Ξεφλούδισμα ανθρωπιάς {LF}σε slow motion

Προσπαθώ καμιά φορά να καταλάβω αν υπάρχει κάποια ειδική συνθήκη ή κάποιος αυτοματισμός τέλος πάντων, που να εξηγεί την απώλεια ενσυνείδησης που παθαίνουν κάποιοι όταν γίνουν κυβερνητικοί.

Προσπαθώ, γνήσια, να ερμηνεύσω πώς φτάνει ένας άνθρωπος στο σημείο αυτό. Παρακολουθώ με μαζοχισμό τον δημόσιο πολιτικό διάλογο και τα κοινωνικά δίκτυα. Και έχω δει ανθρώπους να εξελίσσονται σε απαθή, επιθετικά ή και εντελώς μισερά όντα. Βλέπω την εξέλιξη του λόγου τους σαν να παρακολουθώ σε αργή κίνηση το ξεφλούδισμα ενός κρεμμυδιού. Μόνο που σε αυτούς κάθε φλούδα που χάνεται είναι λίγη από την ανθρώπινη ιδιότητά τους.

Και το φέρω βαρέως προσωπικά, καμιά φορά, ότι δεν καταφέρνω να δικαιολογώ τους ανθρώπους, γιατί όλη αυτή η απογοήτευση με βυθίζει εμένα χειρότερα στην δική μου, προσωπική, απελπισία.

Ακουσα τη Δευτέρα το βράδυ την ομιλία του Πρωθυπουργού στην Ξάνθη.

Οποια πολιτική άποψη κι αν έχει ο καθένας μας για τον Αλέξη Τσίπρα, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που, πραγματικά, σε προσωπικό επίπεδο, δεν χωράει ο νους μου από όποιον κι αν προέρχονται. Πόσω μάλλον από έναν νέο άνθρωπο και πολιτικό που θα έπρεπε να έχει, αν μη τι άλλο, κοινωνική ενσυναίσθηση και μόρφωση.

Μέσα σε λίγα λεπτά μιας μόνο ομιλίας χώρεσαν 3-4 σημεία κριτικής του Αλέξη Τσίπρα σε αντιπάλους του, τα οποία αν κάτσουμε και τα δούμε ένα ένα σοβαρά είναι, σε ανθρώπινο επίπεδο πάντα, όχι απλώς σκληρά. Είναι κάτι άλλο, είναι μια λέξη που ψάχνω να τη βρω και δεν τη βρίσκω.

Είπε καταρχήν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρησιμοποιεί τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο για ψηφοθηρία, επειδή είναι άνθρωπος με αναπηρία. Είπε δηλαδή δυο πράγματα. Οτι ο πολιτικός αντίπαλός του χρησιμοποιεί την αναπηρία κάποιου για να φανεί αυτός καλός άνθρωπος. Και ότι ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος, ο γιατρός και υποψήφιος ευρωβουλευτής, το δέχεται. Αυτό δυο πράγματα μπορεί να σημαίνει: είτε ότι ο ίδιος ο κ. Κυμπουρόπουλος το επιθυμεί αυτό συνειδητά, ότι συνεκμεταλλεύεται την αναπηρία του για πολιτικό κέρδος, είτε ότι του συμβαίνει αυτό δίχως να το κατανοεί. Αν έπρεπε να διαλέξω – που ευτυχώς δεν πρέπει – θα προτιμούσα να εννοεί το πρώτο. Διότι το δεύτερο υπονοεί ότι ο κ. Κυμπουρόπουλος θέλει κηδεμόνα, δηλαδή, για να μην τον εκμεταλλεύονται. Θα φτάσουμε να πούμε ότι ο Παύλος Πολάκης τουλάχιστον τον προσέβαλε ευθέως προσωπικά, δεν τον υποτίμησε.

Το δεύτερο που δεν θα έβλαπτε να σκεφτούμε είναι ότι όχι τόσο ότι κατηγόρησε τον κ. Μητσοτάκη ότι κάλυψε τον Νίκο Γεωργιάδη μέχρι την καταδίκη του σε υπόθεση ασέλγειας σε ανήλικο. Αλλά ότι δεν αναφέρθηκε στην υπόθεση, αλλά σε «παιδοφιλία». Δεν μίλησε δηλαδή με τον όρο του δικαίου, για να κάνει μια κριτική που δίκαιη ή άδικη, είναι, εν πάση περιπτώσει, εντός των πλαισίων του πολιτικού «παιχνιδιού». Αλλά χρησιμοποίησε έναν όρο της ψυχιατρικής με ευρύτερη έννοια, καθώς η ψυχοπαθολογία δεν τιμωρείται και, βεβαίως, δεν μεταφράζεται αυτομάτως και σε πράξη που τιμωρείται. Το θέμα είναι δύσκολο, το αναγνωρίζω και το μοιράζομαι το συναίσθημα. Οτιδήποτε σεξουαλικοποιεί ένα παιδί, ακόμη κι ως σκέψη, μου προκαλεί απέχθεια, ώς και θυμό. Απεχθής είναι όμως και ο στιγματισμός και η χρήση ψυχιατρικών όρων στην πολιτική συζήτηση, όποιον κι αν αφορά. Είναι δύσκολο καμιά φορά, σύμφωνοι. Ο δικαιωματισμός δεν είναι εύκολος όμως. Ή, τέλος πάντων, δεν πρέπει να είναι.

Οταν, μετά, τον άκουσα να αναφέρεται σε Siemens και offshore ήρθα στα ίσα μου λίγο. Αλήθεια τώρα. Το προτιμώ κι ας μην πήγε αυτός να νοικιάσει κανονικά, με μίσθωμα, μια θαλαμηγό για διακοπές, το προτιμώ κι ας νιώθει ότι είναι υπεράνω κάθε υποχρέωσης διαφάνειας και δεοντολογίας. Το προτιμώ ακόμη κι ενώ έχει υποψήφιο ευρωβουλευτή που ήταν στα Panama papers, το οποίο αυτός κάποτε θα θεωρούσε μεμπτό, όχι εγώ. Το προτιμώ παρότι θυμήθηκα τον Αρτεμίου, τον δικηγόρο των offshore που είχε πάει με τον σύντροφο Παππά να πάρει μπρόκολα και ντομάτες από τον Μαδούρο.

Τα προτιμώ γιατί υπάρχει ένα όριο, μια γραμμή, για κάθε άνθρωπο. Το να σκεφτείς κάτι αληθινά σκληρό, αληθινά κακό, για κάποιον που μισείς είναι ανθρώπινο. Ετσι είμαστε, ατελείς κι αδύναμοι. Το να το φωνάζεις δημόσια, είτε τον λένε αυτόν Τσίπρα είτε Μητσοτάκη, είτε τον χωνεύει ο κόσμος είτε όχι, είναι ένα άλλο πράγμα, ένα άλλο επίπεδο πια. Και πρέπει πάση θυσία να το λέμε, πολεμώντας ο καθένας από εμάς καμιά φορά και τις δικές του αδυναμίες και ταπεινές σκέψεις, μήπως και καταφέρουμε να μην το συνηθίσουμε.

«Ξαναζεσταμένο φαγητό»

Ο Πρωθυπουργός χαρακτήρισε «ξαναζεσταμένο φαγητό» το υλικό που μετέδωσε ο Σκάι στο ντοκιμαντέρ «Μάτι» για τις πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική με τους παραπάνω από 100 νεκρούς. «Ξαναζεσταμένο φαγητό» για συνανθρώπους μας καμένους κι απανθρακωμένους. «Ξαναζεσταμένο φαγητό». Ας αφήσω και το πολιτικό στην άκρη, ξανά, και τη στοχοποίηση της δημοσιογραφικής δουλειάς και την αλαζονεία μπροστά στις πολιτικές ευθύνες της διαχείρισης μιας τραγωδίας. «Ξαναζεσταμένο φαγητό». Μα καμία ενσυναίσθηση; Τίποτα δεν κλώτσησε μέσα του καθώς έλεγε τις λέξεις;