Πόση ανοχή ακόμα;

Οσα συμβαίνουν, χρόνια τώρα, στα Εξάρχεια δεν είναι πλάκα. Δεν εξαντλούνται σε μερικά αστεία. Δεν παρακάμπτονται πίσω από τις ενδεικτικές αδιαφορίας δηλώσεις της κομματικής υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Ολγας Γεροβασίλη. Ούτε διασκεδάζονται με την τουριστική επίγευση των γραφικών δηλώσεων της ετέρας υπουργού, της εκ μετεγγραφής Κατερίνας Παπακώστα.

Αλλά το πιο σοβαρό περιστατικό το τελευταίο διάστημα στην κάποτε ελεύθερη γειτονιά, που πλέον είναι όμηρος ομάδων του υποκόσμου, πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Ηταν η αντισυγκέντρωση που διοργάνωσαν διάφοροι μπαχαλάκηδες κατά των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι, το απόγευμα της 11ης Απριλίου, διαδήλωσαν για τη γειτονιά τους, δηλαδή για τις ζωές τους.

Η συγκέντρωση των κατοίκων, στην οποία έλαβε μέρος και ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης, έγινε χωρίς αστυνομική προστασία – αν και ήταν αναμενόμενη η αντίδραση των θεωρούμενων «νέων ιδιοκτητών» της πλατείας και των πέριξ. Εναντίον των συγκεντρωμένων, αλλά και εναντίον του υποψήφιου δημάρχου, οι μπάχαλοι ασχημόνησαν με όποιον τρόπο μπορούσαν. Πέταξαν πέτρες, αβγά, απείλησαν και εξύβρισαν. Μεταξύ άλλων, φώναξαν ένα αποτρόπαιο σύνθημα, υβριστικό για τον τάφο και τη μνήμη του Παύλου Μπακογιάννη, τον οποίον δολοφόνησαν οι τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη – ο Κουφοντίνας και οι σύντροφοί του. Ο γιος του, αργότερα, απάντησε ψύχραιμα οργισμένος, ότι αυτούς τους υβριστές τους έχει γραμμένους. Πράττει άριστα. Αλλά η ύβρις εναντίον ενός νεκρού, που δολοφονήθηκε από εχθρούς της δημοκρατίας, δεν είναι υπόθεση του υποψήφιου δημάρχου αλλά υπόθεση του συντεταγμένου κράτους (αν υπάρχει ακόμα συντεταγμένο κράτος).

Το οποίο έκανε, όπως συνήθως σε ανάλογες περιπτώσεις, ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Καθαρόαιμη αριστερή ή εκ μετεγγραφής, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη δεν είχε να πει κάτι, έστω για τα μάτια. Στην ουσία, κλείνει το μάτι στους μπάχαλους και ανέχεται, ακόμα μια φορά, τον αποδοκιμαστικό για τη δημοκρατία λόγο τους. Το μίσος τους, την επιδοκιμασία της φρίκης. Είναι στάση ανάλογη εκείνης που, στο παρελθόν, ανεχόταν ή και επιδοκίμαζε κρυφά τους τρομοκράτες, όταν έπαιζαν τους λαϊκούς δικαστές και τους δήμιους. Στάση ανάλογη εκείνης που ηρωοποιούσε τον δολοφονικό υπόκοσμο, ο οποίος σκότωνε επιδοκιμαζόμενος, διαθέτοντας φιλικά ΜΜΕ για να δημοσιεύει πολιτικές θέσεις υπό μορφή αιματοβαμμένων «προκηρύξεων». Η βία, στα Εξάρχεια και οπουδήποτε στην ελληνική επικράτεια, ήταν και συνεχίζει να είναι πολιτικό θέμα. Οπως και η ανοχή της. Και το κράτος οφείλει να ξαναγίνει συντεταγμένο.