Στα μυστήρια των μπεστ σέλερ

«Το μυστήριο του κυρίου Πικ» («Le Mystere Henri Pick», Γαλλία, 2018). Κομεντί μυστηρίου του Ρεμί Μπεζανσόν. Εκτακτος όπως πάντα, ο Φαμπρίς Λουκινί υποδύεται τον σνομπ βιβλιοκριτικό – τηλεστάρ, ο οποίος αρνείται να πιστέψει ότι ένα μυθιστόρημα μεγάλης λογοτεχνικής αξίας που έγινε μπεστ σέλερ είναι όντως έργο ενός πεθαμένου εστιάτορα που δεν έδειξε ποτέ κάποια λογοτεχνική κλίση (έχει πεθάνει). Ο βιβλιοκριτικός αποφασίζει να βρει τη λύση του μυστηρίου και εμείς γινόμαστε συμμέτοχοι σε έναν γοητευτικό δαίδαλο, ένα ντετέκτιβ στόρι χωρίς φόνους και αίμα (αν και μοιραία γυναίκα υπάρχει) που παρακολουθείται πολύ ευχάριστα. Ο Λουκινί είναι μια μηχανή υποκριτικής που φαίνεται να ζει ό,τι κάνει, ενώ οι αναφορές σε κλασικούς συγγραφείς (Ντοστογέφσκι, Προυστ κ.ά.) και λογοτεχνικά έργα είναι λόγος αρκετός για να λατρέψουν την ταινία οι βιβλιοφάγοι. Στηρίζεται σε μυθιστόρημα του Νταβίντ Φανκινός.

Βαθμολογία: 8

«Η πιο μεγάλη απάτη» («J.T.Leroy», ΗΠΑ, 2019). Κοινωνική – μυστηρίου του Τζάστιν Κέλι. Αλλο ένα κοκτέιλ μυστηρίου – βιβλίου γι’ αυτή την εβδομάδα και συγχρόνως ένα παράξενο παιχνίδι σεξουαλικής ταυτότητας και λανθάνοντος ερωτισμού. Βασισμένη στα τραυματικά προσωπικά της βιώματα, μια γυναίκα (Λόρα Ντερν) εκδίδει ένα βιβλίο που γίνεται μπεστ σέλερ αλλά δεν αποκαλύπτει την ταυτότητά της. Το γιατί δεν το ξέρουμε. Πρόσωπο-βιτρίνα της συγγραφέως είναι μια νεότερή της γυναίκα (Κρίστεν Στιούαρτ), η οποία όμως παρουσιάζεται ως άνδρας. Και τα πράγματα περιπλέκονται όταν τη μικρή ερωτεύεται μια αβανγκάρντ σκηνοθέτρια (Νταϊάν Κρούγκερ). Ολως περιέργως η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά, κάτι που ώς ενός σημείου κινεί την περιέργεια. Μόνο που η μονίνως ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τη συμπεριφορά της πραγματικής συγγραφέως και τη σιωπηλή, σχεδόν αυτιστική στάση της «βιτρίνας» δημιουργούν εμπόδια στη ροή, οπότε σύντομα η ταινία εξαντλείται.

Βαθμολογία: 6

«Μια ιδιαίτερη οικογένεια» («Una especie de familia», Aργεντινή / Βραζιλία / Γαλλία / Δανία / Πολωνία, 2017) του Ντιέγκο Λέρμαν. Υιοθεσία και μητρότητα, ζητήματα παγκόσμια και ύψιστης ευαισθησίας, πλάθουν τον κόσμο της ταινίας του αργεντινού σκηνοθέτη Ντιέγκο Λέρμαν, ο οποίος βάζει στο κέντρο βάρους της ιστορίας την ψυχοσύνθεση της αστής γιατρού Μαλένα (Μπάρμπαρα Λένι) που πρόκειται να υιοθετήσει το βρέφος μιας πάμπτωχης επαρχιώτισσας (Γιανίνα Αβίλα). Ομως κάτι στραβώνει στην πορεία – οικονομικές παράμετροι, παράνομα κυκλώματα, «πονηρές» μπίζνες, παραθυράκια του νόμου – και η Μαλένα εγκλωβίζεται σε έναν «καφκικό» κόσμο της ταινίας που πραγματεύεται με πειθώ δύσκολες συναισθηματικές καταστάσεις, οι οποίες προκαλούν τουλάχιστον αμηχανία.

Βαθμολογία: 8

«Ευφορία» («Euphoria», Iταλία, 2018). Κοινωνικό δράμα της Βαλέρια Γκολίνο. Δύο αδέλφια σε πρώτο πλάνο, ο συντηρητικός δάσκαλος της επαρχίας και μεγαλύτερος (Βαλέριο Μαστραντρεά) και ο μικρότερος (Ρικάρντο Σκαρμπάτσο), πνεύμα ανήσυχο αλλά και αυτοκαταστροφικό. Αρρωστοι και οι δύο, ο ένας χρειάζεται βοήθεια για τη θεραπεία που κάνει, ο άλλος κρύβει το δικό του μαρτύριο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η ταινία χτίζει μια σχέση που κινεί την περιέργεια διότι η Βαλέρια Γκολίνο ανιχνεύει ορεξάτα το πώς μέσα από μια επίπονη διαδικασία
δύο αδέλφια που δεν είχαν ποτέ πολλά πολλά μεταξύ τους ανακαλύπτουν όχι μόνο ο ένας τον άλλον, αλλά και τους εαυτούς τους. Στη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της μετά το «Μέλι», όπου πραγματεύθηκε το δύσκολο θέμα της ευθανασίας, η Γκολίνο χρησιμοποιεί έξυπνα την αρρώστια ως εργαλείο για την ανάπτυξη μιας μελέτης χαρακτήρων και συμπεριφορών.

Βαθμολογία: 8

«Ολο γελούσε» (Ελλάδα, 2018). Ντοκιμαντέρ του Θόδωρου Μαραγκού.

Φτιαγμένο άτσαλα, σχεδόν ερασιτεχνικά, το ντοκιμαντέρ αυτό αξίζει μόνον επειδή παρέχει κάποιες καλές πληροφορίες για τον αγαπημένο ηθοποιό, ο οποίος, αν και μεγάλωσε στη φτώχεια και την ενδοοικογενειακή βία, έφτασε όπου έφτασε με το σπαθί του. Εκανε χίλιες δουλειές προτού γίνει ηθοποιός και δεν έχασε ποτέ το χαμόγελό του. Βέβαια, όταν κάποια στιγμή βλέπουμε τον Τσάκωνα να αφηγείται τη ζωή του προσπαθώντας να βάλει ο ίδιος μια κάμερα της συμφοράς μπροστά του, νιώθουμε όιτι βρισκόμαστε στο Δελφινάριο. Κι όσο για τον  Μαραγκό, δεν διστάζει να δώσει ο ίδιος συνέντευξη (!), κάτι πρωτοφανές εφόσον είναι ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ – άρα σε ποιον τη δίνει αλήθεια, στον εαυτό του; Η στοιχειώδης σεμνότητα απουσιάζει, η προχειρότητα διαπρέπει, αλλά εδώ που τα λέμε το παρακμιακό αυτό ντοκιμαντέρ συνάδει με την παρακμιακή κωμωδία που ο Τσάκωνας εκπροσωπούσε (προβάλλεται μαζί με τη μικρού μήκους ταινία του Μαραγκού).

Βαθμολογία: 2

Προβάλλονται επίσης

«Ακρα» (Ελλάδα, 2018). Ντοκιμαντέρ της Βασιλικής Μπαμπαδήμα.

Η προσπάθεια ενός κολυμβητή να διανύσει τα 140 χιλιόμετρα από τη Ρόδο ώς το Καστελλόριζο κολυμπώντας είναι το πρόσχημα για τη δημιουργία μιας ταινίας τεκμηρίωσης που φωτίζει την ανθρώπινη δύναμη και τη μάχη απέναντι στον φόβο που μπορεί να έχει δημιουργικά αποτελέσματα.

Βαθμολογία: 5

«Ασχημογλυκούλια» («Uglydolls», Kίνα / Καναδάς / ΗΠΑ 2019). Kινούμενα σχέδια του Κέλι Ασμπουρι. Κινούμενα σχέδια στα οποία κούκλες που κατασκευάστηκαν παραμορφωμένες και έχουν περιθωριοποιηθεί στην Ασχημούπολη επαναστατούν διεκδικώντας τα δικαιώματά τους.

Βαθμολογία: 6