Εκεί στο Αλσος

Τα τελευταία χρόνια το Πεδίον του Αρεως ήταν μια πληγή στο σώμα της πόλης. Που άνοιγε ακόμη περισσότερες πληγές στο σώμα και στις ψυχές των ανθρώπων οι οποίοι κατέφευγαν εκεί μετατρέποντάς το σε «πεδίο ζωντανών νεκρών». Αλλά και των κατοίκων της περιοχής που ένιωθαν ότι ζουν στα πλατό του «The walking dead», με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την καθημερινότητά τους. Χρειάστηκε να στοχοποιηθούν κάποιοι από αυτούς που μπήκαν μπροστά για τη σωτηρία του πάρκου, όπως η Μιμή Ντενίση, και να επέμβει ο εισαγγελέας ώστε να επιληφθεί του θέματος η Περιφέρεια και να δοθεί μια λύση που, τελικά, αποδείχθηκε πολύ πιο εύκολη και απλή απ’ όσο αρχικά παρουσιαζόταν.

Δεν έχουν βεβαίως λυθεί όλα τα προβλήματα, αλλά ωστόσο μπορούμε να πούμε ότι το πάρκο προχωρά προς την πλήρη κανονικοποίησή του. Με άρμα την ιδιωτική πρωτοβουλία – έτσι συμβαίνει συνήθως στην Ελλάδα. Οπως λοιπόν η επιχειρηματικότητα συνέβαλε στο να «αναστηθούν» κάποιες υποβαθμισμένες περιοχές της πρωτεύουσας, έτσι κι εδώ η επαναλειτουργία του Αλσους, και μάλιστα με επικεφαλής τον Διονύση Σαββόπουλο, εξοικείωσε τους Αθηναίους με την ιδέα να το επισκεφθούν και πάλι. Το ίδιο άλλωστε φαντάζομαι ότι θα συμβεί και με το Green Park που επίσης ξαναζωντανεύει.

Πίσω από την επαναλειτουργία του Αλσους είναι ο Ηλίας Μαροσούλης, ένας επιχειρηματίας που η πορεία του έχει δείξει ότι δεν φοβάται τα ρίσκα, παρόλο που κάποια του έχουν στοιχίσει πολύ ακριβά. Ετσι, για φέτος το καλοκαίρι, έκανε μια μεγάλη επένδυση για να αναβιώσει το θέατρο του Πεδίου του Αρεως. Ενα θέατρο στο οποίο θυμάμαι – σαν όνειρο από τα πολύ παιδικά μου χρόνια – να έχω δει τον «Καπετάν Μιχάλη» με τον Μάνο Κατράκη. Είναι το κηποθέατρο Αλίκη, όπου η Βουγιουκλάκη, στη δεκαετία του 1980, έκανε τις μεγάλες επιτυχίες της, εκεί όπου έχει παίξει και η Ελεύθερη Σκηνή. Γι’ αυτό μόνο γραφικές μπορώ να θεωρήσω τις διαμαρτυρίες μιας μικρής ομάδας κατοίκων που δεν θέλουν να λειτουργήσει το θέατρο επικαλούμενοι πολεοδομικές παραβάσεις. Παιδιά, το 2019 ζούμε. Ποιος επιχειρηματίας θα διακινδυνεύσει μια επένδυση αν δεν είναι απόλυτα νομικά κατοχυρωμένος; Το σεβαστό δικαίωμα της διαμαρτυρίας πολύ φοβάμαι ότι μετατρέπεται σε οξεία «διαμαρτυρίτιδα» που δαιμονοποιεί κάθε μορφής επιχειρηματικότητα. Ας περιμένουμε λίγο. Κι αν δούμε ότι ο θόρυβος από το θέατρο ενοχλεί τους περίοικους, εγώ μαζί τους θα είμαι.

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
Το 1978 είχε κυκλοφορήσει. Πάνω από σαράντα χρόνια πριν. Η φωνή της Βίκυς Μοσχολιού ήταν σαν να έπαιρνε το ηχόχρωμα της νοσταλγίας καθώς τραγουδούσε «Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι μες στα θερινά τα σινεμά, νύχτες που περνούν, που δεν θα ξαναρθούν, μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά». Το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη – και ως προς τους στίχους και ως προς τη μουσική – είχε τις λεπτές εκείνες ισορροπίες που ξόρκιζαν το μελό και αναδείκνυαν την τρυφερότητα για ένα παρελθόν που δεν προλάβαμε να βαρεθούμε και ανατρέχουμε σε αυτό λες και είναι καταφύγιο. Σαν «καταφύγιο» λειτούργησε και το τραγούδι όχι μόνο όταν συνειδητοποιούσαμε ότι «φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια», αλλά, κυρίως, όταν νιώθαμε ότι «κάποιος μας τα κλέβει μυστικά».
Και κοίτα να δεις πώς έρχονται τα πράγματα. Πώς οι ρωγμές των νέων συνθηκών στη ζωή μας ανοίγουν τόσο ώστε να μπορεί να μπαινοβγαίνει η νοσταλγία. Να εγκαθίσταται στο σήμερα κάνοντας το παλιό καινούργιο, δίνοντάς του έτσι λόγο ύπαρξης. Μου το επισήμανε ο «επίμονος φωτογράφος» και φίλος Δημήτρης Μπούρας. Τα θερινά σινεμά, αυτά τα ελάχιστα που έχουν απομείνει, μπορεί να έχουν μεταλλαχθεί, να έχουν μετατραπεί σε κάτι μεταξύ σουβλατζίδικου ή καφέ «μετά θεάματος» – που, δεν λέω, καλά είναι κι αυτά -, αλλά υπάρχουν πάντα οι ταράτσες μας. Δεν είναι μία ούτε δύο οι ταράτσες της πόλης που ένας προτζέκτορας τις έχει μετατρέψει σε θερινό σινεμά. Και ανεβαίνουν οι ένοικοι της πολυκατοικίας, οι παρέες, οι οικογένειες, με τις πλαστικές καρέκλες, τις παντόφλες, τις φανέλες και τον πασατέμπο τους και φτιάχνουν έτσι ένα νέο, οικογενειακό Σινεμά ο Παράδεισος. Αυτό που θα νοσταλγούν ύστερα από χρόνια τα δικά τους παιδιά και εγγόνια.

Μόδα στη Λυρική
Τον γνωρίσαμε από την τηλεόραση. Και μάλιστα ως κριτή σε ένα ριάλιτι μόδας, μια θέση που δεν εξασφαλίζει τις καλύτερες, ίσως, συνθήκες για να αναδειχθεί το στίγμα ενός δημιουργού. Ο Στέλιος Κουδουνάρης όμως υπήρχε και υπάρχει εκτός «My style rocks». Με ιδέες, γνώση της μόδας και της αγοράς και αγάπη για τη γυναικεία φιγούρα. Την οποία θέλει να μετατρέψει με τα ρούχα του σε ένα είδος «ηρωίδας», πρωταγωνίστριας στο έργο της δικής της ζωής. Ετσι, την επόμενη Τρίτη 28 Μαΐου, παρουσιάζει την καινούργια του συλλογή στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στο ΚΠΙΣΝ, που ανοίγει για πρώτη φορά την αυλαία της σε σχεδιαστή μόδας.

Χάρης Παπαδημητρακόπουλος, φωτογράφος
Τι μου αρέσει, τι δεν μου αρέσει στην Αθήνα
Μου αρέσει η πολύ πρωινή ποδηλατάδα στο κέντρο και στην παραλιακή. Το ηλιοβασίλεμα στον λόφο του Αρείου Πάγου. Το διάβασμα στην Πνύκα το απόγευμα. Το χαμόγελο, το ξάφνιασμα και η προθυμία των Αθηναίων όταν τους χαμογελάσεις με την καρδιά σου και τους ζητήσεις να τους φωτογραφίσεις. Να συνοδεύω τις φίλες μου στο ατελείωτο σεργιάνι τους στα μαγαζιά του εμπορικού τριγώνου και να γελάω με τη λάμψη που έχουν τα μάτια τους κάτι τέτοιες στιγμές. Το χρώμα της χαραυγής στο Καβούρι. Το περπάτημα στην Ακτή Θεμιστοκλέους και το ψάρι στο ταβερνάκι «Αφροδίτη» στον Σταυρό Πειραϊκής
Δεν μου αρέσουν οι μουτζούρες στους τοίχους, τα αυτοκόλλητα στις πινακίδες, οι παρατημένοι σκύλοι στις βεράντες, οι δήμαρχοι που μένουν σε άλλο δήμο.