Δεν θα βρισκόσουν {LF}ποτέ στη θέση του

«Δεν καταλαβαίνω τι σας έχει πιάσει… Κι εγώ στη θέση του το ίδιο θα ‘κανα… Μιλάω για το σκάφος… Ιδίως αν μου άρεσε το ψαροντούφεκο… Δεν απαντάς ε;».

Πώς να του απαντούσα, έτσι δεμένο όπως με είχε στην καρέκλα, με τα σαγόνια ορθάνοιχτα, με τα εργαλεία του να σκαλίζουν ούλα και γομφίους; Στυγνά εκμεταλλευόταν την οδοντιατρική του εξουσία. Το έκανε μήπως για αντιπερισπασμό; Να με εκνευρίσει επεδίωκε, ώστε να λησμονήσω τα βάσανα της στοματικής μου κοιλότητας;

Μπα… Δεν είναι του χαρακτήρα του τέτοιες σατανικές τακτικές. Εχει αποκτήσει απλώς, με τα χρόνια, το χούι των μπαρμπέρηδων και των οδοντογιατρών. Να σε ακινητοποιούν πρώτα κι έπειτα να σε παίρνουν παραμάζωμα φλυαρώντας. Το δεύτερό του χούι; Η θρησκευτική σχεδόν πίστη στον Αλέξη «του». Η εμμονή του να τον εγκωμιάζει, να τον υπερασπίζεται, να καβγαδίζει εν ανάγκη για χατίρι του σε κάθε περίσταση…

Αντικειμενικά αν το δεις, ο Θανάσης Π., φίλος μου γκαρδιακός απ’ τον Στρατό, πετυχημένος στη δουλειά του, άριστος πατέρας, παιδί-μάλαμα γενικά, κανέναν λόγο δεν έχει να υπερασπίζεται τον κύριο Πρωθυπουργό. Ούτε αριστερό παρελθόν – οι γονείς του ήταν ίσα ίσα δεξιούληδες κι ο ίδιος μέχρι προ δεκαετίας βαριόταν αφόρητα οτιδήποτε πολιτικό. Ούτε επενδεδυμένα συμφέροντα – δεν ανήκει σε κανέναν στενότερο ή ευρύτερο κύκλο εξουσίας, δεν έχει περάσει έξω από γραφείο κόμματος ή βουλευτή. Ούτε ωφελημένος είναι από τη φορομπηχτική πρακτική της κυβέρνησης, από τη μέγγενη που σφίγγει τους ελεύθερους επαγγελματίες. Και όμως. Οσο ζυγώνουν οι εκλογές τόσο ανάβει και κορώνει. Στην τελική ευθεία προς τις κάλπες, θα θυσίαζε – φοβάμαι – το μικρό του δακτυλάκι για να μη δει τον Αλέξη «του» να αποκαθηλώνεται…

Αλλη εξήγηση δεν χωράει παρά η ταύτιση. Ο Θανάσης Π. προβάλλει στην εικόνα του Αλέξη Τ. τον εαυτό του. Αυθαίρετα, αφελέστατα – «ρομαντικά», αν θέλω να φανώ επιεικής – ευφραίνεται με τους θριάμβους του. Τρέμει μια πιθανή του συντριβή.

Εχει σίγουρα συμβεί και σε εσάς. Βλέπετε μια ταινία, διαβάζετε ένα μυθιστόρημα και τόσο συναρπάζεστε από τον ήρωα, ώστε γίνεστε ένα μαζί του. Πιτσιρικάς όταν ήμουν, έβγαινα από τους κινηματογράφους πότε με το μυστηριώδες ύφος του Σον Κόνερι, πότε με το χορευτικό βάδισμα του Τζον Τραβόλτα.

Ο Αλέξης Τ. – ας μην τον υπερτιμάμε – δεν διαθέτει λάμψη Χόλιγουντ. Θυμίζει εντούτοις περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό αρχηγό πρωταγωνιστή ελληνικού σίριαλ. Μια συνοικιακή εκδοχή του πολυμήχανου Οδυσσέα. Το παιδί που πιθανόν να στερούνταν αντικειμενικών προσόντων, κυρίως δε εργατικότητας, συνδυάζοντας ωστόσο θράσσος και πονηριά τα κατάφερε. Εκτοξεύτηκε από την αφάνεια. Αφησε πίσω του τον μικροαστικό τρόπο ζωής. Εγινε πρώτη μούρη στην εδώ πιάτσα κι ύστερα διεθνώς, μέχρι κι ο Πάπας τον επαίνεσε, μέχρι και για το Νομπέλ τον συζητάνε. Χωρίς μάλιστα να απεμπολήσει το μπλαζέ του ύφος. Δίχως να εξευγενίσει τους τρόπους του προκειμένου να αρέσει. Γραβάτα δεν καταδέχθηκε να φορέσει. Κοτζάμ Μπιλ Κλίντον τον αντιμετώπισε με τα σπασμένα του αγγλικά. Ενώπιον τού Ομπάμα ολοφάνερα βαριόταν.

Αποτελούν αυτά κατορθώματα για να θαμπώνεσαι; Μπορείς -το εξωφρενικότερο – να αποθεώνεις εκείνον που πούλησε φύκια όταν εσύ ο ίδιος τα πλήρωσες για μεταξωτές κορδέλες;

Και όμως… Οι ψυχολογικοί μηχανισμοί είναι δαιδαλώδεις. Η γοητεία που σου ασκεί κάποιος – κατά τον πλέον απροσδόκητο ενίοτε τρόπο – αφοπλίζει τη λογική σου. Ακόμα ακόμα και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Εχετε σίγουρα στο περιβάλλον σας ζηλωτές σαν τον οδοντογιατρό μου. Ανθρώπους μαγεμένους ακόμα από τον Αλέξη «τους», που η αφοσίωσή τους προς το πρόσωπό του υπερβαίνει εκείνη των κομματικών στελεχών. Των διορισμένων αναρριχώμενων. Των φίλα κείμενων – προς το παρόν – επιχειρηματιών. Φθίνουν αριθμητικά συν τω χρόνω. Μα όσο φθίνουν τόσο φανατίζονται.

Πώς να συνεφέρεις τους καλούς ανθρώπους; Πώς να τους δώσεις να καταλάβουν ότι η πολιτική δεν είναι ταινία ούτε σίριαλ; Οτι όταν λιάζεται ο Αλέξης Τ. στο σκάφος, δεν μαυρίζουν εκείνοι; Οτι από το να θαυμάζουν τις ακροβασίες του ινδάλματός τους, κάλλιο να υπολογίζουν τις συνέπειες των αποφάσεών του πάνω στις δικές τους ζωές; Η απομάγευση προϋποθέτει την απο-ταύτιση.

«Δεν θα βρισκόσουν ποτέ στη θέση του Αλέξη!» είπα στον Θανάση, φτύνοντας το σωληνάκι. «Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Κι έπειτα μέτρα τα λεφτά που έχεις στην τσέπη σου. Ούτε για ξενοδοχείο δεν σου φτάνουν, φουκαρά μου, όχι για κρουαζιέρα!» Τον προκαλούσα εκ του ασφαλούς. Είχε τελειώσει με τα σφραγίσματα, δεν κινδύνευα να με πονέσει.