Από τη Μονμάρτρη στην Πρετόρια

Στατιστικά είναι τα στοιχεία, δεν είναι τα γεγονότα. Οι εννέα ηλικιωμένοι που έχουν πέσει από τον Μάρτιο του 2018 «θύματα ληστείας μετά φόνου», όπως λένε οι αστυνομικοί συντάκτες, δεν είναι στατιστική. Είναι εννέα άνθρωποι που σε αυτή την ηλικία βασανίστηκαν μέχρι θανάτου. Ο τελευταίος ήταν ένας 85χρονος στα Σεπόλια, το πρόσωπο του οποίου βρέθηκε παραμορφωμένο από τον ξυλοδαρμό, πριν από αυτόν ήταν μια ηλικιωμένη γυναίκα στη Νίκαια, πιο πριν κάποια άλλη σε ένα χωριό της Κορινθίας.

Δεν είναι η στατιστική που λέει ότι το μικροέγκλημα δεν ήταν ποτέ τόσο ωμά βάναυσο, είναι η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα λέει επίσης πως αυτό το βάναυσο μικροέγκλημα εκδηλώνεται στις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές. Και εκδηλώνεται εις βάρος ανθρώπων που δεν έχουν όχι μόνο τη δύναμη αλλά και τα μέσα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Ο 85χρονος των Σεπολίων είχε πέσει άλλες τρεις φορές θύμα ληστείας στο σπίτι του πριν από τη μοιραία τέταρτη. Δεν μπορούσε να κάνει κάτι γι’ αυτό, τα οικονομικά μέσα που είχε στη διάθεσή του ήταν πολύ πενιχρά για να φροντίσει στοιχειωδώς την ασφάλειά του.

Οι δράστες μπορεί και να μη βρεθούν ποτέ. Αλλά δεν χρειάζεται και κανένα αστυνομικό δαιμόνιο για να αντιληφθεί κανείς πως θύτες και θύματα βρίσκονται στον ίδιο κύκλο ανέχειας και εξαθλίωσης. Στη στυγερότητα του εγκλήματος αποτυπώνεται ο λούμπεν κόσμος του θύτη. Ενας κόσμος καταραμένων στον οποίο όλοι, θύτες και θύματα, αισθάνονται εγκλωβισμένοι. Ενας κόσμος φόβου και απελπισίας στον οποίο δεν περνά μισή αχτίδα φωτός.

Εξορκισμός

Πώς αφέθηκε αυτός ο κόσμος στην τύχη του; Πώς η Αστυνομία είναι τόσο απούσα στα Σεπόλια του 85χρονου συνταξιούχου όσο και στη Μονμάρτρη της Κατερίνας Παπακώστα; Τα Σεπόλια του ενός δεν είναι μακριά από τη Μονμάρτρη της άλλης. Αλλά δεν είναι κοντά μόνο γεωγραφικά. Ανήκουν και στην ίδια επικράτεια, σε μια επικράτεια όπου η προστασία της ζωής και της περιουσίας δεν είναι καν στατιστικό μέγεθος, είναι σχετικό. Ακόμη χειρότερα, το θέμα της ασφάλειας ξορκίζεται από την Αριστερά ως δεξιό. Ως μη πρόβλημα ή ως χρονίζουσα κατάσταση – πάντα έτσι, λένε, δεν ήταν στη Μονμάρτρη;

Είναι όμως αυτός ο εξορκισμός που επιτείνει τον πειρασμό να επισημάνει κανείς την αντίθεση. Την αντίθεση ανάμεσα σε μια ελίτ που προστατεύεται με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, όπως ο υπουργός που κατοικεί στη Μονμάρτρη, και ένα πλήθος που δεν έχει σχεδόν καμία προστασία. Δεν είναι, με άλλα λόγια, μόνο το έγκλημα ταξικό. Είναι ταξική και η αντιμετώπισή του. Γιατί τα Εξάρχεια δεν είναι Μονμάρτρη. Είναι γειτονιά μιας Πρετόρια. Η γειτονιά μιας πόλης όπου η προστασία είναι προνόμιο μόνο των ισχυρών.

Η ΑΤΖΕΝΤΑ

Δεν έκανε μόνο η εγχώρια Αριστερά το λάθος να παραδώσει την ατζέντα της ασφάλειας στη Δεξιά. Συνέβη κι αλλού. Αλλά εάν αλλού η ατζέντα κατέληξε στην Ακρα Δεξιά, εδώ στα πιο άγρια χρόνια της κρίσης έφτασε στα χέρια της Χρυσής Αυγής. Η ατζέντα σήμερα βρίσκεται κάπως μετέωρη, χωρίς ιδιοκτήτη. Δεν θα έπρεπε. Είτε από αριστερά το δει κανείς είτε από δεξιά, το αίσθημα ανασφάλειας προκαλεί μόνο φόβο. Και όπου υπάρχει φόβος δεν υπάρχει ελευθερία.