Το λάθος που έπρεπε να γίνει

^«Να κάνουν τον σταυρό τους, αν μην πιστεύουν στον Θεό, να μην εκλεγώ δήμαρχος». Βρίσκει εύκολα κανείς το λάθος στη δήλωση που έκανε ο Κώστας Μπακογιάννης για τον βανδαλισμό του προεκλογικού του περιπτέρου με συνθήματα κατά του δολοφονημένου πατέρα του. Αλλά μην πιστέψει κανείς ότι το λάθος βρίσκεται στο απειλητικό ύφος, στη σαφή προειδοποίηση πως η επίθεση αυτή δεν μπορεί να ξεχαστεί. Βρίσκεται στο γεγονός πως η δήλωση βγήκε από λάθος χείλη. Βγήκε μόνο από τα χείλη του Μπακογιάννη, ενώ θα έπρεπε να είχε βγει και από τα χείλη της κυβέρνησης, των κομμάτων, των υπόλοιπων υποψηφίων που διεκδικούν τον Δήμο της Αθήνας.

Εύκολα βρίσκει κανείς και τη διαφορά. Η Βουλή αποχαιρέτησε τον Παύλο Μπακογιάννη το 1989 με ένα μαζικό χειροκρότημα. Η καταδίκη της δολοφονίας ήταν έντονη, αδιαπραγμάτευτη. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο μόνος που υπερασπίζεται τη μνήμη του είναι ο γιος του. Η υπόθεση όμως δεν είναι οικογενειακή. Οπως τότε, έτσι και τώρα η δολοφονία του Μπακογιάννη δεν αφορά μόνο την οικογένειά του και τα παιδιά του. Δεν πρόκειται για προσωπική βεντέτα, αλλά για κάτι που ξεπερνάει τα πρόσωπα. Το σύνθημα «Ντόρα, έγινε μισή δουλειά το ’89» που έγραψαν κάποιοι στα Γιάννενα δεν αφορά μόνο την Ντόρα Μπακογιάννη αλλά πολλούς περισσότερους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται το λάθος. Δεν είναι η πρώτη φορά που η πολιτική βία σκοτώνει και οι οικογένειες των θυμάτων ζουν έναν δεύτερο θάνατο, τον θάνατο της έλλειψης αλληλεγγύης από την κοινωνία και το κράτος δικαίου. Ο Μπακογιάννης ζει έναν ακόμη, τον θάνατο της σκύλευσης της μνήμης του πατέρα του από τους υπερασπιστές του δολοφόνου του πατέρα του. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όμως, η δήλωση «Να κάνουν τον σταυρό τους, αν μην πιστεύουν στον Θεό, να μην εκλεγώ δήμαρχος», δεν είναι ένα απλό λάθος. Είναι ένα λάθος που έπρεπε να γίνει.