Σε όποιον αρέσουμε;

Οταν, το 1969, κυκλοφόρησε το «My way», ο Φρανκ Σινάτρα ήταν 54 ετών. Τις μεγάλες του επιτυχίες τις είχε κάνει, τις μεγάλες του περιπέτειες τις είχε ζήσει, τα μεγάλα του λάθη τα είχε πληρώσει, δυο – τρεις φορές η καριέρα του είχε κάνει βουτιά και είχε επανακάμψει. Το «My way» ήταν το αυτοβιογραφικό τραγούδι ενός ανθρώπου που ένα δικό του Σαββατοκύριακο είναι ολόκλήρη η ζωή των περισσότερων από εμάς. Οι στίχοι του εξάλλου έχουν και γερή δόση αυτοκριτικής αφού μιλάνε για σφάλματα, για συμβιβασμούς, για απώλειες. Ωστόσο, το τραγούδι ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία που πέρασε το μήνυμα be yourself, να είσαι ο εαυτός σου. Και όλοι ξέρουμε την τεράστια δύναμη που έχει το τραγούδι όταν λειτουργεί ως σύνθημα.

Εκτοτε, το «My way», όπως και το «I am what I am» της Γκλόρια Γκέινορ, έχει κακοποιηθεί βάναυσα. Λούμπεν περσόνες τα ντραγουδούσαν (τρόπος του λέγειν) ως «εισιτήριο» για να περάσουν στα χωράφια του καλτ. Το ίδιο συνέβη και με ωραιότατα ελληνικά τραγούδια που γράφτηκαν, πιθανότητα, με άλλες προθέσεις. Από το «Ανήκω σε εμένα» με τον Μαζωνάκη, μέχρι το «Σε όποιον αρέσουμε» με τη Γαλάνη. Το θέμα όμως δεν είναι τα τραγούδια αλλά η φιλοσοφία του be yourself. Διάχυτη πια σε όλους τους τομείς. Και, κατά κανόνα, υιοθετείται από άτομα γεμάτα κενά. Τρύπες. Διάτρητα. (Με τη σωστή έννοια της λέξης, όχι με αυτήν που τη χρησιμοποιεί ο πρωθυπουργός his way). Από την πολιτική έως τα τηλεριάλιτι. Από πού κι ώς πού όμως η αυτοαναφορικότητα αποτελεί αντικειμενική αξία; Και αν ο εαυτός σου δεν είναι συμβατός με το περιβάλλον; Αν είσαι ενοχλητικός στους γύρω σου; Ποιος είσαι εσύ φίλε που πιστεύεις ότι δεν έχεις να μάθεις από κανέναν τίποτα και που δεν υποχρεούσαι να προσαρμοστείς σε κάτι; Που θεωρείς ότι η μονάδα σου είναι ισότιμη πλειάδας; Αναρωτιέμαι αν οι «mywayτίστες» συνειδητοποιούν την ανεπάρκεια του φολκλόρ τους…