Ο κύκλος των χαμένων απαντήσεων

Αν υπήρχε τηλεοπτικό διάγγελμα σε δόσεις θα ήταν κάπως έτσι, σαν τη συνέντευξη του Νίκου Παππά σε μεταμεσονύκτια εκπομπή. Και αν έσπαγε ποτέ η σιωπή κάποιου για να μη σπάσει, θα έσπαγε σε τέτοιες συνθήκες: στις συνθήκες ενός στούντιο αποστειρωμένου από επικίνδυνα επίμονες ερωτήσεις. Ο Νίκος Παππάς δεν χρειάστηκε να φτάσει ώς το Διάστημα για να βρει ένα τόσο εξωπραγματικό για κανονική δημοκρατία περιβάλλον, ένα περιβάλλον όπου οι ερωτήσεις υπέχουν ρόλο εισαγωγής στα κεφάλαια του διαγγέλματος. Το βρήκε πολύ πιο κοντά, όπως το βρήκαν άλλοι στο παρελθόν και πιθανότατα θα βρουν και πολλοί ακόμη στο μέλλον. Αν υπάρχει όμως μια διαφορά είναι πως εκείνος, ακόμη και σε αυτό το περιβάλλον, κατάφερε να ακουστεί σαν χαμένος στο Διάστημα.

Είναι μάλλον η φυσική κατάληξη μιας διαδρομής που μπορεί να περιγραφεί μόνο με τοπόσημα. Με την Καραϊβική και τη νήσο Μαργαρίτα, με το Καράκας, με το ινστιτούτο της Φλωρεντίας, με τον τίτλο του «υπουργού της Βόρειας Κορέας» που επιδαψίλευσε κάποτε η αντιπολίτευση στον Παππά, με την Κύπρο. Από μία σατανική σύμπτωση, κάθε τοπόσημο αυτής της διαδρομής συνοδεύεται από ερωτήματα που προκαλούνται και από απαντήσεις που δεν δίνονται – «Τι έκανα στη Μαργαρίτα; Περσινά, ξινά σταφύλια, όχι και να απαντήσω στο κόμμα της Novartis, του Κήρυκα των Χανίων, των κρυμμένων ακίνητων του Βολταίρου» έλεγε τότε. «Ε όχι και να απαντήσω στον ηθικά πολυτραυματία Μητσοτάκη και τα κουτσομπολιά του Μαρινάκη» λέει σήμερα.

Λογοδοσία

Από μία άλλη σατανική σύμπτωση, όλα τα τοπόσημα συνδέονται με τα ίδια πρόσωπα, τον Πετσίτη, τον Αρτεμίου και τον Καλογρίτσα και πάλι τον Πετσίτη ή τον Αρτεμίου. Οχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά και όχι στον ίδιο βαθμό. Αλλά οι πρωταγωνιστές στον κύκλο των χαμένων απαντήσεων του Νίκου Παππά είναι αυτοί. Πού είναι όμως οι απαντήσεις; Ο Παππάς δεν απαντά ή μάλλον απαντά σε μία και μόνο ερώτηση. Απαντά στην ερώτηση «Ποιος ρωτάει;». Και απαντάει λάθος. Γιατί τα ερωτήματα δεν τα θέτει ο Μητσοτάκης, ο Μαρινάκης ή η Ακριβοπούλου μετά τα μεσάνυκτα. Τα θέτουν οι πολίτες. Η λογοδοσία δεν είναι προαιρετική, είναι υποχρεωτική, δεν έχει μόνο πολιτικό χαρακτήρα, έχει και κοινωνική απεύθυνση, όπως θα έλεγε ο Πρωθυπουργός του.

Σε ποιον λογοδοτεί ο Νίκος Παππάς; Σε κανέναν, απαξιοί. Είναι όμως κουτσομπολιό το ερώτημα εάν ζήτησε από τον Μαρινάκη να δανείσει τον Καλογρίτσα και να τοποθετήσει διευθυντές της επιλογής του Μαξίμου στο «ΒΗΜΑ» και στα «ΝΕΑ»; Δεν είναι. Αρκεί ένα ψέλλισμα πέντε λέξεων, ένα χλωμό «προφανώς και δεν έγινε ποτέ», για μια τόσο σοβαρή καταγγελία; Δεν αρκεί. Συμβαίνει όμως με τα διαγγέλματα σε δόσεις: Προκαλούν πάντοτε περισσότερες απορίες από εκείνες που λύνουν…

ΡΟΥΣΦΕΤΙ

Μπορεί κανείς να μην απαντάει. Ή να απαντάει παιδαριωδώς. Ο Πετσίτης, λέει, θα μπορούσε να πάρει μια κανονική θέση δίπλα στον ίδιο ή σε κάποιον άλλον υπουργό. Θα μπορούσε δηλαδή να έχει γίνει υπάλληλος με ένα παππικό ρουσφέτι. Αλλά το ερώτημα δεν είναι τι θα ήταν ο Πετσίτης ανάμεσα στους χιλιάδες μετακλητούς. Θα ήταν, το ξέρουμε, ένας κομματικός κόκκος στην κρατική άμμο. Τι ήταν όμως ως απεσταλμένος του Μαξίμου στη ΔΕΠΑ; Δεν είναι το ρουσφέτι που χάθηκε.
Είναι, και πάλι, η απάντηση…