Ο Ολυμπιακός και η μεγάλη εικόνα

Να συμφωνήσουμε προκαταβολικά στο αυτονόητο. Φυσικά και στο φινάλε το ποδόσφαιρο είναι αποτέλεσμα. Και αναπόφευκτα από αυτό κρίνονται όλοι. Ετσι προκύπτει η διαχωριστική γραμμή επιτυχίας και αποτυχίας, έτσι εξάγονται συμπεράσματα για όσα προηγήθηκαν ή και δημιουργούνται σχέδια για το μέλλον. Για το αποτέλεσμα.

Στην προκειμένη περίπτωση: Η αγωνιστική σεζόν 2018-19 ολοκληρώθηκε με τον ΠΑΟΚ να τα παίρνει όλα. Αήττητος το πρωτάθλημα Ελλάδας, κάτοχος και του νταμπλ έπειτα από την επικράτησή του στον σαββατιάτικο τελικό Κυπέλλου με την ΑΕΚ. Απόλυτος κυρίαρχος, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Σαφώς, λοιπόν, ο πιο επιτυχημένος από όλους. Με βάση τους τίτλους, τις επιστολές συγχαρητηρίων από τον Πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της ΕΠΟ, τα bonus επίτευξης στόχων, τις χαρές και τα πανηγύρια που – ακόμη – καλά κρατούν κ.λπ.

Στην κορύφωση μιας πολύ καλής τριετίας ο Δικέφαλος του Βορρά βρήκε τον τρόπο να ανταπεξέλθει, έχοντας τοποθετήσει τον πήχη ψηλά. Και αυτή προφανώς είναι μια κατάκτηση που δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Από την άλλη βεβαίως η επιτυχία δεν σημαίνει απαραίτητα και επικράτηση με βάση το καλύτερο ποδόσφαιρο. Τα παραδείγματα στην Ιστορία του ποδοσφαίρου, άλλωστε, είναι αμέτρητα και η μεγάλη εικόνα σαφώς τα προσφέρει στο… πιάτο των αναμνήσεων. Μακρινών ή κοντινών. Ελάχιστοι για παράδειγμα θυμούνται την κάτοχο του Παγκοσμίου Κυπέλλου ’82 ομάδα της Ιταλίας, όλοι όμως έχουν μια κουβέντα για εκείνη τη Βραζιλία που δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της. Ακόμη και φέτος στη διαδρομή του Τσάμπιονς Λιγκ, ο Αγιαξ είναι που έκλεψε τις καρδιές των ποδοσφαιρόφιλων. Η ομάδα που έχασε το εισιτήριο για τον τελικό στο τελευταίο δευτερόλεπτο του ημιτελικού στο Αμστερνταμ από τη Τότεναμ. Ενα «σκληρό» σύνολο που για να πάει τη διαδρομή ώς το τέλος νωρίτερα απέκλεισε ίσως την καλύτερη ομάδα του κόσμου αυτή την εποχή, τη Σίτι του Πεπ.

Αστάθμητοι παράγοντες

Το πράγμα μπορεί να μπλέξει ακόμη περισσότερο, με βάση το… περιβάλλον. Γιατί δεν είναι όλα Μουντιάλ και Τσάμπιονς Λιγκ. Ενα σαν το δικό μας, ας πούμε. Το πεδίο μάχης της «εξυγίανσης». Δεν χρειάζεται περισσότερη εξήγηση το συγκεκριμένο. Είναι πλέον τόσα τα δείγματα γραφής, που μπορεί κάποιος να επιχειρηματολογήσει μια χαρά ανάμεσα στον πιο επιτυχημένο και τον καλύτερο. Με όλες τις απόψεις φυσικά να είναι σεβαστές και αποδεκτές σε μια διαδικασία που σπανίως καταλήγει στο να συμφωνήσουμε άπαντες. Λέμε για παράδειγμα για τη χρήση του VAR στον σαββατιάτικο τελικό Κυπέλλου που σαφώς και έκανε καλό, γλιτώνοντάς μας από πολλά και διάφορα (στην περίφημη φάση του 54′ με το χέρι του Κάνιας). Δεν λέμε πως αν υπήρχε VAR νωρίτερα στον θεσμό ο ΠΑΟΚ δεν θα ήταν στον τελικό: Εκτός αν κάποιοι ξέχασαν το πέναλτι σε βάρος του Πανιωνίου στο 118΄ ή και τα καθοριστικά λάθη της διαιτησίας στους δύο ημιτελικούς με τον Αστέρα που καταδίκασαν την ομάδα της Τρίπολης. Το είπε άλλωστε ο ίδιος ο Γιώργος Σαββίδης το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης μετά τη ρεβάνς στο «Θ. Κολοκοτρώνης»: «Ο λόγος που ο ΠΑΟΚ ζητά επιτακτικά τη χρήση του VAR είναι η φάση που δικαιολογημένα φωνάζει ο Αστέρας». Ποιος να θυμάται όμως σήμερα αυτή τη δήλωση…

Η μελέτη

Και ποιος ο λόγος να (ξαν)ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση, αν δεν προέκυπτε σε θέα δημόσια, το αποτέλεσμα της έρευνας του Ποδοσφαιρικού Παρατηρητήριου του Διεθνούς Κέντρου Μελετών για τον Αθλητισμό – βρίσκεται στην Ελβετία και δημιουργήθηκε το 1995 ως κοινοπραξία της FIFA με το Πανεπιστήμιο του Νεσατέλ. Στην έκδοση με αριθμό 262 της εβδομαδιαίας έκθεσης που κυκλοφορεί το CIES παρουσιάζονται οι τρεις καλύτερες και οι τρεις χειρότερες ομάδες ανά πρωτάθλημα ανάλογα με τους βαθμούς που θα έπρεπε να έχουν συγκεντρώσει σύμφωνα με την επιθετική παραγωγικότητά τους. Οσον αφορά στην Ελλάδα, λοιπόν, ο Ολυμπιακός, κατά τη μέτρηση, είναι πρώτος στη σχετική βαθμολογία με 2,37 πόντους ανά αγώνα, η ΑΕΚ δεύτερη με 2,01 πόντους και ο ΠΑΟΚ τρίτος με 1,92. Οι ίδιες τρεις πρώτες ομάδες της βαθμολογίας, σε εντελώς διαφορετική σειρά.

Ο καθρέφτης της πραγματικότητας

Η επιτυχία δεν σημαίνει απαραίτητα και επικράτηση με βάση το καλύτερο ποδόσφαιρο. Ελάχιστοι, για παράδειγμα, θυμούνται την κάτοχο του Παγκοσμίου Κυπέλλου ‘82 ομάδα της Ιταλίας, όλοι όμως έχουν μια κουβέντα για εκείνη τη Βραζιλία που δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της.