Ζόμπι και σύγχρονοι «Αθλιοι»

Ο Τζιμ Τζάρμους δεν είναι ακριβώς ο σκηνοθέτης που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη ζόμπι, όμως και πάλι δεν ήταν και ο σκηνοθέτης που θα περίμενες να γυρίσει μια ταινία με… βαμπίρ όπως έκανε με το «Μόνον οι εραστές μένουν ζωντανοί» (που πριν από μερικά χρόνια είχε κάνει την πρεμιέρα του στις Κάννες). Ωστόσο, τόσο τα βαμπίρ όσο και τα ζόμπι της ταινίας «Τhe dead don’t die» που άνοιξε την Τρίτη το βράδυ το φεστιβάλ, λειτουργούν μεταφορικά στις ταινίες του Τζάρμους και αυτό είναι που δίνει και στις δύο στυλ.

Στο «The dead don’t die», που θα προβληθεί μελλοντικά στην Ελλάδα από την TULIP, όλα λαμβάνουν χώρα σε μια μικρή αμερικανική πόλη, η οποία θαρρείς ότι έχει μείνει ακίνητη στον χρόνο. Η εμφάνιση των ζωντανών νεκρών από το πουθενά (ένας μάλιστα είναι ο… Ιγκι Ποπ που δεν χρειάζεται και ιδιαίτερο μακιγιάζ για να δείξει ζόμπι) προκαλεί τρόμο, αλλά θέτει σε λειτουργία τα αμυντικά ένστικτα των κατοίκων της πόλης που θα πρέπει να σκοτώσουν για να επιβιώσουν. Θα μπορούσες να πεις ότι οι κάτοικοι, εξαιτίας των ζόμπι, ξυπνούν (επιτέλους) από τον λήθαργο, αν και αυτό κατά πάσα πιθανότητα θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνουν στη ζωή τους. Γιατί, όπως επαναλαμβάνει συνέχεια ο βοηθός σερίφη στο αφεντικό του (Ανταμ Ντράιβερ, Μπιλ Μάρεϊ αντιστοίχως), «η κατάληξη δεν μου φαίνεται ότι θα είναι και τόσο καλή».

Ολα αυτά ειπωμένα με χιούμορ, με σκληρές σκηνές, αλλά χωρίς πολύ αίμα (για την ακρίβεια, το αίμα αντικαθίσταται από μια παράξενη μαύρη σκόνη) και με μια άκρως σινεφιλική διάθεση, ιδίως απέναντι στον κινηματογράφο του Τζορτζ Ρομέρο, τον πατέρα των ζόμπι. Η «Νύχτα των ζωντανών νεκρών» του Ρομέρο ήταν μια ταινία που είχε εντυπωσιάσει πολύ τον Τζάρμους όταν την είδε έφηβος. Μιλώντας στους δημοσιογράφους, ο Τζάρμους είπε ότι «ο Ρομέρο άλλαξε την όλη ιδέα γύρω από τα τέρατα» διότι ήταν ο πρώτος κινηματογραφιστής που αντιμετώπισε τα τέρατα όχι ως μια εξωτερική απειλή που σπέρνει τρόμο στον κόσμο μας (όπως π.χ. ο Γκοτζίλα) αλλά ως πλάσματα που προέρχονται από τον ίδιο τον κόσμο μας και δεν είναι μόνο θύτες αλλά και θύματα.

ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΤΩΝ ΑΘΛΙΩΝ. Σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο, η ταινία «Les Miserables» («Οι άθλιοι») του Γάλλου Λατζί Λι είναι μια ματιά πάνω στη σύγχρονη γαλλική κοινωνία με φόντο, εδώ, τις κακόφημες παρυφές του Παρισιού, εκεί όπου η φτώχεια διαπρέπει και οι συμμορίες αλληλοσκοτώνονται ορισμένες φορές χωρίς λόγο. Αξιοσημείωτο είναι ότι τα γυρίσματα της ταινίας (στην οποία ο σκηνοθέτης έχει βάλει πολλά προσωπικά βιώματά του) έγιναν στην περιοχή Μοντφερμέιλ, εκεί όπου τοποθετείται η ιστορία του κλασικού, ομότιτλου μυθιστορήματος του Βίκτωρος Ουγκώ, ενός από τα αριστουργήματα της γαλλικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα.

Σήμερα Πέμπτη η ημέρα αναμένεται με ισάξιο ενδιαφέρον, λόγω κυρίως της παρουσίασης της τελευταίας ταινίας του Κεν Λόουτς, «Sorry we missed you», στο διαγωνιστικό τμήμα. Αυτή είναι η επιστροφή του 83χρονου σκηνοθέτη στις Κάννες τρία χρόνια μετά το «Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ», για το οποίο απέσπασε τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικά του.

INFO{CR}To 72ο Φεστιβάλ Καννών θα ολοκληρωθεί {LF}το Σάββατο 25 Μαΐου