Ποικιλόχρωμοι Αριστεροφύλακες της Ελεεινής Τραπέζης

Ενα εκατομμύριο εννιακόσιες είκοσι τέσσερις χιλιάδες πεντακόσιοι είκοσι έξι αληθινοί, πραγματικοί συμπατριώτες μας, άνθρωποι της διπλανής ή και της ίδιας πόρτας, ψήφισαν στις τελευταίες εθνικές εκλογές ΣΥΡΙΖΑ. Ενα μεγάλο τμήμα αυτού του πληθυσμού, συν κάτι καινούργιους, άρτι καταγραφέντες στους καταλόγους, είναι έτοιμο να το διαπράξει και στις προσεχείς, ευρωεκλογές τώρα αμέσως και λίγο αργότερα και βουλευτικές.

Είναι, νομίζω, εντυπωσιακό, για να μην πω συγκλονιστικό όπως το χαρακτήρισε ένας τυπάκος εδώ, λίγο πιο πέρα. Και αυτό γιατί αν όλα όσα έγιναν αυτά τα τέσσερα χρόνια είχαν συμβεί στη διάρκεια κάποιας άλλης τετραετίας με άλλη κυβερνητική σύνθεση, με την επάρατο ΝουΔου ή το τρισάθλιο ΠΑΣΟΚ, θα είχε γίνει εδώ το έλα να δεις.

Τώρα παρατηρείται μια αξιοπρόσεκτη ησυχία, μια μούγγα στη στρούγκα, θα έλεγα, αν μου επιτρέπει το φιλοθέαμον και φιλομαθές αναγνωστικό κοινό μας, παρά το γεγονός ότι η παρούσα κυβερνητική σύναξη αριστεροφυλάκων αποτελείται βασικά από παλιοπασόκους, λαϊκοδεξιούς, ψεκασμένους αγνωστικιστές και προοδευτικούληδες γεφυροποιούς του σκοινιού και του παλουκιού. Δηλαδή από ατομάκια που μεγαλούργησαν σε προηγούμενες κυβερνήσεις που οι ίδιοι τώρα καταγγέλλουν και μετά βδελυγμίας αποστρέφονται, σαν να μην ξέρουν τίποτα.

Μερικοί μάλιστα εξ αυτών έγιναν ιδιαιτέρως εύποροι εις το αμαρτωλό παρελθόν και συμπληρώνουν, μάλλον πολλαπλασιάζουν, το εισόδημά τους και εις το αρματωλό παρόν, σύγχρονοι ηρωικοί Αρματωλοί και Κλέπτες δηλαδή. Αλλά η κοινή γνώμη, μια κοινή, μια πόρνη, που ‘λεγε κι ο φίλος μου ο Τζίμης, δεν ερεθίζεται και πολύ, παρόλο που σε άλλες περιπτώσεις θα ξεσηκωνόταν από σκαμπό, καναπέδες και πουφ – με παφ και πουφ, πίνοντας, βρίζοντας και καπνίζοντας – και θα ‘βγαινε στους δρόμους, γυναίκες και άντρες με όπλα στους ώμους, όπλα ελαφρά βέβαια, μικρά στειλιάρια ή ομπρέλες, αν θυμάμαι καλά, αν δεν με απατά η φίλη μου. Ακόμα θυμάμαι καθαρά που καταχεριάζανε υπουργούς προηγούμενων κυβερνήσεων, αγαναΧτισμένοι του δρόμου, αυτοί οι ίδιοι μάλιστα που τους είχαν ψηφίσει καμιά δεκαπενταριά φορές για διορισμούς και ρουσφέτια, αλλά τώρα – τότε – που φαινόταν να είχαν κοπεί αυτά βουρ και ανοίγανε κεφάλια στις πλατείες και στις ταβέρνες καπελώνανε ψάρια στα κεφάλια των παλιών υπουργών.

Τώρα; Απόλυτη ησυχία. Ειδυλλιακή ατμόσφαιρα σε ονειρική τοποθεσία και, παρακαλώ εγώ, δεν ακούγεται κιχ. Κι οι υπουργοί είναι οι ίδιοι, συνέχεια των προηγούμενων, τα κόλπα είναι κραυγαλέα πια, άθλια και τρισχειρότερα, οι μπάζες κι οι μίζες σβουριχτές πάνω στα κεφάλια μας. Μέχρι που κορυφαίοι υπουργοί καταγγέλλουν ο ένας τον άλλον, ενώπιον κουφών εισαγγελέων που ποιούν την νήσσαν, ότι τα παίρνανε, ότι τρώγανε δεκάδες εκατομμύρια από μαύρες σακούλες και άλλα τέτοια υπέροχα.

Και δεν έχουν κανένα θέμα και κανένα πρόβλημα οι εκλεκτοί πελάτες – «πολίτες». Δεν μιλάει, δεν αντιδρά κανείς. Κι οι μισοί και βάλε παλιοί και νέοι πελάτες είναι πανέτοιμοι να ξαναψηφίσουν με ενθουσιασμό το αριστερό παιδί που έσκισε τα Μνημόνια της τρόικας που δεν ήταν Μνημόνια αλλά απ’ αυτά βγήκαμε χωρίς να ‘χουμε βγει, με κάτι τύπους να μας έχουν υπό σκληρή επιτήρηση, που όμως δεν λέγονται τρόικα αλλά καλοχαιρέτας, το παιδί που διαπραγματεύεται σκληρά κι έχουμε χάσει τα μισά, που δακρύζει πάνω στον τάφο του Φιντέλ Κάστρο, αλλά κάνει και με το φτερό, ο μαύρος, αέρα στον Ντόναλντ και στον Γκούφυ. Που είναι και Μαδούρο και φατούρο, που στέκεται με σεβασμό ανάμεσα σε Βελουχιώτη και Σπηλιωτόπουλο, Αρης να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι, αφού βγάζει πύρινους λόγους κάτω απ’ το άγαλμα του Αρη και βγάζει και ζεστά φίνγκερ φουντ και καναπεδάκια στη δεξίωση του άλλου Αρη στο κότερο του Αρχοντάρη…

Να μην πω τώρα για τα υπόλοιπα, για Ρουβίκωνες, μπογιές και βαριοπούλες, για μαύρους φασίστες που δεν δικάζονται και για κοκκινόμαυρους και αλλόχρωμους που αλωνίζουν.

Για τους Ρασπούτιν, την κα Ξένη, την κα Θάνου, τις παραγγελιές διώξεων πολιτικών αντιπάλων, τις «στραβές» στη βάρδια της αλληνής, τον αρχάνθρωπο των σπηλαίων της Νότιας Κρήτης, τις διακοπές στα κότερα, στις βίλες και στις επαύλεις, τις βόλτες με τα προεδρικά αεροπλάνα και τις θωρακισμένες λίμο που θα πουλάγαμε…

Τ’ αφήνω τώρα εδώ.

Σταματάω.

Ούτε χρόνο ούτε χώρο άλλο έχουμε.

Να τα δούμε όλα ξανά κι απ’ την αρχή αυτής της ύπουλης καταστροφικής απάτης που σούρνεται κοντά πέντε χρόνια και ας πάμε μετά να ψηφίσουμε. Για την Ευρώπη, προς το παρόν.

Επίσης, Καλούς Δημάρχους και Περιφερειάρχες, μακριά από στραβές, σας εύχομαι.

Δεν χανόμαστε.

Εχουμε πολλά να πούμε ακόμα.

Μουτς.