Πώς το Κατάρ χρηματοδοτεί το ισλάμ στην Ευρώπη

Το κεντρικό ζήτημα των ευρωεκλογών είναι η μετανάστευση· ιδιαίτερα από τις μουσουλμανικές χώρες: στην Ελλάδα δεν πολυασχολούμαστε με το πρόβλημα· ασχολούμαστε με τη συμπεριφορά του κ. Πολάκη. Αλλά θα επιμείνω. Έγραφα πριν από λίγες εβδομάδες πώς το Κατάρ χρηματοδοτεί τζαμιά στις δυτικές χώρες και περιλαμβάνει σε ειδικό μισθολόγιο ισλαμολόγους και ιμάμηδες που ενισχύουν τη μουσουλμανική παρουσία. Τι σημαίνει «ενίσχυση» της μουσουλμανικής παρουσίας: περισσότερα τζαμιά (και πιο εντυπωσιακά σε μέγεθος ώστε να χαρακτηρίζουν ολόκληρες περιοχές, να προκαλούν «εποίκιση» και να τις καθιστούν απροσπέλαστες στους μη-μουσουλμάνους), περισσότερα «πολιτιστικά» κέντρα (δηλαδή τόπους μελέτης του Κορανίου), περισσότερες διεκδικήσεις νομικής διαφοροποίησης, εξαίρεσης από τον νόμο και εφαρμογής της Σαρία. Αυτή η υπογράμμιση της «ταυτότητας» συμβαδίζει με την αγωνιστικότητα εναντίον του δυτικού πολιτισμού και του κράτους δικαίου, καθώς και με ρατσιστικές αντιδράσεις (αντιδυτισμός, αντισημιτισμός, μισογυνία, ομοφοβία, διώξεις χριστιανών) με το πρόσχημα και τη βιτρίνα των αντιρατσιστικών κινημάτων. Ο αντιρατσισμός είναι η σύγχρονη μορφή του ρατσισμού την οποία επινόησε η αριστερά για να στιγματίζει τους διαφωνούντες και για να προωθεί θετικές διακρίσεις.

Παρά τη συστηματική εθελοτυφλία, οι Γάλλοι δημοσιογράφων Σενό και Μαλμπρυνό εξέδωσαν πρόσφατα ένα βιβλίο γύρω από τον προσηλυτισμό των ισλαμικών κυβερνήσεων στη Δύση: μαζί με τα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, τις αθλητικές εγκαταστάσεις και την εκτεταμένη αγορά ακινήτων, χώρες όπως το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία επενδύουν κολοσσιαία ποσά στο πεδίο της θρησκευτικής και πολιτικής προπαγάνδας, της επιβολής κάποιου ηθικού πλεονεκτήματος έναντι της Δύσης. Στόχος είναι η αποτροπή της ένταξης των μουσουλμάνων (για αφομοίωση δεν γίνεται πια λόγος: θεωρείται, ακόμα και εκ μέρους των Ευρωπαίων, υπερβολικά «βίαιη») και η ανάπτυξη του πολιτικού ισλάμ που κρατά τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς μακριά από τον πολιτισμό και τους τροφοδοτεί με τεχνητά παράπονα. Σ’ αυτά τα παράπονα προστίθεται η διαπίστωση ότι πολλοί μουσουλμάνοι είναι μετριοπαθείς, ότι έχουν ξεπουληθεί στα ιδεώδη της δημοκρατίας: η στάση αυτή θυμίζει τα σταλινικά κομμουνιστικά κόμματα που συκοφαντούσαν, εξοστράκιζαν και εκτελούσαν τους ρεφορμιστές.

Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι που κυριαρχούν στον χώρο του πολιτικού ισλάμ δεν έχουν άμεση σχέση με την ισλαμική τρομοκρατία. Αλλά, την «κατανοούν», περίπου όπως η αριστερά κατανοεί τις κοινωνικές αιτίες της τρομοκρατίας των ανταρτών πόλεων και των βανδάλων. Πρόκειται για οργάνωση με τεράστια οικονομική δύναμη και απήχηση στον μουσουλμανικό κόσμο η οποία ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο στη διάρκεια της αραβικής άνοιξης την οποία οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν εκτίμησαν σωστά. Εξάλλου, ήταν εκείνοι που άνοιξαν τον δρόμο στις ποικίλες θυγατρικές των Αδελφών Μουσουλμάνων (ο Νικολά Σαρκοζί ήταν φίλος με τον εμίρη του Κατάρ και ο stararchitect Ζαν Νουβέλ έχτισε το Εθνικό Μουσείο στην Ντόχα) στο πλαίσιο της στρατηγικής προσέλκυσης επενδύσεων και της καταπολέμησης της «ισλαμοφοβίας». Οι Ευρωπαίοι ηγέτες απέτυχαν να δουν τις πολιτικές επιπτώσεις των ισλαμικών επενδύσεων: είδαν μόνο το χρήμα.

Το βιβλίο των δύο Γάλλων δημοσιογράφων επιβεβαιώνει αυτά που βλέπουμε και για τα οποία δεν μιλάμε: εκτός από τις καταριανές οργανώσεις εξισλαμισμού, υπάρχει ένα τεράστιο δίκτυο ψευτο-ΜΚΟ, όπως η Επιτροπή για την Προστασία Αμάχων, με έδρα τη Στοκχόλμη, που έχει δοσοληψίες με την Αλ-Κάιντα. Τέτοιες οργανώσεις προωθούν στις θέσεις της αυτοδιοίκησης των ευρωπαϊκών χωρών υποψηφίους που ανήκουν σε ισλαμικά κόμματα άλλων χωρών, όπως στο Ενάχντα της Τυνησίας ή στο Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν. Και φυσικά στους Αδελφούς Μουσουλμάνους που διαχειρίζονται τους μεγαλύτερους ισλαμικούς θεσμούς στη Δύση: π.χ. το Ισλαμικό Κέντρο της Γενεύης ή τη Μουσουλμανική Ένωση του Καναδά η οποία επιβάλλει πολιτική πολυπολιτισμικότητας με διαδηλώσεις υπέρ της νιχάμπ, της χωριστής εκπαίδευσης, της χωριστής χρήσης των κολυμβητηρίων και της απαλλαγής από την εκμάθηση των τοπικών γλωσσών. Πολλές από τις δραστηριότητες αυτών των θεσμών είναι παράνομες -μουσουλμανικά σχολεία στην Ευρώπη κάνουν εράνους υπέρ της Χαμάς, ενώ δάσκαλοι και καθηγητές συμμετέχουν σε συνδιασκέψεις μαζί με εκπροσώπους του Μετώπου Αλ-Νόσρα (παρακλάδι της Αλ-Κάιντα)- αλλά και πάλι κανείς δεν τις καταγγέλλει. Ακούγονται ψίθυροι και ερωτηματικά, αλλά η γενική στάση είναι η ομερτά μαζί με τη μυθολογία του αινιγματικού πολιτισμού της ερήμου: αυτός ο πολιτισμός δεν υπάρχει· υπάρχουν εξαγώγιμες πρώτες ύλες και υποταγή στους βασιλιάδες και στον Μωάμεθ.

Το πρόβλημα με τις πολιτικοθρησκευτικές επενδύσεις του Κατάρ και των άλλων μουσουλμανικών χωρών δεν είναι η τρομοκρατία. Το πρόβλημα είναι η φθορά της δημοκρατίας, ο κοινοτισμός, η εξασθένιση του νόμου, η εξάπλωση του σκοταδισμού που οφείλεται στην αδράνεια των δυτικών κυβερνήσεων, στην εθελοτυφλία, στη δειλία. Οι σουηδικές αρχές ανέχτηκαν επί έξι χρόνια την Επιτροπή για την Προστασία Αμάχων ώσπου ανακάλυψαν ότι ο ιδρυτής της, ο ιμάμης Χεθάμ Ραχμέχ, διοχέτευε όπλα από τη Λιβύη και τη Βοσνία στη Συρία μέσω των τουρκικών συνόρων. Και (έκπληξη!) απεδείχθη ότι η Επιτροπή ανήκε στο Εθνικό Συριακό Συμβούλιο που ιδρύθηκε στην Ντόχα και απαριθμούσε 2.000 τζιχαντιστές.

Το αυτονόητο δίδαγμα των ερευνών για τις πολιτικοθρησκευτικές επενδύσεις στη Δύση είναι ότι ο εξισλαμισμός βασίζεται στο χρήμα: οι παλιές ελληνικές ταινίες («Ο εμίρης κι ο κακομοίρης») είχαν συλλάβει την πραγματικότητα καλύτερα από τις ευαίσθητες καρδιές που βλέπουν ρατσισμό εκεί όπου υπάρχει κερδοσκοπία. Ο ξυπόλητος πρίγκηψ ήταν ο Κώστας Βουτσάς, όχι ο σεΐχης που περίμεναν στο ξενοδοχείο στο Λαγονήσι. Οι μουσουλμανικές κοινότητες δεν είναι φτωχές και καταφρονεμένες· αντιθέτως, είναι πολιτικοκοινωνικά ισχυρές, με ανεξάντλητες πηγές εσόδων και διπλωματικής στήριξης. Λόγω των παραβιάσεων του νόμου -περί προσηλυτισμού, περί κοσμικής παιδείας, περί τρομοκρατίας- και εξαιτίας του ότι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες έκαναν τα στραβά μάτια επί δεκαετίες, η εθνικιστική δεξιά οικειοποιείται ένα ζήτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί όλους – όχι μόνο τους εθνικιστές-αντιευρωπαϊστές. Αν δεν το αντιμετωπίσουμε ως απειλή για τη νομιμότητα και την κοινωνική συνοχή, η εθνικιστική δεξιά θα απειλήσει τη νομιμότητα, την κοινωνική συνοχή και στην ενότητα της Ευρώπης.