Παιδιά και περιστέρια

«…Σκέφτομαι όμως και το παιδί από το Περιστέρι, που είναι είκοσι χρονών και θέλει να πάει σε μια τεχνική σχολή και θέλει να ‘χει μια καλή επαγγελματική εκπαίδευση για να βρει αύριο δουλειά ως ψυκτικός…».

Αυτή ήταν, αυτολεξεί, η φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η συμπολίτευση βεβαίως και τα φερέφωνά της παρέλειψαν το «θέλει» (το ίδιο το παιδί) «να πάει σε μια τεχνική σχολή». Αλλοίωσαν το μήνυμα. «Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας» διέδωσαν «εκφράζει την πιο ανατριχιαστικά αριστοκρατική αντίληψη! Εχει σκοπό να καθηλώσει επαγγελματικά τις φτωχογειτονιές! Ενώ οι γόνοι των πλουσίων» συμπλήρωσαν «θα σπουδάζουν γιατροί και δικηγόροι…».

Κακό του κεφαλιού του τού Κυριάκου. Στην εποχή των fake news, των τρολ του Διαδικτύου – τα οποία κάνουν το άσπρο – μαύρο και την τρίχα τριχιά -, θα έπρεπε να προσέχει περισσότερο την κάθε διατύπωσή του. Στον καιρό μας μπορεί να έχεις εκδώσει βιβλία επί βιβλίων όπου να ξεδιπλώνεις τα ανθρωπιστικά σου αισθήματα και μια παρεξηγήσιμη ατάκα σου στο Facebook ή στο Τwiter να τα διαγράψει όλα αυτοστιγμεί. Να σε παρουσιάσει, με τη βοήθεια της ψηφιακής αλητείας, σαν σκατόψυχο τύπο. Κτήνος σωστό. Κι άντε μετά να ξεκολλήσεις από πάνω σου τη ρετσινιά…

Οι ψυκτικοί πάντως θα έπρεπε να πνέουν μένεα όχι εναντίον του Μητσοτάκη. Αλλά όσων βάναυσα τους προσέβαλαν, υποτιμώντας το επάγγελμά τους, χαρακτηρίζοντάς το εμμέσως πλην σαφώς παρακατιανό. «Ε όχι το παιδί από το Περιστέρι ψυκτικός!».

«Είμαι εργάτης τιμημένος όπως όλη η εργατιά και τεχνίτης παινεμένος, λεοντάρι στη δουλειά!» τραγουδούσε ο Παναγιώτης Τούντας. Πού να ξέρουν όμως από ρεμπέτικο οι γιαλαντζί Αριστεροί; Εδώ έχουν λησμονήσει – καλπάζοντας από τα αλώνια στα σαλόνια – τον ίδιο τον πυρήνα της ιδεολογίας τους. Πως ο σκοπός δεν είναι το παιδί τού μάστορα να φορέσει κοστούμι και η καθαρίστρια να προαχθεί σε γραμματέα δικαστηρίου. Αλλά η εργατική τάξη, το άλας της γης, να κατακτήσει τη δεσπόζουσα θέση που τής αρμόζει. Ο Μαρξ και οι προφήτες του σοσιαλισμού δεν δίδαξαν την κοινωνική  αναρρίχηση. Τον ξεσηκωμό και τον θρίαμβο του προλεταριάτου επαγγέλθηκαν. «Εσονται οι έσχατοι πρώτοι!» είπαν, για να θυμηθούμε κι εμείς τον Χριστό…

Στην Ελλάδα – για να λέμε την αλήθεια – ουδέποτε συγκινηθήκαμε ειλικρινά από τις ταξικές αναλύσεις κι από τα κελεύσματα της γνήσιας Αριστεράς. Αιώνες τώρα ομνύαμε στην κοινωνική κινητικότητα. Aκόμα κι όταν διαδηλώναμε για καλύτερα μεροκάματα, μπαλώματα τα θεωρούσαμε. Ημίμετρα. Η κάθε μάνα, ο κάθε πατέρας, έκαναν το σκατό τους παξιμάδι για να ξεφύγει το σπλάγχνο τους από τα γράσα του μηχανουργείου, απ’ τη σκυφτή ρουτίνα της κορδελιάστρας, της δακτυλογράφου έστω. Για να γίνει κάποιος.

Μικροαστικό όνειρο ονομάζεται. Λίγοι το εξύμνησαν, πολλοί το σατίρισαν. Χλεύασαν τους αδέξιους τρόπους, τον αρχοντοχωριατισμό των φτωχόπαιδων που πρόκοψαν οικονομικά και μερακλώνουν πίνοντας μολτ ουίσκι με τη «Δραπετσώνα». Κι όμως, το όνειρο αυτό κινητοποίησε γενιές. Εκατομμύρια Ελληνες αναλώθηκαν στον βωμό του. Κι αν δεν απέκτησαν έπαυλη στην Εκάλη, βολεύτηκαν σε μεζονέτα στο Μαρούσι, ακόμα και στο Περιστέρι, το οποίο – μεταξύ μας – μια χαρά γειτονιά είναι, χρόνια τώρα, πιο ευάερη, σίγουρα ασφαλέστερη από τα Εξάρχεια.

Πώς εκπληρώνεις το μικροαστικό σου όνειρο;

Αν δεν διαθέτεις μέγα ταλέντο στο ποδόσφαιρο ή στο τραγούδι, αν δεν είσαι τετραπέρατος στα νταραβέρια της πιάτσας, άμα δεν κάνεις πλούσιο γάμο, μία επιλογή σού μένει. Οι σπουδές. Να λιώσεις πάνω απ’ τα βιβλία. Να ξεπατωθείς, στα νιάτα σου, στη δουλειά. Δεν φτάνει ούτε καν αυτό. Πρέπει και το δημόσιο σχολείο και η δημόσια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση – τεχνική ή μη – να σου παρέχουν μόρφωση της προκοπής. Να σου ανοίγουν δρόμους.

Αντί οι κυβερνώσες σουσούδες να παρουσιάζουν σαν εφιάλτη το να «καταντήσεις» ψυκτικός, ας φρόντιζαν να αναβαθμίσουν την Παιδεία. Να την προσαρμόσουν στις απαιτήσεις της τέταρτης τεχνολογικής επανάστασης, η οποία ήδη επελαύνει. Να αποκτήσουν όλα τα πτυχία αληθινό αντίκρισμα. Βάρος στην αγορά εργασίας. Οσο είχε κάποτε το «χαρτί» της Σιβιτανιδείου και του Προμηθέα. Κι ας πορευτεί κάθε παιδί κατά την κλήση του.-