπη να συνασπισθεί σε μια ενότητα με τη χρήση της βίας. Το αποτέλεσμα ήταν κάποια στιγμή οι ευρωπαϊκοί αυτοί συνασπισμοί να διαλυθούν, όπως συνέβη με τη Σοβιετική Ενωση και τη Γιουγκοσλαβία.

Η φορά που επιχειρήθηκε να ενωθεί η Ευρώπη με συναίνεση και ειρηνικά μέσα ήταν το 1951. Τότε η Γαλλία, η Δυτική Γερμανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία συνέστησαν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα, προκειμένου η παραγωγή και η εμπορία των δυο αυτών υλών να τεθεί υπό κοινή διαχείριση. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα στην συνέχεια εξελίχθηκε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα με την ένταξη και άλλων ευρωπαϊκών κρατών, η οποία με τη σειρά της μετεξελίχθη στην Ευρωπαϊκή Ενωση με τη συμμετοχή πλέον 28 ευρωπαϊκών κρατών.

Το όραμα της Ευρώπης για τη συγκρότηση ενός συνασπισμού ευρωπαϊκών κρατών που θα βασίζεται σε δύο πυλώνες αξιών, τον διάλογο και τη δημοκρατία αφενός και την αλληλεγγύη και τη μέριμνα για τον ασθενέστερο αφετέρου, φαίνεται να αντέχει στον χρόνο, αν σκεφτούμε ότι η ενότητα αυτή μετράει περίπου 7 δεκαετίες ύπαρξης.

Σήμερα το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης απειλείται από την Ακροδεξιά, η οποία επιδιώκει να κυριαρχήσει στη Γηραιά Ηπειρο με τη βία και τη μισαλλοδοξία και την παρατεταμένη λιτότητα που πλήττει τα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας.

Για την αντιμετώπιση της οικονομικής ανέχειας, που συνεπάγεται η λιτότητα, χρειάζονται πολιτικές με στόχο το όφελος των πολλών, διαφορετικές από τις πολιτικές που ακολουθούνται τώρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς δεν μπορεί να γίνει με τα δικά της όπλα, ήγουν τη βία και τη μισαλλοδοξία, καθώς η λογική «μου κάνεις αυτό, σου κάνω το ίδιο» οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο με θύμα τελικά τον ίδιο τον άνθρωπο, για τον οποίο ποσώς ενδιαφέρεται η Ακροδεξιά.

Χρειαζόμαστε, για να συνεχίσει το όραμα της ειρηνικής συνύπαρξης των ευρωπαϊκών κρατών, να γίνουμε περισσότεροι όσοι προσβλέπουμε σε αυτό, πολύ περισσότεροι από εκείνους που επιζητούν να γυρίσει η Ευρώπη στο σκοτεινό παρελθόν της, όπου κυριαρχούσαν το μίσος για τον άλλο και η αναλγησία του ισχυρού απέναντι στον αδύναμο.

Να το πούμε ευθέως: ο δρόμος της προόδου, με ό,τι συνεπάγεται αυτή, είναι αυτός που οδηγεί στο μέλλον της Ευρώπης – ο άλλος δρόμος οδηγεί στην καταστροφή της Ευρώπης.

O Θεοδόσης Πελεγρίνης είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ