Οπιο

Κολλάει το «πάρτι στην Υγεία» με το χριστιανικό κήρυγμα; Ναι, αφού η ψήφος αγιάζει τα μέσα. Κάπως έτσι ο Αλέξης Τσίπρας κόβοντας άλλη μια κορδέλα και καλύπτοντας άλλη μια φορά τον Πολάκη, απευθύνθηκε στο Μητροπολίτη Λευκάδας και Ιθάκης προκειμένου να ενημερώσει τους δυνητικούς του ψηφοφόρους για τη σχέση Εκκλησίας – Αριστεράς. «Οι δικές μας οι αρχές και οι αξίες, η δική μας ιδεολογία» απεφάνθη «κι ας μας λένε κάποιοι, κι ας μας κάνουν κριτική που δεν κάνουμε σταυρούς, είναι πολύ πιο κοντά σε όσα είπε ο Χριστός, από αυτά που πρεσβεύουν και πράττουν αυτοί που κάνουν μεγάλους σταυρούς». Θα ήταν πάντως άδικο να το αντιμετωπίσει κανείς ως μια κίνηση περιορισμένη στο πλαίσιο της παρούσας προεκλογικής καμπάνιας. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ ρουφάει το όπιο του λαού. Πολύ πριν από την πρώτη κάλπη του 2015 οι Συριζαίοι είχαν συνειδητοποιήσει πως για να ξεφοβίσουν – όπως το έθετε επί λέξει τότε ένας μετέπειτα κορυφαίος υπουργός – μια κρίσιμη μάζα του εκλογικού σώματος, τη μεσαία τάξη, έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τα εργαλεία της παράδοσης.

Ιδέα

Αρα και τη θρησκεία – και κυρίως τους εκπροσώπους της. Οπότε ευλόγα την 26η Ιανουαρίου του 2015, ο Τσίπρας προτού πάει στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής είχε πάει στην Πλάκα, στην Αρχιεπισκοπή, για να πάρει την ευχή του Ιερώνυμου. Η σχέση των δυο, όμως, είχε ξεκινήσει νωρίτερα, ενώ ο ένας βρισκόταν ακόμη στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και εξελίχθηκε σε αυτό που αποκαλείται πια Αριστερά του Κυρίου. Ούτε τα σχολικά βιβλία, ούτε καν το Μακεδονικό ή η μισθοδοσία των κληρικών μπόρεσαν να διαταράξουν τον δεσμό τους. Οι υπουργοί σαν τον Φίλη αποπέμπονταν, ενώ ο επικοινωνιακός μηχανισμός του Μαξίμου τα τελευταία τέσσερα χρόνια ένιωθε σε τακτά χρονικά διαστήματα την ανάγκη να διαφημίζει την επαφή Τσίπρα – Ιερώνυμου. Αν έχει μια αξία η μικρή ιστορική αναδρομή σε όσα ενώνουν Πρωθυπουργό κι Εκκλησία – διά του προκαθημένου της – , αυτή είναι να υπογραμμίσει πως στην περίπτωση Τσίπρα έχει πλήρη εφαρμογή η διαπίστωση που θέλει τα λόγια των πολιτικών να αποκαλύπτουν όχι την ιδέα που έχουν για το θέμα τους, αλλά την ιδέα που έχουν για το ακροατήριό τους.