Η ντροπή των «ανθ’ ημών γκρούπις»

Στο σινεμά τα πράγματα είναι απλά: ο Χρήστος Λούλης παίζει τον Βαρουφάκη, ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης τον Τσίπρα, ο Δημήτρης Τάρλοου τον Τσακαλώτο. Αλλά στη ζωή τα πράγματα περιπλέκονται ελαφρώς. Ποιον παίζει ο Αλέξης Γεωργούλης στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ; Τον Τσακαλώτο, την Αχτσιόγλου, τον Χαρίτση ή τον Φίλη; Ποιον από τους διάφορους πρωτοκλασάτους που αρνήθηκαν να βάλουν πλάτη στη συριζαϊκή μάχη κατά του νεοφιλελευθερισμού και της Ακροδεξιάς;

Δεν χρειάζεται να αναζητήσει κανείς την απάντηση στα ψήγματα της φυσιογνωμικής ομοιότητας – ο Γεωργούλης δεν «φέρνει» σε κανέναν από τους πρωτοκλασάτους. Αυτό το «ανθ’ ημών Γεωργούλης», όμως, δίνει περιεχόμενο στη φυσιογνωμία του ψηφοδελτίου. Τη φυσιογνωμία σκιαγραφεί η δήλωση του ίδιου του ηθοποιού στο «Εθνος της Κυριακής» πως η απόφαση δεν είναι πολιτική, είναι «αρκετά συναισθηματική». «Δεν τον ενδιαφέρει η υπόθεση του κομματικού ανταγωνισμού», διευκρινίζει. Και ο Τσίπρας; Α, ο Τσίπρας «έχει κάνει μεγάλη προσπάθεια για την Ελλάδα» λέει σαν ένας από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που το καλοκαίρι του 2015, όταν μια ολόκληρη χώρα φρέναρε μισό χιλιοστό πριν από το βάραθρο, καθαγίασαν τον Τσίπρα ακριβώς γι’ αυτό. Επειδή, «αυτός τουλάχιστον προσπάθησε».

Ρόλοι

Αν δεν θέλει να παίξει έναν ρόλο ο ηθοποιός στην πραγματική ζωή, αυτός είναι ο ρόλος του κομματικού. Αλλά στην προσπάθειά του να τινάξει από πάνω του τον ρόλο, μιλάει σαν απολιτικίκ γκρούπι του αρχηγού. Δεν είναι ο μόνος. Το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι γεμάτο από γκρούπις. Και χωρίς κάποιον πρωτοκλασάτο να τραβάει τα φώτα, οι προβολείς πέφτουν πάνω στους γκρούπις από τους οποίους το κόμμα δεν αντλεί πολιτικό λόγο. Δανείζεται απλώς τηλεοπτική λάμψη και καλλιτεχνικό κύρος, όπως στην περίπτωση του Γεωργούλη ή μόνο τηλεοπτική λάμψη, όπως στην περίπτωση της Ραλλίας Χρηστίδου ή μόνο έντεχνο καλλιτεχνικό κύρος, όπως στην περίπτωση του Ρος Ντέιλι ή μόνο γκροτέσκο, όπως στην περίπτωση του Θεοδόση Πελεγρίνη ή καλλιτεχνικό κύρος αλλά πολιτικό γκροτέσκο, όπως στην περίπτωση της Λυδίας Κονιόρδου.

Ντροπή

Ο ΣΥΡΙΖΑ δανείστηκε γνωστά ονόματα που συνομιλούν με την Ιστορία, όπως ο Δημήτρης Πλουμπίδης ή που θα ήθελαν να συνομιλούν με την Ιστορία αλλά έχουν καταχωριστεί στην κοινή γνώμη ως προνομιακοί συνομιλητές της διαπλοκής, όπως ο Πέτρος Κόκκαλης. Και από την πολιτική; Εκεί έμεινε μόνο με τον Κουρουμπλή που έδωσε άφεση αμαρτιών στον Αμβρόσιο και την Κουντουρά που δηλώνει «Εθνική Ελλάδος». Από αυτήν την άποψη, το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο το ψηφοδέλτιο των «ανθ’ ημών γκρούπις». Είναι και ένα ψηφοδέλτιο που, σαν πολλούς από τους μετανοημένους ψηφοφόρους του, ακόμη και από αυτούς που κάποτε καθαγίασαν τον Τσίπρα επειδή «τουλάχιστον προσπάθησε», ντρέπεται να πει πως είναι ΣΥΡΙΖΑ.

ΘΕΜΑ ΚΥΡΟΥΣ

Θα ήταν παράλογο να αναλάβουν την κομματική ιδιοκτησία του ευρωψηφοδελτίου οι γκρούπις, ενώ την έχουν αρνηθεί οι πρωτοκλασάτοι. Θα ήταν παράδοξο να εμφανιστούν πιο ΣΥΡΙΖΑ και από τους ίδιους τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ. Θα ήταν εξίσου παράδοξο όμως να ριχτεί στη μάχη κάποιος πρωτοκλασάτος όχι μόνο απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό στην Ευρώπη ούτε απέναντι στη φθορά της εξουσίας αλλά απέναντι και στην τηλεοπτική λάμψη. Με απλά λόγια, κανένας Τσακαλώτος και καμία Αχτσιόγλου δεν θα ήθελαν να χάσουν από κανέναν Γεωργούλη. Κι αυτό δεν είναι θέμα καλλιτεχνικού αλλά πολιτικού κύρους.