Το κομματικό τουρλού μια απολίτικη ύβρις

Ενας παλιός εστιάτορας στο Ναύπλιο μου είχε πει κάποτε ότι ο καλός ο μάγειρας δεν πετάει τίποτα. Ξέρει την τέχνη να φτιάχνει καινούργιο φαγητό από τα χθεσινά χωρίς οι πελάτες, που ήταν οι περισσότεροι τακτικοί, να αναγνωρίζουν τη γεύση από το φαγητό που έφαγαν την προηγούμενη, και να νομίζουν ότι κάθε μέρα τρώνε ένα νέο πιάτο με ολόφρεσκα υλικά. Φυσικά το νέο πιάτο πρέπει να είναι γεμάτο μπαχάρια, κρεμμύδια, σκόρδα, σάλτσες και ό,τι άλλο, που θα πνίγουν και την παλιά γεύση και την αίσθηση της ξαναμαγειρεμένης τροφής.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι από το Ναύπλιο, αλλά φαντάζομαι και στην Αρτα οι εστιάτορες θα κάνουν το ίδιο πράγμα, και ίσως είχε ακούσει και εκείνος σε κάποια ταβέρνα τη μέθοδο. Γιατί το σίγουρο είναι ότι την ξέρει καλά, αφού την εφαρμόζει κατά γράμμα στη συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου του κόμματός του. Του πρώην κόμματός του, για να είμαστε πιο σαφείς, που χάθηκε μέσα σε ένα πολτό από ετερόκλητες γεύσεις και καρικεύματα και μας ξανασερβίρεται σήμερα σε ένα παράδοξο νέο μείγμα που ο αρχιμάγειρας ευελπιστεί ότι θα το δεχτούμε σαν φρέσκο πιάτο.

Ο κύριος στόχος ήταν αυτός, να χαθεί η χθεσινή γεύση. Ενα κόμμα που έκλεισε τον κύκλο του για τρίτη φορά και ο ταλαντούχος σεφ το ξαναμαγειρεύει για τέταρτη. Ηταν ένα παλιό τυπικό αριστερό κόμμα με Καισαριανές και εμφυλιοπολεμικούς μύθους που ξαναμπήκε στην κατσαρόλα μαζί με οργισμένους μικροαστούς και έγινε ένα λαϊκίστικο, αντιευρωπαϊκό κίνημα και μετά ξαναμαγειρεύτηκε μαζί με ακροδεξιές πατάτες και σερβιρίστηκε σαν μισοσυστημικό κόμμα εξουσίας για να πρέπει σήμερα να αποκτήσει νέα ζωή με καινούργιες προσμείξεις. Ομως, όπως είναι φυσικό, η αρχική πρώτη ύλη εξαϋλώνεται και πια το αποτέλεσμα είναι ένα άνοστο τουρλού, χωρίς σώμα, όπως λένε και οι μάγειροι.

Εχει ακροδεξιούς εθνικιστές, συνομιλητές του Κουφοντίνα και υβριστές των θυμάτων του, λαϊκιστές προσκυνητές του χουντικού ομοφοβικού Μητροπολίτη, ματαιωμένους σοσιαλδημοκράτες, υπερήφανους απόγονους ηρώων του κομμουνιστικού κινήματος, κοσμογυρισμένους κεντροαριστερούς, απολιτίκ καλλιτέχνες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. ΣΥΡΙΖΑ έχει; Οχι. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μαγειρευτεί τόσες φορές, με τόσα πολλά διαφορετικά και ετερόκλητα υλικά, με τόσους πολλούς καινούργιους τρόπους, που είναι πια μια ανάμνηση η οποία στα χέρια του επιδέξιου μάγειρα μεταπωλείται διαρκώς σαν παρουσία.

Καταλαβαίνει κανείς ότι η ζωή αλλάζει, ότι τα κόμματα πρέπει να εξελίσσονται και να προσαρμόζονται σε νέες συνθήκες, ότι οι πολιτικοί δικαιούνται να μετακινούνται σε νέες πολιτικές στέγες, ότι στη Δημοκρατία υπάρχει πάντα μια δυναμική αλλαγών. Αυτό όμως δεν έχει όριο; Δεν υπάρχουν αμετακίνητες πολιτικές αρχές, δεν υπάρχει ένας αμετάβλητος αξιακός πυρήνας, δεν υπάρχει ένα θεμελιώδες συμβόλαιο σε κάθε κόμμα, αυτά δηλαδή που ορίζουν την κομματική γεωγραφία και την προστατεύουν από τις ύβρεις; Γιατί το απροσδιόριστο κομματικό τουρλού εκτός από άνοστο είναι και μια ανιστόρητη και απολίτικη ύβρις.