Πάλι ψέματα

Η αντεπίθεση είναι οργανωμένη. Περιλαμβάνει μια ηθικολογική κατηγορία προς τον αντίπαλο, που πρωτακούγεται από τα πιο επίσημα χείλη – του Τσίπρα, της Αχτσιόγλου, του Τζανακόπουλου. Η κατηγορία αυτή μεταδίδεται στα κοινωνικά δίκτυα, μαζί με κατάρες και υποκοριστικά, και διαχέεται «στη βάση». Τα βασικά επαναλαμβάνονται μετά στον φιλικό Τύπο της κυβέρνησης και, την επομένη, διακινούνται στις συνεντεύξεις κομματικών στελεχών και των φίλων από διάφορες διευρύνσεις.

Κάπως έτσι έγινε και προχτές μετά τη διακαναλική συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη. Χτίστηκε ολόκληρη κατηγορία. Ο Μητσοτάκης εμφανίζεται ως ο μοχθηρός νεοφιλελεύθερος «Κούλης», όργανο των συμφερόντων του κεφαλαίου, γι’ αυτό «δεσμεύθηκε ότι θα γυρίσει τους εργαζόμενους στον 18ο αιώνα». Πώς θα το κάνει; Τέτοιο κουμάσι που είναι, θα υποχρεώσει τους ανθρώπους να δουλεύουν επτά μέρες τη βδομάδα. Προηγουμένως, θα τους πάρει τη 13η σύνταξη (την οποία, σε μορφή επιδόματος, θυμήθηκε προεκλογικά ο Τσίπρας), ενώ θα κόψει και τα κρατικά βοηθήματα προς αναξιοπαθούντες. Οπότε, μαύρο στον Μητσοτάκη.

Προφανώς, ο Μητσοτάκης δεν έχει πει τίποτα από τα παραπάνω. Αναφέρθηκε στο παράδειγμα της εταιρείας Παπαστράτος, η πρότυπη λειτουργία της οποίας επέτρεψε να μειωθεί ο μέσος χρόνος εργασίας. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Σημασία έχει οι οπαδοί να εμπεδώσουν πόσο κακός άνθρωπος είναι ο Μητσοτάκης – και μαζί τους, να το εμπεδώσουν και όσοι βαριούνται ή αδυνατούν να διαβάσουν και να σκεφτούν. Ετσι δούλευε ανέκαθεν η προπαγάνδα. Με ψέματα και μισές αλήθειες φτιάχνονται οι εχθροί, πίσω από τα ψέματα και τις μισές αλήθειες στοιχίζονται οι φανατικοί.

Λίγες μέρες πριν από τις ευρωεκλογές, ο Τσίπρας προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατηθεί στο παιχνίδι. Η μέθοδός του είναι απλή και ωμή. Είναι ικανός να πει και να κάνει τα πάντα, δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά. Μπορεί να βρίζει τις ελίτ, από τα κότερα των ελίτ – υπάρχει μηχανισμός που θα αναπαραγάγει τις ύβρεις και πάντα υπάρχουν εύπιστοι οπαδοί που, είτε από συμφέρον είτε από αφέλεια, θα πάρουν τη σκυτάλη από τους εμμίσθους των μηχανισμών.

Ο Τσίπρας είναι πολιτικός χωρίς αρχές, δεν έχει τίποτα να τον σταματήσει. Το όπλο του είναι η εχθροπάθεια και η αποδόμηση των αντιπάλων. Γι’ αυτό έχει πάντα σημασία η δική του αποδόμηση. Δεν αρκεί να ηττηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Χρειάζεται να συντριβεί ο σφετεριστής του ηθικού βάρους της Αριστεράς. Είναι δημοκρατικό προαπαιτούμενο.