Τα εγκαίνια της απελπισίας{CR}

Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ακόμη στην ιστοσελίδα της επίσημης εφημερίδας του κόμματος. «Η επιλογή του αγωγού TAP», γράφει, «δεν προσφέρει στη χώρα μας τα οφέλη που προπαγανδίζουν τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης». Και επομένως; «Οι σημερινοί πανηγυρισμοί του Πρωθυπουργού για την επιλογή του αγωγού ΤΑΡ, κινούνται στο πλαίσιο της επικοινωνιακής πολιτικής και το μόνο στο οποίο στοχεύουν είναι να εξαπατήσουν τον λαό». Καταλαβαίνει κανείς από το ύφος και μόνο πως η ανακοίνωση δεν είναι πρόσφατη. Το ύφος δεν αποπνέει εξουσία, αλλά διαμαρτυρία. Δεν εξωραΐζει, καταγγέλλει. Αλλά ως τι υπάρχει ακόμη; Γιατί να τη βρίσκει κανείς τόσο εύκολα με λίγο ψάξιμο στο Google ακόμη και την ημέρα που ο Πρωθυπουργός, όχι εκείνος που πανηγύριζε πριν από έξι χρόνια για να «εξαπατήσει τον λαό», έφτασε ώς τη Βουλγαρία για να εγκαινιάσει αυτόν ακριβώς τον αγωγό;

Μία εξήγηση είναι πως η επίσημη εφημερίδα δεν έχει τα αντανακλαστικά εκείνης της υπουργού που την επομένη της ορκωμοσίας της εξαφάνισε από τον λογαριασμό της στο Twitter και το τελευταίο ίχνος από τα αντιμνημονιακά της μηνύματα. Μια δεύτερη είναι πως το κόμμα, και πολύ περισσότερο η εφημερίδα, ούτε που θυμάται εναντίον ποίου εξέδιδε ανακοινώσεις το 2013 –  έβγαζε ανακοινώσεις εναντίον των πάντων. Η πιθανότερη εξήγηση όμως είναι πως για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει και τόση σημασία. Τι σημασία να έχει ένας αγωγός όταν η αντιμνημονιακή δύναμη της χώρας υπέγραψε το πιο βαρύ Μνημόνιο; Τι σημασία να έχει όταν ο Πρωθυπουργός που θα έδιωχνε την Cosco υποδέχθηκε τους Κινέζους της Cosco μόλις λίγους μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας;

Παλαιοκομματισμός

Σημασία δεν θα είχαν ούτε τα εγκαίνια στη Βουλγαρία. Δεν θα είχαν εάν η κυβέρνηση του Πρωθυπουργού δεν είχε εγκαινιάσει λίγες ημέρες νωρίτερα στη Θεσσαλονίκη ένα βαγόνι που δεν κινείται και πιο πριν ένα βαγόνι επειδή είχε έρθει στην πόλη και πιο πριν έναν σταθμό του μετρό της πόλης χωρίς βαγόνια αλλά με αναπαραστάσεις εκδοτηρίων σε μουσαμάδες. Εάν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός που κατ’ αντιδιαστολή με εκείνη την παλιά κομματική ανακοίνωση «δεν εξαπατά ποτέ τον λαό», δεν εξασκούσε με τέτοια επιμονή την υψηλή τέχνη του παλαιοκομματισμού εγκαινιάζοντας υποδομές που μετά τις λαμπερές φιέστες των εγκαινίων ξαναγίνονται τα σκονισμένα εργοτάξια που ήταν.

Το ταξίδι του Πρωθυπουργού στη Βουλγαρία δεν μπορεί παρά να ειδωθεί κάτω από αυτό το πρίσμα. Ως εμμονή για ακόμη μία κορδέλα, ως ανάγκη για ακόμη ένα ψαλίδι, ως δίψα για ακόμη μία φιέστα. Δεν είναι ο Πρωθυπουργός που δεν εξαπατά τον λαό αυτός. Είναι τα εγκαίνια της απελπισίας.