Λίγη μπάλα, το μόνο που ζητάμε

^«Ακου, ανθρωπάκι. Στον καιρό που ψάχνουμε το ένα από τα χίλια που μας ενώνουν για να γιορτάζουμε μαζί τις χαρές και τις λύπες μας, που ξερνάμε κακές σκέψεις στους υπονόμους και τρέμουν τα λαρύγγια μας μόνο όταν υμνούμε την αγάπη, το μοναδικό μαγικό πράγμα που θα βρεις από το πρώτο σου κλάμα ως να κλείσεις τα μάτια σου να πολλαπλασιάζεται όταν μοιράζεται με τους άλλους, εσύ ψάχνεις στο μυαλό σου για το ένα που θα μας “χωρίσει”, το ένα που νομίζεις πως σε κάνει “ανώτερο”, που σε ανεβάζει ένα σκαλί πάνω απ’ το μηδέν σου, το τίποτά σου, τη λάσπη σου, τον θολό σου καθρέφτη, που για να ταιριάξει τη ματιά σου πρέπει να τον σπάσεις σε δέκα κομμάτια.

Ακου, αδερφέ μου. Με λένε “Βούλγαρο”, με λένε “Τούρκο”, με λένε “τουρκόσπορο”, με λένε “Σκοπιανό”, με λένε “φιλοξενούμενο”, με λένε “γύφτο”, με λένε “ρωσοπόντιο”, με λένε ΠΑΟΚ, με έφεραν εδώ οι παππούδες μου, βρέθηκα σ’ αυτό τον τόπο όπως βρέθηκες κι εσύ, βρεθήκαμε, ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί, μορφωνόμαστε μαζί, ερωτευόμαστε μαζί, πεθαίνουμε μαζί και το μόνο που σου ζήτησα ήταν να παίξουμε μαζί λίγη μπάλα. Παίξαμε οργανωμένα εξήντα φορές, κέρδισα τις τρεις, δεν κέρδισα τις πενήντα επτά. Αλλά εγώ έχασα μόνο στην μπάλα. Εσύ χάνεις κάθε πρωί που ξυπνάς. Ξέρνα το μίσος σ’ έναν υπόνομο κι έλα να παίξουμε μπάλα, του χρόνου, για εξηκοστή πρώτη φορά. Αν καταφέρεις να με φωνάξεις και με το κανονικό μου όνομα, ακόμα καλύτερα. Με λένε ΠΑΟΚ. Κερδίζω μία φορά κάθε είκοσι, αλλά δεν χάνω ποτέ».
Απόσπασμα από το κείμενο του ΠΑΟΚτσή μπλόγκερ Ισοβίτη μία μέρα μετά τη μαθηματική κατάκτηση του πρωταθλήματος από την αγαπημένη του ομάδα. Ολοι έχουμε αγαπημένες ομάδες. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε και ομάδες που μισούμε. Μισούμε τα χρώματά τους, τους οπαδούς τους, την ιστορία τους, τους τίτλους τους. Και ας μην έχει λογική αυτό το μίσος. Ή, μάλλον, έχει τη λογική του τυφλού οπαδισμού: «Δεν σε ξέρω, δεν σε έχω ξαναδεί, αλλά σε μισώ γιατί έτσι πρέπει. Ετσι κάνουν όλοι». Αλλά δεν είναι έτσι. Και τα λόγια του Ισοβίτη τα λένε πολλοί, πάρα πολλοί. Σε όλες τις ομάδες. Ας βγει λοιπόν στον αέρα μία κοινή σκέψη, για όλους εμάς που αγαπάμε τις ομάδες μας και δεν μισούμε τις άλλες. Το μόνο που ζητάμε είναι να παίξουμε λίγη μπάλα.