Για την Αθήνα

Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες, δεν μάσησε τα λόγια του όταν μπαχαλοποιοί φίλοι του Κουφοντίνα έσπασαν αυτοκίνητα προσελθόντων σε εκδήλωση υποψηφίου της παράταξής του. «Ούτε φοβόμαστε, ούτε υποχωρούμε», είπε κοφτά. «Οι τραμπουκισμοί μάς πεισμώνουν ακόμα περισσότερο ώστε να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για μια πόλη ασφαλή, ελεύθερη και δημοκρατική. Θρασύδειλοι κουκουλοφόροι, δεν μασάμε. Πάρτε το χαμπάρι».

Ο Μπακογιάννης γνωρίζει από πρώτο χέρι τις συνέπειες της πολιτικής βίας. Ο πατέρας του, ο δημοσιογράφος Παύλος Μπακογιάννης, ήταν πρότυπο δημόσιου λόγου, αλλά οι απόψεις του και η δραστηριότητά του υπέρ ενός πολιτικού πλαισίου που θα περιείχε εξίσου τους εκπροσώπους όλων των κομμάτων του δημοκρατικού φάσματος όπλισαν το χέρι των φανατικών της κοινωνικής σύγκρουσης. Ο δολοφόνος της 17 Νοέμβρη, Δημήτρης Κουφοντίνας, στέρησε τη ζωή του, υποχρεώνοντας την οικογένειά του να ζήσει την οδύνη της απώλειας.

Μια τέτοια οδύνη, για πολλούς θα μπορούσε να αποβεί καταστροφική. Για τα παιδιά του Μπακογιάννη, ευτυχώς, δεν συνέβη. Πάτησαν στα πόδια τους, αντιμετώπισαν το τραύμα και κατάφεραν να κερδίσουν τη ζωή τους. Κι ο Κώστας Μπακογιάννης επέλεξε την πολιτική, όχι για να πάρει εκδίκηση από τον δολοφόνο του πατέρα του, αλλά για να συμβάλει στο χτίσιμο μιας δημοκρατικής πολιτείας, ελεύθερης και ανεκτικής, που θα πορεύεται κυρίως μέσα από συναινέσεις.

Υπάρχει μια αντίληψη για την πολιτική που θέλει τον εκλεγμένο να συνοψίζει τον δημόσιο ρόλο του στο σαββοπουλικό «μπλα-μπλα-μπλα δημοκρατία, μπλα-μπλα-μπλα με εκλέξανε». Αν είσαι πολιτικός φυγόπονος και λιγάκι καπάτσος, μπορείς εύκολα να τη βγάλεις καθαρή οχυρωμένος πίσω από αυτό το γενικό πλαίσιο – κι αν είσαι και λίγο επικοινωνιακός μπορείς άνετα να διαπρέψεις ως περσόνα αγαπητή στα μίντια. Ο πραγματικός πολιτικός, όμως, δεν βολεύεται παίζοντας απλώς τον ρόλο του θεματοφύλακα μιας ιδεολογίας που εξαργυρώνεται μιντιακά. Οφείλει να είναι ένα δημιουργικό πρόσωπο, που δεν διαχειρίζεται απλώς σύμβολα και έτοιμες από παλιότερα δομές εξουσίας. Χρειάζεται και να αλλάζει τις φθαρμένες δομές, αλλάζοντας τα πράγματα γύρω του.

Αυτό είναι το στοίχημα και των αυτοδιοικητικών εκπροσώπων. Η διαφορετική αντίληψη πολιτικής, που εκκινεί από το αυστηρά κοστολογημένο πρόγραμμα παρεμβάσεων και περνάει υποχρεωτικά από τις συναινέσεις αλλά και τις συγκρούσεις που θα αντιμετωπίσει. Αλίμονο, η πολιτική προϋποθέτει και τις συγκρούσεις.

Ο Μπακογιάννης, ο οποίος προηγείται με μεγάλο ποσοστό στις δημοσκοπήσεις, έρχεται στην Αθήνα έτοιμος να συγκρουστεί με δυνάμεις που προσπαθούν να υπονομεύσουν μια πόλη ασφαλή, ελεύθερη, δημοκρατική. Πιθανόν αυτή η σύγκρουση να είναι ευκολότερη από άλλες, εξίσου απαραίτητες συγκρούσεις, με πρόσωπα και συμφέροντα που δεν κηρύσσουν τον αντισυστημισμό, αλλά έχουν συμβάλει στον κατακερματισμό της ζωής στην πόλη. Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, τα τραπέζια των καφενείων, τα αυτοκίνητα, οι ελεύθεροι χώροι δεν απειλούνται από τους μπαχαλοποιούς, αλλά και δεν αρμόζουν σε κατοίκους μιας δυτικής πρωτεύουσας. Η πόλη, κουρασμένη, εγκαταλειμμένη, ηττημένη, είναι παραδομένη σε μικροσυμφέροντα και χρόνιες παθογένειες. Και χρειάζεται επειγόντως να ξανακερδηθεί από τους κατοίκους της. Χρειάζεται να κατοικηθεί ξανά. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει να ξαναγίνει βιώσιμη. Να ξαναγίνει κέλυφος ζωής και εστία πολιτισμού.

Το στοίχημα έχει τεθεί. Μοιάζει να δούμε αν θα κερδηθεί.