Παλεύω με τις ενοχές και τις αϋπνίες μου

Δεν χρειάστηκε να προστρέξει κανείς σε μάγισσες και χαρτορίχτρες για να του μαρτυρήσει ποιος θα ήταν ο καινούργιος χρυσοδάχτυλος του ελληνικού μπάσκετ…

Θα ήταν αυτός που, διάβολε, δεν επέπρωτο να γίνει τέτοιος!

Θα ήταν και είναι πρώτα με τα ελληνικά τσαρούχια του και ύστερα με τα τούρκικα φέσια του, ο Κώστας ο Σλούκας!

Το κοντέρ γράφει ήδη 7+2 Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας και τρία τρόπαια, που ο ίδιος θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να τα αβγατίσει σε τέσσερα στις 17 και 19 Μαΐου στη Βιτόρια: ε, τέτοιο σουξέ προφανώς δεν το περίμενε κανείς, μηδέ του απατού του εξαιρουμένου…

«Εφτασα κιόλας στα επτά ε;» αναρωτιέται φωναχτά. Το ξέρει, το συνειδητοποιεί, χώρια που θυμάται κιόλας την κάθε στιγμή του σε αυτό το ταξίδι: σε καθένα από τα προηγούμενα έξι Φάιναλ Φορ στα οποία αγωνίσθηκε, αλλά και στα δυο που τα παρακολούθησε καθήμενος στα πέριξ του πάγκου και εμφορούμενος από τη λαχτάρα να ορμήσει στο γήπεδο…

Για τον γεννημένο στις 15 Ιανουαρίου του 1990 σαλονικιό γκαρντ που μυήθηκε στο μπάσκετ στην ομάδα του κατηχητικού της Αγίας Τριάδας, ονόματι ΑΕΝ, προτού παίξει στον Μέγα Αλέξανδρο και στον Μαντουλίδη, η ιστορία αρχίζει να γράφεται τον Απρίλιο του 1996…

«Τότε ήμουν έξι χρονών, δεν ήξερα τι είναι το Φάιναλ Φορ, αλλά είχα δει στην τηλεόραση τον τελικό του Παναθηναϊκού με την Μπαρτσελόνα και θυμάμαι την τάπα του Βράνκοβιτς» ανατρέχει σε εκείνη την πρώτη τηλεοπτική εμπειρία του. Εναν χρόνο αργότερα ακολούθησε η δεύτερη «με τα όργια που είχε κάνει ο Ρίβερς στη Ρώμη και τον τίτλο του Ολυμπιακού» και όταν πια άρχισε να παίζει κι ελόγου μπάσκετ, στο μυαλό εμφυτεύθηκε το μεγάλο όνειρο. «Γύρω στα 15 μου, όταν άρχισα πια να καλούμαι και στις εθνικές ομάδες, έβαλα τον εαυτό μου στη διαδικασία της προσομοίωσης, είπα όπα εδώ είμαστε, μπορεί να βρεθώ κι εγώ σε μια τέτοια φάση»…

Και βρέθηκε ο μπαγάσας!

Οι πρώτοι… πάγκοι

Ο Σλούκας μετακόμισε στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 2008, αλλά στα πρώτα δύο Φάιναλ Φορ της σύγχρονης εποχής έκανε τον θεατή και τον… πανηγυρτζή. «Τότε δεν ήμουν έτοιμος και ώριμος να παίξω. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε δίκιο που με άφησε και τις δυο φορές έξω από τη δωδεκάδα. Δεν με αδίκησε, καταλάβαινα και μόνος μου τότε ότι δεν άξιζα να παίξω. Στο Βερολίνο καθόμουν με τη φόρμα δίπλα από τον πάγκο μαζί με τον Χάρη Γιαννόπουλο και τον Γιάννη Καραθανάση και στο Παρίσι με τον Κώστα Παπανικολάου».

Δυο χρόνια αργότερα, στην Κωνσταντινούπολη, ένιωσε το μεγάλο σκίρτημα και η ανατριχίλα τον διαπερνούσε σύγκορμο. «Πρωταθλητές Ευρώπης και μάλιστα με μια επική ανατροπή, αυτό δεν μπορούσα να το διανοηθώ. Στον τελικό έπαιξα δώδεκα λεπτά, αλλά στο τέλος καθόμουν στον πάγκο μαζί με τον Αντιτς και τον ρώτησα αν πίστευε ότι ο Σισκάουσκας μπορεί να χάσει έστω μια βολή. “Αποκλείεται” μου είπε ο Πέρο, αλλά να που έχασε και τις δυο! Μόλις έβαλε το καλάθι ο Πρίντεζης μπούκαρα στο γήπεδο για να πανηγυρίσω και με έβγαλαν σηκωτό έξω»! Την επόμενη χρονιά πέρασε μία εβδομάδα ζωσμένος από τις τύψεις του. «Εάν δεν προκρινόμασταν στο Φάιναλ Φορ θα έφταιγα εγώ, διότι στον τέταρτο αγώνα των πλέι οφ με την Εφές κι ενώ προηγούμασταν με έναν πόντο δεν έκανα box out και μας έβαλε καλάθι με ένα tap in ο Γκόρντον. Ενιωθα ένοχος, αλλά ευτυχώς το λάθος μου δεν απέβη μοιραίο. Προκριθήκαμε στο πέμπτο ματς και πετύχαμε το repeat. Στον τελικό με τη Ρεάλ, όταν βρεθήκαμε πίσω με 17 πόντους, μας έβαλε ο Μπαρτζώκας μαζί με τον Κατσίβελη και θυμάμαι ότι του είπα “έλα ρε πάμε και ο σώζων εαυτόν σωθήτω”! Το γυρίσαμε σιγά σιγά μαζί με τον Περπέρογλου και ύστερα μπήκε δαιμονισμένος ο Σπανούλης και τελείωσε την υπόθεση».

Η πεινασμένη Ρεάλ του ’15

Ο Σλούκας επέστρεψε με τον Ολυμπιακό το 2015 στη Μαδρίτη, όπου «ο Σπανούλης ξέρανε την ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό, αλλά στον τελικό πέσαμε πάνω στην εικοσάχρονη πείνα της Ρεάλ και στο κρεσέντο του Κάρολ που έβαλε τρία απανωτά δύσκολα τρίποντα και μας καθάρισε».

Η επόμενη σεζόν τον βρήκε στο Βερολίνο, αυτή τη φορά με τη Φενέρμπαχτσε και πάλι με τις ενοχές του από τις οποίες δεν απαλλάχθηκε. «Στη λήξη της κανονικής διάρκειας του τελικού μέσα στην αναμπουμπούλα και ενώ είχαμε γυρίσει από το -20,  έπρεπε να έχω πιάσει την μπάλα, αλλά μου έφυγε, έκανε ένα… σκοτωμένο σουτ ο Ντε Κολό και στη συνέχεια ισοφάρισε ο Χριάπα με το φόλοου και χάσαμε στην παράταση».

Το 2017 στην Κωνσταντινούπολη η Φενέρμπαχτσε στέφθηκε για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Ευρώπης, νικώντας στον τελικό τον Ολυμπιακό. «Μακάρι να παίζαμε με άλλον αντίπαλο, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να είσαι αναίσθητος και να νεκρώνεις τα συναισθήματά σου».

Εναν χρόνο αργότερα στο Βελιγράδι, «φτάσαμε πάλι στον τελικό, αλλά οι περισσότεροι παίκτες βρεθήκαμε σε άσχημη βραδιά και η Ρεάλ ήταν τόσο ποιοτική ώστε μας εκτέλεσε ο Κοζέρ».