Δεύτερη και καλύτερη

Μένει στη θέση του. Και δικαίως. Ο Πέδρο Μαρτίνς μπορεί να μην πανηγύρισε φέτος κάποιον τίτλο με τον Ολυμπιακό, ουσιαστικά όμως είχε μια πραγματικά πετυχημένη σεζόν στο μεγάλο λιμάνι. Εφτιαξε μια ομάδα από την αρχή, ανέδειξε πρωταγωνιστές, παρουσίασε ένα σύνολο που έπαιξε για μεγάλο μέρος της σεζόν το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Απέκλεισε κοτζάμ Μίλαν. Κατάφερε με τη δουλειά του να γίνει εξαιρετικά δημοφιλής στο ερυθρόλευκο κοινό, που δεν σταμάτησε ώς το φινάλε να γεμίζει ασφυκτικά το Γεώργιος Καραϊσκάκης.

Απολύτως λογικά λοιπόν η διοίκηση τον διατηρεί στη θέση του. Ο πρώτος – εδώ και χρόνια – προπονητής του Ολυμπιακού που συνεχίζει δεύτερη σεζόν ενώ δεν κέρδισε κανέναν τίτλο στην πρώτη του. Και ενώ ώς εδώ όλα λίγο-πολύ είναι γνωστά, αυτό που δεν έχει επιχειρήσει κανείς είναι η «μετάφραση» τούτης της παραμονής. Τι σημαίνει δηλαδή να έχεις για δεύτερη σερί σεζόν τον ίδιο άνθρωπο στη γωνιά του πάγκου σου. Τα παραδείγματα καμιά φορά πετυχαίνουν διάνα να περιγράψουν την κατάσταση. Ο τελευταίος προπονητής του Ολυμπιακού που τελείωσε μια χρονιά και ξεκίνησε κανονικά την επόμενη είναι ο Μίτσελ! Ο Ισπανός, που έπιασε Λιμάνι αρχές του 2013, τελείωσε τη σεζόν που ξεκίνησε ο Ζαρντίμ και έφτιαξε τη «δική» του στην περίοδο 2013-14. Τι έγινε τότε; Ο Ολυμπιακός έφτασε ώς τους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ βέβαια κατέκτησε το πρωτάθλημα. Την ίδια περίοδο απογείωσε την καριέρα ποδοσφαιριστών όπως ο Μήτρογλου, ο Μανωλάς, ο Σάμαρης κ.λπ. Η ομάδα ήταν γεμάτη αυτοπεποίθηση. Η εικόνα της στο χορτάρι χορταστική.

Ισως ακόμη πιο χαρακτηριστικό το παράδειγμα πριν από τον Μίτσελ. Ο Ερνέστο Βαλβέρδε. Στη δεύτερη χρονιά, της δεύτερης… φοράς του. Ο Ολυμπιακός της σεζόν 2011-12 είναι πάντα μια ισχυρή υποψηφιότητα για την καλύτερη αγωνιστική εκδοχή των Ερυθρολεύκων την τελευταία δεκαετία – και όχι μόνο. Εκείνη τη σεζόν ήρθαν εννέα βαθμοί στο Τσάμπιονς Λιγκ (κόντρα σε Μαρσέιγ, Ντόρτμουντ, Αρσεναλ). Ηρθε το ταξίδι ώς τους 16 του Γιουρόπα Λιγκ. Και βέβαια η κατάκτηση του νταμπλ στην Ελλάδα. Σε εκείνη την ομάδα εκτινάχθηκε η καριέρα του Κέβιν Μιραλάς, προέκυψε ο καλύτερος Τζιμπούρ της καριέρας του, βελτιώθηκαν ποδοσφαιριστές όπως ο Τοροσίδης, ο Χολέμπας, ο Μαρκάνο, που άλλαξαν status στην καριέρα τους. Οι Πειραιώτες έμοιαζαν να βάζουν τις βάσεις για την αυτοκρατορία που ακολούθησε. Από τα δύο χρόνια του Ερνέστο Βαλβέρδε, στην απαρχή της περιόδου Μαρινάκη ξεκίνησε η διαδρομή για τα επτά σερί πρωταθλήματα.

Μεγάλη σημασία

Η «Δεύτερη χρονιά ενός προπονητή» θα έπρεπε να είναι βιβλίο ποδοσφαίρου. Σημαίνει ξέρω τα πάντα. Και τα ξέρω από «μέσα». Τις αγωνιστικές ανάγκες, τις αδυναμίες, τον χαρακτήρα και τα κουμπιά της ομάδας μου. Ξέρω τους παίκτες που έχω, εκείνους που αγωνίζονται αλλού ως δανεικοί. Ξέρω τους αντιπάλους, το πρωτάθλημα, ενίοτε τις «ειδικές συνθήκες» (άραγε πώς να τη λένε την «Εξυγίανση» στα πορτογαλικά). Σημαίνει επίσης, παίκτες που δεν χρειάζονται χρόνο για να καταλάβουν τη νοοτροπία και τα «θέλω» του κόουτς. Σημαίνει πως η δουλειά που προηγήθηκε δεν πάει στον βρόντο, αλλά γίνεται η βάση για τα επόμενα. Σημαίνει ομοιογένεια. Σημαίνει ακόμη πως και ο κόσμος της ομάδας ξέρει τι να περιμένει. Ξέρει με ποιον άνθρωπο έχει να κάνει και ποιες είναι οι ιδέες του γύρω από το ποδόσφαιρο. Οπως γνωρίζουν και τα πρόσωπα που συνεργάζονται μαζί του για να τρέξουν τα μεταγραφικά. Αυτό που προηγείται της προσπάθειας της ομάδας στο γήπεδο.

Ο Πέδρο Μαρτίνς είναι πραγματικά καλός προπονητής. Μέσα από την πρώτη του χρονιά στον Ολυμπιακό όμως έδειξε κυρίως πως είναι ο σωστός προπονητής για τον Ολυμπιακό. Ταιριάζει με τον σύλλογο, ταιριάζει με το στυλ παιχνιδιού που το Λιμάνι αγαπά. Εχει τη φιλοδοξία να πετύχει. Να γίνει εκείνος που θα ξαναφέρει στο Γεώργιος Καραϊσκάκης τον τίτλο του πρωταθλητή. Η δεύτερη σεζόν του θα του προσφέρει αυτή την ευκαιρία. Και πιθανότατα θα προσφέρει σε εμάς έναν ακόμη καλύτερο Ολυμπιακό από τον φετινό. Αν όντως προκύψει κάτι τέτοιο, τότε πραγματικά θα αξίζει τον κόπο η αναμονή μέχρι την επόμενη εκκίνηση!