Πώς οι πλούσιοι κερδίζουν από τη Νοτρ Νταμ

Την ώρα που βροχή εκατομμυρίων πέφτει στην Παναγία των Παρισίων για να γιατρέψει τις πληγές της και οι πλουσιότεροι γάλλοι επιχειρηματίες βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, μια πρωτότυπη δωρεά έρχεται από τη Βρετανία. Περισσότεροι από 100 ιδιοκτήτες ορισμένων από τις διασημότερες ιστορικές επαύλεις της Βρετανίας προσφέρουν υπεραιωνόβια δέντρα από τον περιβάλλοντα χώρο των μεγάρων τους για την ανοικοδόμηση της οροφής της εκκλησίας. Οι κορμοί των δέντρων που προσφέρονται μπορεί να μην έχουν το μέγεθος των 1.300 που χρησιμοποιήθηκαν ως ξυλεία για την κατασκευή της στέγης από τον 12ο έως τον 14ο αιώνα, αλλά είναι σαφώς μεγαλύτερα από τα διαθέσιμα στην αγορά.

Κι αν η προσφορά αυτή είναι πρωτότυπη, όπως όλα δείχνουν, και ειλικρινής, τι συμβαίνει με τους δισεκατομμυριούχους Γάλλους που σπεύδουν να προσφέρουν χρήματα για την αποκατάσταση του μνημείου; Είναι τελικά εκείνοι που θα πληρώσουν πραγματικά τα έξοδα ή μήπως θα εισπράξουν τη δόξα, τα οφέλη της άμεσης και έμμεσης διαφήμισης προσδίδοντας στις εταιρείες τους ένα αναβαθμισμένο προφίλ σε σχέση με την ευαισθησία τους σε ζητήματα που αφορούν την πολιτιστική κληρονομιά, ενώ ουσιαστικά το κόστος θα επωμιστεί το γαλλικό κράτος και κατά συνέπεια οι φορολογούμενοι πολίτες;

Η ζυγαριά φαίνεται πως κλείνει προς τη δεύτερη εκδοχή. Και όλα συγκλίνουν προς την άποψη ότι τα κίνητρα που οδήγησαν τον πλουσιότερο άνδρα στη Γαλλία, Μπερνάρ Αρνό (ιδιοκτήτη μεταξύ άλλων της φίρμας  Λουί Βιτόν), να διαθέσει 200 εκατ. ευρώ, τον τρίτο πλουσιότερο Γάλλο Φρανσουά Πινό (ιδιοκτήτη της εταιρείας στην οποία ανήκουν οι οίκοι Γκούτσι και Ιβ Σεν Λοράν) να προσφέρει 100 εκατ. ευρώ και την οικογένεια Μπετανκούρ Μέγερς, βασικούς μετόχους του κολοσσού Λ’ Ορεάλ, να δώσουν επιπλέον 200 εκατ. ευρώ μόνο αγνά δεν ήταν.

Και για να γίνει σαφές αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά στον νόμο που ισχύει στη Γαλλία περί φοροαπαλλαγής των χορηγιών, ο οποίος προβλέπει, όπως αναφέρει η εφημερίδα «Λε Μοντ», σε εταιρείες που προχωρούν σε δωρεές μείωση του φόρου τους κατά 60% με παράλληλη μείωση κατά 66% του φόρου εισοδήματος για τα φυσικά πρόσωπα και  με ανώτατο όριο το 0,5% του κύκλου εργασιών.

Η απαλλαγή αυτή δεν φάνηκε ωστόσο να είναι αρκετή για τους πάμπλουτους επιχειρηματίες που επιθυμούν να αναδειχθούν εθνικοί ευεργέτες με αποτέλεσμα στενός συνεργάτης του Πινό να ανάψει νέα φωτιά όταν πρότεινε μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης η Παναγία των Παρισίων να κηρυχθεί εθνικός θησαυρός. Το γεγονός που θα είχε ως συνέπεια τη φοροαπαλλαγή των δωρεών σε ποσοστό 90%, παρότι σύμφωνα με το γαλλικό υπουργείο Πολιτισμού τέτοιος χαρακτηρισμός μπορεί να δοθεί μόνο στα πολιτιστικά αγαθά τα οποία ενδέχεται να φύγουν εκτός συνόρων.

Αν όμως ισχύσει ένα μεγάλο ποσοστό απαλλαγής από τον φόρο, τότε δημιουργείται ένα νέο πρόβλημα. Ποιος θα καλύψει το δημοσιονομικό κενό που θα προκύψει από την απουσία του φόρου των συγκεκριμένων υψηλών ποσών; Οι φορολογούμενοι;

ΟΙ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ. Υπάρχει κι ένα δεύτερο επίπεδο κέρδους για τους εν δυνάμει ευεργέτες όχι ορατό εκ πρώτης όψεως, πιο μακροπρόθεσμο, αλλά εξίσου ουσιαστικό. Ενα σοβαρό ποσοστό των πελατών τους είναι τουρίστες που φτάνουν στο Παρίσι και κάθε «πληγή» που ανοίγει στην πόλη έχει αντίκτυπο στην προσέλευση επισκεπτών και κατά συνέπεια στην αγορά πολυτελών ειδών. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις του 2015 και οι συγκρούσεις στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας της αστυνομίας με τα Κίτρινα Γιλέκα έχουν σαφώς αποτρέψει πολλούς ταξιδιώτες να την επιλέξουν ως προορισμό. Ενα βαριά τραυματισμένο εμβληματικό μνημείο λοιπόν δεν θα συμβάλλει στις πωλήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να σημειώσουν σημαντική άνοδο λόγω και της αδυναμίας του ευρώ.

Αν λοιπόν οι επιχειρηματίες εμφανιστούν ως σωτήρες της Παναγίας των Παρισίων, όπως ήδη έχουν κάνει με άλλα σπουδαία μνημεία – π.χ. ο οίκος Φέντι του ομίλου Αρνό διέθεσε 2 εκατ. δολάρια για τη συντήρηση της Φοντάνα ντι Τρέβι στη Ρώμη και η εταιρεία Τοντς 28 εκατ. δολάρια για τη συντήρηση του Κολοσσαίου -, οι πελάτες έστω και υποσυνείδητα θα ταυτίσουν τα προς πώληση προϊόντα των εταιρειών τους με το ήθος, την ευαισθησία και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, αξίες ανεκτίμητες, που μπορούν όμως να κεφαλαιοποιηθούν με τους κατάλληλους μηχανισμούς προβολής.