Αρης

Ομολογώ ότι έπεσα έξω. Οταν την περασμένη εβδομάδα στη Λαμία ο Πρωθυπουργός θυμήθηκε την «πιο συναρπαστική πολιτική ομιλία» της περιοχής και αναφώνησε πόσο «συναρπαστικά επίκαιρος» είναι σήμερα ο Αρης, δεν εννοούσε τελικά τον Βελουχιώτη.

Εννοούσε τον Αρη Σπηλιωτόπουλο.

Αυτό τουλάχιστον κατάλαβε ο Σπηλιωτόπουλος. Και χθες ανταποκρίθηκε θετικά στο κομπλιμέντο εξηγώντας ότι «το προσκλητήριο ΣΥΡΙΖΑ για ευρύ προοδευτικό μέτωπο αφορά όποιον έχει δημοκρατικό πρόσωπο».

Συγκινήθηκα. Δεν ξέρω βεβαίως αν η μετάβαση από τον Αρη στον Αρη κολακεύει τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είναι δική μου δουλειά. Ούτως ή άλλως, ο ΣΥΡΙΖΑ ειδικεύεται στην ανακύκλωση φθαρμένων υλικών.

Δεν είναι κακή μπίζνα. Εχω την αίσθηση ότι ο Τσίπρας κατάλαβε εγκαίρως πως το μεγαλύτερο βαρίδι του «παλαιού πολιτικού συστήματος» δεν είναι οι πελατειακές σχέσεις, ούτε η διαφθορά. Είναι το προσωπικό του.

Κυρίως όσοι μπήκαν στην πολιτική χωρίς βάσιμο λόγο, ούτε ειδικά προσόντα, και αρνούνται πεισματικά να αποδεχτούν ότι δεν είναι υποχρεωτικό να παραμένουν.

Αυτό αφορά δύο ομάδες ανθρώπων.

Αφενός κάποιους που ήρθαν στην εξουσία με τον Γιώργο Παπανδρέου νομίζοντας ότι θα κυβερνούν για πάντα. Τελικά απέτυχαν να κυβερνήσουν για πολύ, βρέθηκαν χωρίς δουλειά και σήμερα ανακυκλώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ραγκούσης, Μαριλίζα, Μωραΐτης, Τόλκας, Κατσέλη, Τζάκρη είναι ίσως οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις.

Αφετέρου κάποιους άλλους που συνόδευσαν στην εξουσία τον Κώστα Καραμανλή και μετά αποχαιρέτησαν. Αντώναρος, Τσιτουρίδης, Παπακώστα, Μίχαλος, Σπηλιωτόπουλος…

Κοινό χαρακτηριστικό των μεν και των δε είναι η αδυναμία να κατανοήσουν ότι, καλώς ή κακώς, άλλαξε όχι μόνο το έργο αλλά και ο θίασος.

Ασφαλώς στην πολιτική η απόσυρση δεν αποτελεί εύκολη απόφαση. Χρειάζεται αυτογνωσία και αξιοπρέπεια. Εως τώρα όμως υπέθετα πως εύκολη υπόθεση δεν είναι ούτε η ανακύκλωση.

Αλλά αυτή είναι τελικά η προσφορά του ΣΥΡΙΖΑ. Ολα τα χωνεύει. Από Αρη μέχρι Αρη. Κι από Θύμιο μέχρι Thanassi.

Αλλοτε χαϊδεύοντας τη ματαιοδοξία κι άλλοτε τον τυχοδιωκτισμό των ανθρώπων, κατάφερε στο όνομα του καινούργιου που διαφήμιζε να ανακυκλώσει ό,τι πιο παλιό περιελάμβανε το παλιό.

Κι είναι κρίμα.

Μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι δυο νέοι πολιτικοί, όπως ο Τσίπρας κι ο Μητσοτάκης, θα συντελούσαν αν μη τι άλλο στην ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.

Ο Μητσοτάκης το προσπαθεί, άλλοτε με επιτυχία κι άλλοτε όχι.

Ο Τσίπρας δεν το προσπαθεί καν. Με έναν παράξενο κυνισμό μαζεύει ό,τι ρετάλια βρει μπροστά του ελπίζοντας ότι κάπου θα του φανούν χρήσιμα.

Μάλλον καλό θα του κάνει αν οι ψηφοφόροι υποδείξουν το λάθος του.