Η περιφερειάρχης της μικροπολιτικής

Ας μην πούμε για τις αντοχές όλων των υπολοίπων. Αν όμως κάποιος παράγει περισσότερη μικροπολιτική απ’ όση μπορεί να καταναλώσει ακόμη και ο ίδιος; Κι ακόμη χειρότερα: Αν παράγει τεράστιες ποσότητες μικροπολιτικής αλλά συγχρόνως ούτε μισό γραμμάριο πραγματικής πολιτικής μολονότι από τη θέση του και μόνο είχε τη δυνατότητα να βγάζει την πολιτική με το κιλό;

Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό. Τίθεται εκ των πραγμάτων από την ταχύτητα με την οποία η Ρένα Δούρου μπουκώνει ακόμη και τα αχόρταγα σόσιαλ μίντια με τόσο μεγάλες μπουκιές μικροπολιτικής. Πριν από μόλις δυο εβδομάδες η περιφερειάρχης ξυρίστηκε για να καταγγείλει τα φέικ νιουζ. Δεν πρόλαβε να σκουπίσει και τα τελευταία υπολείμματα του αφρού από το πρόσωπό της και έκλαψε. Δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν τα δάκρυά της και ο φακός τη συνέλαβε να χρησιμοποιεί τον φρουρό της ως κομοδίνο για το κόκκινο τσαντάκι της. Η κατακόκκινη θεότης εκτελεί τα υψηλά της καθήκοντα. Κι ο αχνός φρουρός σηκώνει τα επίγεια βάρη της. Εκείνη ασκεί εξουσία. Κι εκείνος ασκείται ως βαστάζος.

Εξουσία

Δεν χρειάζεται να βάλει κανείς το τσαντάκι στη ζυγαριά, δεν έχει και κανένα τρομερό βάρος. Αν μπορούσε να μετρηθεί όμως το βάρος που δείχνει να προσέλαβε η Δούρου από την εξουσία της θα ζύγιζε έναν τόνο. Και θα ζύγιζε από την πρώτη κιόλας ημέρα. Από την ημέρα που η νέα περιφερειάρχης διέταξε τους αντιπεριφερειάρχες της να κάνουν ένα βήμα πίσω από εκείνη, επειδή της ήταν αδιανόητο να στέκονται στην ίδια σειρά. Κι έπειτα από εκείνη που μάλωσε αυστηρά τον δημοσιογράφο μιας φιλοκυβερνητικής εφημερίδας, επειδή η ερώτηση που της έκανε της φάνηκε υποβολιμαία. Και μετά την τρίτη που επέπληξε οργίλα τον πραγματογνώμονα της Πυροσβεστικής επειδή δεν της άρεσε το πόρισμα που συνέταξε εκείνος για το Μάτι – μα πώς τόλμησε ένας πυροσβέστης μια τέτοια «απόπειρα επικοινωνιακής σύγχυσης»; Και την επόμενη που ερμήνευσε τις επικρίσεις για τους χειρισμούς της στο Μάτι ως «επίθεση στη δημοκρατία».

Κατάχρηση

Είναι κάτι η κατάχρηση μικροπολιτικής. Αλλά είναι κάτι άλλο η κατάχρηση εξουσίας. Μπορεί κανείς να μπουκώσει από την πρώτη. Αλλά είναι η δεύτερη που προκαλεί δυσανεξία. Δεν είναι βαρύ το κόκκινο τσαντάκι, αντίθετα είναι πούπουλο. Αλλά είναι βαρύς ο συμβολισμός. Είναι ακόμη πιο βαριά στο μάτι η εικόνα μιας εξουσίας που υπηρετείται είτε της κρατούν τη μαύρη ομπρέλα, είτε το κόκκινο τσαντάκι. Κι ακόμη περισσότερο, όταν της κρατούν την ομπρέλα ή το τσαντάκι κι εκείνη ακκίζεται ως αριστοκρατική ενσάρκωση του λαού και της δημοκρατίας. Οταν δηλαδή φτάνει σε τέτοια ύψη κατάχρησης.

ΤΑ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΑ

Δεν ασκείται η εξουσία απ’ όλους με τον ίδιο τρόπο. Είναι, ας πούμε, άλλο υπόδειγμα εξουσίας ο Πολάκης και άλλο η Δούρου, άλλο ο Παππάς και άλλο ο Παπαγγελόπουλος. Η εξουσία της Δούρου δεν είναι βάναυση σαν του Πολάκη, δεν είναι υπόγεια σαν του Παππά, ούτε ρασπουτινική σαν του Παπαγγελόπουλου. Τα υποδείγματα όμως δεν είναι ασύνδετα μεταξύ τους. Συνθέτουν όλα μαζί το κυβερνητικό ύφος και ήθος. Η εξουσία ασκείται με διαφορετικό τρόπο. Αλλά ο τρόπος είναι κοινά αντιαισθητικός.