Οριακές καταστάσεις {LF}στην Ανατολική {LF}Μεσόγειο
Η Αγκυρα τεντώνει το σχοινί {LF}με συνεχείς προκλήσεις {LF}ενώ Αθήνα και Λευκωσία επιχειρούν διεύρυνση {LF}των συμμαχιών τους
Ενας διπλωματικός πυρετός παράλληλα με ένα πολεμικό σκηνικό βρίσκονται σε εξέλιξη στην Ανατολική Μεσόγειο και κυρίως στην περιοχή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Αιγαίου, με την Τουρκία να πρωταγωνιστεί στις προκλήσεις. Ενα επικίνδυνο σκηνικό το οποίο διαμορφώνεται με φόντο τις ενεργειακές ανακαλύψεις στην περιοχή, αλλά και τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, που γίνονται αφορμή για νέες συμμαχίες και εκβιασμούς.
Οι ΗΠΑ έχουν ήδη ξεκινήσει να δραστηριοποιούνται έντονα στην κυπριακή ΑΟΖ, μέσω των γεωτρήσεων της ExxonMobil στο τεμάχιο 10, τα ευρήματα του οποίου εκτιμάται ότι αναβάθμισαν την περιοχή, ενώ σημαντική παρουσία αναλαμβάνοντας σταδιακά τα σκήπτρα όσον αφορά τα συμβόλαια στο ενεργειακό πρόγραμμα της Κύπρου αποκτά η γαλλική Total.
Η Τουρκία επιμένει να εγείρει διεκδικήσεις – εν μέσω μιας πολύ σοβαρής οικονομικής κρίσης, στην οποία βυθίζεται, στον απόηχο και των τεταμένων σχέσεων της με τη Δύση και κυρίως με τις ΗΠΑ – και επιχειρεί να διατηρήσει τον ρόλο της ως ρυθμιστή στο ενεργειακό παιχνίδι που διαδραματίζεται στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε μία προσπάθεια να αποδείξει την ισχύ του στο εσωτερικό της χώρας, όπου οι αντιδράσεις στην εξουσία του εκδηλώνονται με σαφέστατο πλέον τρόπο, επιχειρεί να φανεί ως κυρίαρχος του παιχνιδιού, ικανός να ασκεί πολιτική και να λαμβάνει αποφάσεις ακόμα και απέναντι στην Ουάσιγκτον, που επί σειρά ετών υπήρξε και εξακολουθεί να είναι από τους βασικούς αιμοδότες της χώρας του. Σε αυτό το πλαίσιο οξύνει την αντι-αμερικανική ρητορική και εμφανίζεται να επιμένει στην αγορά των S-400, έστω και αν ήδη διαρρέουν οι πρώτες πληροφορίες για ακύρωση ή καθυστέρηση της παράδοσής τους, ενώ οξύνει και την προκλητικότητά της απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο.
ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ. Την ίδια στιγμή Αθήνα και Λευκωσία επιχειρούν να ενισχύσουν και να διευρύνουν τις συμμαχίες τους – θεωρώντας την προκλητικότητα της Τουρκίας ως δρόμο προς την απομόνωση από τις δυνάμεις της Δύσης, καθώς εμφανίζεται να διακινδυνεύει τη θέση της στο ΝΑΤΟ απειλώντας τα συμφέροντα των άλλοτε στρατηγικών της συμμάχων – και να αξιοποιήσουν μια συγκυρία, η οποία ωστόσο ακόμα δεν έχει καταλήξει στη διαμόρφωση ενός σταθερού περιβάλλοντος.
Η Ουάσιγκτον, στο πλαίσιο της νέας στρατηγικής ελέγχου της Ανατολικής Μεσογείου, στρέφεται όλο και περισσότερο προς την Ελλάδα και την Κύπρο, επιχειρώντας ενίσχυση των συνεργασιών, ως αποτέλεσμα της απομάκρυνσης της Τουρκίας, χωρίς ωστόσο ακόμα να έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να ξαναφέρει την Αγκυρα στην αγκαλιά της.
Η Γαλλία ενισχύει όλο και περισσότερο τους δεσμούς της με την Κυπριακή Δημοκρατία, τόσο μέσω της Total όσο και μέσα από την υπογραφή της συμφωνίας ενίσχυσης της αμυντικής συνεργασίας με τη Λευκωσία, την περασμένη βδομάδα, που χαρακτηρίζεται στρατηγικής σημασίας, ενώ και το Ισραήλ προς το παρόν δείχνει να έχει επιλέξει στρατόπεδο. Στο πλευρό της Τουρκίας δείχνει να στέκεται εμμέσως η Βρετανία.
Το περιβάλλον επιχειρεί να αξιοποιήσει προς όφελός της και η Ελλάδα, που εκτιμά ότι μπορεί να αναβαθμίσει τον ρόλο της, ως «παράγοντας σταθερότητας» στην περιοχή.
«ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΙΣΒΟΛΗ». Ο διπλωματικός μαραθώνιος Ελλάδας και Κύπρου για τη σύναψη συμμαχιών, ως τείχος απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα εντάθηκαν ακόμα περισσότερο με τη «δεύτερη εισβολή», όπως χαρακτήρισε ο κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης τις παράνομες ενέργειες του «Φατίχ» και του «Μπαρμπαρός» στην ΑΟΖ της χώρας, σε μία κρίση η οποία χαρακτηρίζεται ως η πλέον σοβαρή από το 1974, ενώ την ίδια στιγμή εντείνονται οι προκλήσεις στο Αιγαίο και η Τουρκία συνεχίζει τις επιδείξεις ισχύος με ασκήσεις όπως ο «Θαλασσόλυκος», θέλοντας, όπως λένε τα ΜΜΕ της χώρας, να στείλει τα δικά της μηνύματα σε κράτη και εταιρείες που υποστηρίζει ότι «απειλούν τα συμφέροντά της».
Με τους εκβιασμούς εκατέρωθεν να βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, η κατάσταση στην περιοχή χαρακτηρίζεται οριακή και άκρως επικίνδυνη, καθώς το παζάρι που συνεχίζεται να γίνεται εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το ενδεχόμενο «ατυχήματος» το οποίο θα μπορούσε να έχει ανυπολόγιστες συνέπειες.














