Αστείο

Εχω την αίσθηση ότι η ιστορία με το ντιμπέιτ είναι κυρίως αστεία.

Αφενός επειδή δεν υπάρχει καμία λογική να συζητήσουν ειδικά ο Τσίπρας με τον Μητσοτάκη στην τηλεόραση για μια εκλογή στην οποία μετέχουν κάπου 30 συνδυασμοί και οι ίδιοι δεν είναι καν υποψήφιοι.

Αφετέρου επειδή το αίτημα της «τηλεοπτικής μονομαχίας» είναι ένα βαρετά επαναλαμβανόμενο αίτημα κάθε πολιτικού που χάνει προς τον πολιτικό που κερδίζει. Νομίζει ότι έτσι θα ρεφάρει.

Ισχύει; Ποτέ και πουθενά. Αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Προφανώς λοιπόν κι ο Τσίπρας θα μείνει με την ελπίδα αφού ο Μητσοτάκης που τον έχει τώρα από κάτω αποκλείεται να του κάνει το χατίρι. Τόσο απλό.

Ακόμη και μια αστειότητα όμως μπορεί να κρύβει ένα ζήτημα ουσίας. Ποια είναι τα όρια διαλόγου με έναν πολιτικό τον οποίο οι υποψήφιοι συνομιλητές του εγκαλούν περίπου για φαλκίδευση της δημοκρατίας;

Διότι ο Τσίπρας που θέλει κουβέντα με τον Μητσοτάκη δεν είναι απλώς ένας Πρωθυπουργός.

Είναι ο Πρωθυπουργός του Πολάκη και των νεκρών του Ματιού, της Τουλουπάκη και «της σκευωρίας της Novartis», της Θάνου και του «Ρασπούτιν», του παραδικαστικού και παραδημοσιογραφικού κυκλώματος, του Παππά και του Πετσίτη, του Καλογρίτσα και του Καμμένου. Κι αφήνω στην άκρη αμφιλεγόμενες επιλογές όπως οι Πρέσπες, οι οποίες τουλάχιστον εμπίπτουν στο πεδίο άσκησης της πολιτικής.

Ολα αυτά μάλιστα δεν τα λέει ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ή κάποιοι μεμονωμένοι κι ανισόρροποι. Τα έχει καταγγείλει επισήμως η ίδια αντιπολίτευση με την οποία ο Τσίπρας ζητάει ντιμπέιτ.

Τι σόι συνομιλητής όμως είναι ένας Πρωθυπουργός με τέτοιες επιδόσεις;

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Αναφέρεται στην ουσία της δημοκρατικής αγωγής μας.

Διότι καλώς ή κακώς η δημοκρατική αγωγή αποτελεί ατομική υπόθεση κάθε πολιτικού. Δεν παραχωρείται μαζί με το γραφείο στο Μαξίμου. Ούτε την απέκτησε ο Θεοχαρόπουλος με το υπουργείο Τουρισμού.

Ερώτημα λοιπόν. Μετέχει ο Τσίπρας στο πλαίσιο πολιτικού πολιτισμού που οικοδομήθηκε στη χώρα μας μετά τη Μεταπολίτευση ή δεν μετέχει;

Αν μετέχει, γιατί του την πέφτουν οι άθλιοι; Αν δεν μετέχει, τι έχουν να συζητήσουν με έναν άθλιο;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μητσοτάκης κι οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί έχουν θεσμική υποχρέωση διαλόγου με τον εκάστοτε Πρωθυπουργό.

Ποια είναι αυτή; Ο διάλογος στη Βουλή, άντε κι ένα προεκλογικό ντιμπέιτ στις βουλευτικές εκλογές. Αλλη υποχρέωση, δεν έχει καταγραφεί ποτέ.

Εκτός αν αποφασίσουν πως ο Πρωθυπουργός κατηγορείται αδίκως από τους ίδιους και θέλουν να το κουβεντιάσουν μαζί του για να ζητήσουν συγγνώμη. Δεν μου φαίνεται πιθανό.