Εκείνοι που δεν έφταιγαν σε τίποτα…{CR}

Ο όρκος εκείνος που έδωσαν πέρυσι, ακριβώς μετά το τέλος της σεζόν και την κατάκτηση του κυπέλλου απέναντι στην ΑΕΚ, έφερε το ξέσπασμα της Κυριακής για τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ. Εκείνοι αξίζουν όσο κανείς άλλος τα εύσημα για το πρωτάθλημα που ύστερα από 34 χρόνια έφεραν στην Τούμπα. Διότι εκείνοι ήταν οι μοναδικοί που δεν έφταιγαν για όσα – τους – συνέβησαν πέρυσι και δεν γεύτηκαν ένα χρόνο νωρίτερα την ίδια χαρά.

Ο ΠΑΟΚ του 2017-’18 ήταν το ίδιο καλή ομάδα, το ίδιο θεαματική ομάδα, το ίδιο αποτελεσματική ομάδα. Τα λάθη που έκαναν στην Τούμπα, λάθη που καλό είναι να τα παραδεχθούν ώστε να μην τα επαναλάβουν, ήταν εκείνα που έδωσαν παράταση μιας χρονιάς στη στέψη. Δεν έφταιγε ούτε ο Πέλκας, ούτε ο Βιεϊρίνια, ούτε ο Κρέσπο με τον Βαρέλα, ούτε ο Μπίσεσβαρ, ούτε κανείς από εκείνους που βράδυ Κυριακής χοροπηδούσαν εκστασιασμένοι και συγκινημένοι πάνω στο πούλμαν με το πλήθος να τους αποθεώνει. Κι ας έλεγαν κι εκείνοι πως τους «έκλεψαν». Το έλεγαν γιατί «έπρεπε».

Οπως έπρεπε να πάρουν τον τίτλο γιατί ίσως θα ήταν άδικο ετούτη η φουρνιά παικτών που έχει μαζευτεί στον Δικέφαλο να μην έχει μια κούπα πρωταθλήματος κοιτάζοντας πίσω της. Καλό είναι το κύπελλο, καλό είναι και το δεύτερο σερί κύπελλο, καλά και τα… δέκα σερί. Ομως σαν το πρωτάθλημα, δεν μπορεί να σε καθιερώσει στη συνείδηση του κοινού τίποτα άλλο.

Εκείνος ο όρκος, ωστόσο, δεν αφορούσε μονάχα το πρωτάθλημα, αλλά το νταμπλ. Του κάνει πολύ περισσότερο καλό απ’ ό,τι και οι ίδιοι φαντάζονται εκείνο το 2-0 του πρώτου αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης. Μεγάλη Πέμπτη απόγευμα δεν θα έχουν καλά – καλά στεγνώσει τα ρούχα από τη σαμπάνια. Θα ήταν μια επικίνδυνη αποστολή ύστερα από τόσο πανηγύρι. Κι ας έλεγε ο Λουτσέσκου ότι από τη Δευτέρα το μεσημέρι τα κεφάλια θα μπουν πάλι μέσα. Μετά 34 χρόνια, δύσκολα μπορείς να κρατήσεις τα λουριά…