Βραβεία σε ταινίες που ελάχιστοι είδαν

Η ταινία του Μπάμπη Μακρίδη «Οίκτος» κρίθηκε η καλύτερη στα τελευταία βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου που απονεμήθηκαν για 10η συνεχή χρονιά στην ιστορία τους και πάλι στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Ενδιαφέρουσα επιλογή, μια δύσκολη ταινία αλλά με σκηνοθετική ματιά και άποψη – σίγουρα από τις καλύτερες μιας χρονιάς όπου το ελληνικό σινεμά ήταν λίγο ώς πολύ άφαντο.

Υποτίθεται ότι η απονομή ήταν επετειακή, αλλά τι να γιορτάσει στ’ αλήθεια κανείς με την απέραντη φτώχεια της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής. Τι να γιορτάσει ακούγοντας γκρίνια για έλλειψη χρημάτων (Βασίλης Κοσμόπουλος – Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου) ή για έλλειψη κεντρικής θεσμικής πολιτικής (Βασίλης Κατσούφης, πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου). Τα ίδια που ακούγαμε τότε που υπήρχαν λεφτά, τα ίδια ακούμε και τώρα που δεν υπάρχουν.

Μέσα σε όλα τις περισσότερες ταινίες που βραβεύθηκαν τις είδαν ελάχιστοι άνθρωποι και αυτό που έχω κατά καιρούς πει ότι η Ακαδημία τελικά με τις εν λόγω βραβεύσεις δεν κάνει τίποτε παραπάνω από το να βλογά τα γένια της φάνηκε και πάλι τόσο μα τόσο αληθές.

Από τις βραβεύσεις οι οποίες δημοσιεύονται παρακάτω, συμφωνώ με εκείνη για το σενάριο του «Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ» μιας ταινίας που έχει τη δύναμη επικοινωνίας με το κοινό, καθώς επίσης με τη βράβευση των Αρη Σερβετάλη και Γιάννη Στάνκογλου για το «The waiter» (Α’ και Β’ ρόλος αντιστοίχως).

Εξάλλου, το «Waiter», ο «Οίκτος» είναι μαζί με τον «Χέντριξ» και το «1968» του Τάσου Μπουλμέτη που ωστόσο αγνοήθηκε κραυγαλέα (κέρδισε μόνον το ήχου κι αυτό… εξ ημισείας με τον «Οίκτο») είναι οι μόνες ταινίες που προσωπικά με άγγιξαν.

Ο Αγγελος Φραντζής κέρδισε το Βραβείο Σκηνοθεσίας για την ταινία του «Ακίνητο Ποτάμι» και δήλωσε: «Είμαι λίγο καχύποπτος με τα βραβεία, δεν ξέρω αν τονώνουν την τέχνη ή αν απλά τονώνουν την ματαιοδοξία μας. Γι’ αυτό τα βλέπω σαν παιχνίδι. Ενα παιχνίδι χωρίς κανόνες. Κάθε βράβευση είναι εντελώς υποκειμενική και δεν λέει τίποτα στην πραγματικότητα. Παρ’ όλα αυτά, ευχαριστώ πάρα πολύ για το βραβείο».

Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Τεκμηρίωσης δόθηκε στην Ευαγγελία Κρανιώτη για το «Obscuro Barroco», η οποία ευχαρίστησε την πρωταγωνίστρια της ταινίας της, που πέθανε λίγο μετά τα γυρίσματα. Το Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου πήρε η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου για την ερμηνεία της στην ταινία «Η Δουλειά της» του Νίκου Labot, ενώ το Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου κέρδισε η Μαρία Φιλίνη για την ίδια ταινία. Ενώ ο Νίκος Labot πήρε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη από τα χέρια του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και δήλωσε: «Χαίρομαι πολύ που μου το δίνει ο συμμαθητής μου στη Σταυράκου, αν κι αυτός πήρε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη πριν από δέκα χρόνια».

Το Βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας δόθηκε στη Ζακλίν Λέντζου για την ταινία «Εκτορας Μαλό: Η Τελευταία Μέρα της Χρονιάς» και το Βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης στον Δημήτρη Γκότση για τον «Τέταρτο Τοίχο».

Το Βραβείο Ειδικών Εφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας δόθηκε στους Αδελφούς Αλαχούζους, Αντώνη Κοτζιά, Ανθή Τσιρούκη και YAFKA για το «Chinatown – Τα Τρία Καταφύγια». Το Βραβείο Μακιγιάζ πήρε η Εύη Ζαφειροπούλου για τον «Οίκτο», το Βραβείο Σκηνογραφίας ο Κώστας Παππάς για το «The Waiter», το Βραβείο Μοντάζ ο Γιώργος Λαμπρινός για το «Obscuro Barrocο» και το Βραβείο Φωτογραφίας ο Σιμόν Μποφίς για το «Ακίνητο Ποτάμι». Το Βραβείο Ενδυματολογίας απονεμήθηκε στις Κάτια Γκουλιώνη, Ιέβα Κουπκάνε, Ιλζε Κάζα και Ιλζε Νεγκρίμπε για το «Ακίνητο Ποτάμι» και το Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής στον Coti K. για το «The Waiter».