«Η τέχνη νιώθει τους παλμούς της εποχής της»

Ενα νεύμα συγκατάθεσης, ένα μεγάλο «ναι» για το ελληνικό τραγούδι είναι κάθε καινούργιο άλμπουμ που κυκλοφορεί. Και ευελπιστεί ότι αυτή η λειτουργία θα αφορά και το δικό της CD που βγήκε πριν από λίγες μέρες υπό τον τίτλο «Πολύχρωμες ζακέτες». Στο δισκογραφικό ντεμπούτο της η Πολυξένη Καράκογλου είχε συνοδοιπόρους την Αθηνά Σπανού, η οποία υπογράφει τους στίχους, και τον Γρηγόρη Πολύζο, που τους μελοποίησε. Στην ουσία, όπως λέει η νεαρή ερμηνεύτρια, ο δίσκος αυτός «είναι μια πολύχρωμη παλέτα συναισθημάτων και ιστοριών που έρχονται να συμπληρώσουν σαν παζλ η μία την άλλη. Ελπίζω κάθε ακροατής του δίσκου μας να μπορέσει να εισπράξει μια “ανάσα” ελπίδας και να ταυτιστεί έστω και με μια από αυτές τις μικρές ιστορίες των εννέα μας τραγουδιών. Αλλωστε είμαστε τα βιώματά μας και με αυτά, αφού τα επεξεργαστούμε, προχωρούμε μπροστά». Μια σκέψη, ένα έντονο συναίσθημα και την τιμή να θέλει κάποιος να τον ξανακούσει είναι αρκετά για επιβεβαίωση και ενθάρρυνση. Αλλωστε γνωρίζει ότι μαγική συνταγή για ασφαλή πλοήγηση στον χώρο της μουσικής δεν υπάρχει. «Παρ’ όλα αυτά μπορώ να πω τι δρόμο ακολουθώ εγώ. Δεν προσπαθώ να αναδειχθώ ή να ξεχωρίσω, είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου, αλλά ταυτόχρονα τραγουδώ την αλήθεια μου. Θέλω να  μοιραστώ τις ανησυχίες μου, τη χαρά μου και εντέλει να τραγουδήσω μαζί με όσους θέλουν να με ακούσουν».

Για την Πολυξένη Καράκογλου το τραγούδι και η τέχνη γενικότερα οφείλουν να αποτυπώνουν την εποχή τους. Ηταν από τις πρώτες διαπιστώσεις που έκανε όταν άκουγε από το πικάπ στο σαλόνι του σπιτιού της λαϊκά και παραδοσιακά τραγούδια. Η βεβαιότητά της αυτή μεγάλωσε όταν άρχισε να σπουδάζει πιάνο αλλά και όταν εμβάθυνε στο καλό ελληνικό ρεπερτόριο μέσα από δίσκους παλιούς και καινούργιους, αναζητώντας, όπως λέει, τη συγκίνηση στις νότες.   «Η τέχνη οφείλει να νιώθει τους παλμούς της καθημερινότητας και της ζωής της ίδιας. Ο καλλιτέχνης οφείλει στον εαυτό του, αλλά και στον κόσμο, με σεβασμό και ειλικρίνεια να αγκαλιάσει τα ζητήματα της εποχής του έχοντας ματιά προς τα έξω, χωρίς έπαρση. Στο κάτω κάτω η μουσική πάντα συντρόφευε τις ιστορικές εξελίξεις της χώρας μας και σε κομβικές στιγμές γέμισε τον κόσμο με αποφασιστικότητα».

Τι χώρο όμως μπορεί να βρει ένας νέος καλλιτέχνης στο σημερινό δισκογραφικό περιβάλλον και σε μια αγορά που αντλεί – έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα – πρόσωπα από τα talent show; «Καταλαβαίνω το γιατί ένας νέος να πάει σε ένα talent show αλλά δεν συμφωνώ με τον τρόπο διεξαγωγής του. Πιστεύω πως δεν επιτρέπεται στον διαγωνιζόμενο να κάνει εμφανές το προσωπικό του στίγμα, γι’ αυτό και το φως των προβολέων κρατάει πολύ λίγο».