«Το κόμμα είμαι εγώ {LF}και ο… Πολάκης!»

Οι φωτογραφίες θα μπορούσαν να παίζουν με μουσικό χαλί το «πήγα στα μέρη που σε είχα πρωτοδεί…» με ελαφρά στιχουργική παραλλαγή. Λίγο η άγρια κρητική ομορφιά, λίγο η ρακή, λίγο η ακροθαλασσιά, λίγο το αλμυρό το αεράκι, δεν θέλει πολύ να παρασυρθεί κανείς σε λυρικές εξάρσεις. Κι ας μην είναι σελίδα από ταξιδιωτικό οδηγό ή περιοδικό λαϊφστάιλ, αλλά τα ρεπορτάζ από τις διακοπές του Πρωθυπουργού στο νότιο Ρέθυμνο, παρέα με τον καρδιακό του φίλο, Παύλο Πολάκη. Είναι, βλέπετε, αυτό το κλισέ που λέμε καμιά φορά οι δημοσιογράφοι, η «ανθρώπινη πλευρά της πολιτικής». Δεν μπορούμε να της αντισταθούμε. Ο Παύλος Πολάκης έλειψε μονάχα λίγα εικοσιτετράωρα από την επικαιρότητα, στο διάλειμμα της ραστώνης του Πάσχα, από τη μέρα εκείνη που θεώρησε λογικό να κάνει επίθεση στον υποψήφιο ευρωβουλευτή της ΝΔ και συνάδελφό του γιατρό, Στέλιο Κυμπουρόπουλο, για το ότι έκανε χρήση δικαιώματός του. Με ανάρτηση του ΦΕΚ της πρόσληψής του στο Facebook, με ασυνταξίες και πολλά θαυμαστικά.

Πολλοί βιάστηκαν να πουν τότε ότι ο Παύλος Πολάκης έχει γίνει αγκάθι στο πλευρό του Πρωθυπουργού, ενώ μερικά σημαντικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Νίκος Φίλης, έσπευσαν να διαχωρίσουν τη θέση τους, όχι από την ουσία των παρεμβάσεων του Πολάκη βέβαια, αλλά από το ύφος του. Η προαναγγελία της πρότασης μομφής εναντίον του αναπληρωτή υπουργού, από τη ΝΔ, λειτούργησε, όμως σαν μια παγίδα, επί της ουσίας, αφού έθεσε άπαντες, κυβερνητικούς και κομματικούς, προ των ευθυνών τους, βάζοντάς τους να συσπειρωθούν γύρω από τον Πολάκη, ως απόδειξη ότι δεν πρόκειται απλώς για μια παραφωνία στην Αριστερά της δήθεν τάχα μου ευπρέπειας. Το πασχαλινό αντάμωμα του Τσίπρα με τον Πολάκη ήταν μια απάντηση και εντός του ΣΥΡΙΖΑ για το ποιος ελέγχει το κόμμα και ποιος λαμβάνει τις αποφάσεις. Οι εσωκομματικές ενστάσεις και επικρίσεις για τη συμπεριφορά Πολάκη ξεπεράστηκαν περίπου ως ασήμαντες.

Καμία έκπληξη. Η επιλογή του Πρωθυπουργού να κάνει διακοπές με τον φίλο του, τον Παύλο, μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν θα έπρεπε να προκαλεί καμία έκπληξη. Είναι μονάχα μια απάντηση σε όσους, από πονηριά ή από αγνή αφέλεια, ήθελαν να μας πείσουν και να πειστούν πως ο Πρωθυπουργός «ανέχεται» κάποιες συμπεριφορές, για λόγους ισορροπιών. Είναι, ενδεχομένως, οι ίδιοι που έχουν βολευτεί με τη συνείδησή τους, αποβάλλοντας από τη μνήμη τους πως, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνούσε «αναγκαστικά» (εδώ γελάμε) με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, ο Πρωθυπουργός και οι μισοί υπουργοί του έκαναν στενή προσωπική παρέα με τον Πάνο Καμμένο, την οποία μας επιδείκνυαν συνεχώς, με αγαπησιάρικες σέλφι και τρυφερές εξομολογήσεις («πριν τον γνωρίσω νόμιζα ότι ήταν ένας μπούλης…»). Ουδείς ψόγος, φυσικά, γι’ αυτό, ίσα ίσα. Εξάλλου, σε αντίθεση με την πολιτική, στην πραγματική ζωή τους φίλους μας τους διαλέγουμε γιατί σε αυτούς αντανακλάται κάτι από εμάς. Δύσκολο να κάνεις κολλητή παρέα με κάποιον που δεν μοιράζεσαι, τουλάχιστον, τις ίδιες αξίες, σωστά;

Παρομοίως και με τον Πολάκη. Οι διαφορές τους με τον Τσίπρα είναι καθαρά και μόνο υφολογικές κι αυτό, ίσως, να τους δένει πιο πολύ: ότι ο Πολάκης μπορεί και εκφράζει την ψυχή της κυβέρνησης αυτής με τον πιο αντιπροσωπευτικό και απελευθερωμένο τρόπο.

Η δικαίωση της ΝΔ. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι οι πρόσφατες δηλώσεις ταύτισης, από την πλευρά του Πρωθυπουργού, ήταν δύο κι η μια ήταν ουσιωδώς πολιτική. Η απάντησή του, ότι μια πρόταση μομφής στον αναπληρωτή υπουργό Υγείας θα μετατραπεί, από τον ίδιο, σε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, είναι, μέσα στην κυριολεξία της, η δικαίωση της ΝΔ, ο λόγος που η πρόταση μομφής έχει ένα κάποιο πολιτικό νόημα. Οτι ο Πολάκης είναι η κυβέρνηση κι η κυβέρνηση είναι ο Τσίπρας.