Φωνές βοώντων εν {LF}τη (ισραηλινή) ερήμω

«Ο Σαγίντ Μιζέρ, που ήταν 17 ετών και τεσσάρων μηνών, ήταν ένας εθελοντής διασώστης. Οι ισραηλινοί στρατιώτες τον σκότωσαν τις πρώτες πρωινές ώρες της 27ης Μαρτίου, ενώ έσπευδε να προσφέρει τις πρώτες βοήθειες σε κάποιον που είχε τραυματιστεί από πυρά στον προσφυγικό καταυλισμό Ντεχέισεχ.

Εκείνο το πρωί, ο Μιζέρ είχε ένα διαγώνισμα. “Μην ανησυχείς”, είπε στον πατέρα του, τον Αμπντέλ Χακίμ, καθώς έφευγε από το σπίτι. “Θα επιστρέψω πριν από τις 8 το πρωί και θα είμαι στο σχολείο στην ώρα μου”».

Με αυτόν τον τρόπο ξεκινάει το τελευταίο ρεπορτάζ της από τη Δυτική Οχθη η Αμίρα Χας στην ισραηλινή εφημερίδα «Χααρέτζ». Και με αυτόν τον τρόπο τελειώνει, 2.192 λέξεις και μία ολόκληρη ιστορία μόνο σκότους και όχι αγάπης αργότερα:

«Ούτε ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού ούτε ο εκπρόσωπος της ισραηλινής αστυνομίας απάντησαν στις ερωτήσεις της “Χααρέτζ” για τους λόγους που πυροβολήθηκε ο Μιζέρ, για το κατά πόσο είχε θέσει σε κίνδυνο τις ζωές των αστυνομικών, και αν ναι, με ποιον τρόπο».

Ετσι γράφει πάντα τα ρεπορτάζ της η Αμίρα Χας. Στεγνά, χωρίς λυρισμούς, χωρίς φιοριτούρες. Μόνο γεγονότα, δηλώσεις, πηγές. Με τον λιγότερο δυνατό σχολιασμό. Τα διαβάζεις και αναρωτιέσαι αν είναι θέμα χαρακτήρα, δεοντολογική επιλογή ή ασπίδα προστασίας. Αυτό που κάνει άλλωστε είναι από μόνο του αρκετά επικίνδυνο. Είναι η μοναδική ισραηλινή δημοσιογράφος που έχει ζήσει χρόνια μεταξύ των Παλαιστινίων, πρώτα στη Γάζα, μετά στη Ραμάλα της Δυτικής Οχθης. Εχει βραβευτεί επανειλημμένως στο εξωτερικό, έχει απειληθεί επανειλημμένως στο εσωτερικό – από τους ακραίους και των δύο πλευρών.

Στην ίδια εφημερίδα, τη «Χααρέτζ», γράφει και ο Γκίντεον Λέβι. Αυτός έχει σταθερά έδρα το Τελ Αβίβ, δεν μιλάει καν αραβικά. Γράφει συναισθηματικά, παθιασμένα, σπανίως κάνει πρωτογενές ρεπορτάζ, πρωτίστως αναλύει και σχολιάζει. Ακόμα και για εθνική προδοσία τον έχουν κατηγορήσει στο Ισραήλ. Ακόμα και απειλές εναντίον της ζωής του έχει δεχθεί. Το τελευταίο άρθρο που υπέγραψε, δύο ημέρες πριν από τις σημερινές ισραηλινές εκλογές, είχε τίτλο «Το Ισραήλ ψηφίζει απαρτχάιντ».

Οι εκλογές της Τρίτης, έγραφε, θα έχουν ένα βέβαιο αποτέλεσμα: περίπου 100 μέλη της επόμενης Κνεσέτ θα είναι υποστηρικτές του απαρτχάιντ. Δεν υπάρχει άλλο τέτοιο προηγούμενο σε καμία δημοκρατία. Εκατό βουλευτές σε σύνολο 120, μία απόλυτη των απόλυτων πλειοψηφιών, που υποστηρίζει τη διατήρηση της σημερινής κατάστασης, που είναι απαρτχάιντ.

Με μια τέτοια πλειοψηφία, έγραφε, η επόμενη Κνεσέτ μπορεί να ανακηρύξει επισήμως το Ισραήλ ένα κράτος απαρτχάιντ. Με μια τέτοια στήριξη για το απαρτχάιντ και δεδομένης της ανθεκτικότητας της κατοχής, καμία προπαγάνδα δεν θα καταφέρει να αντικρούσει την απλή αλήθεια: σχεδόν όλοι οι Ισραηλινοί θέλουν να συνεχιστεί το απαρτχάιντ. Στην κορύφωση του θράσους, το αποκαλούν αυτό δημοκρατία, παρότι περισσότεροι από τέσσερις εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν δίπλα τους και υπό τον έλεγχό τους δεν έχουν δικαίωμα ψήφου σε αυτές τις εκλογές.

Φυσικά, έγραφε, κανείς δεν μιλάει για αυτό, αλλά σε κανένα άλλο καθεστώς ανά τον κόσμο δεν υπάρχει μία κοινότητα δίπλα σε μία άλλη όπου οι κάτοικοι της μίας, ας πούμε ενός οικισμού της Δυτικής Οχθης, έχουν δικαίωμα ψήφου ενώ οι κάτοικοι της άλλης, ενός παλαιστινιακού χωριού, όχι. Αυτό είναι απαρτχάιντ σε όλο του το μεγαλείο, και σχεδόν όλοι οι εβραίοι κάτοικοι της χώρας θέλουν να συνεχιστεί.

Καμιά εκατοστή μέλη της Κνεσέτ, έγραφε, θα εκλεγούν από λίστες υποψηφίων που χαρακτηρίζονται δεξιές, αριστερές ή κεντρώες αλλά έχουν ένα κοινό που ξεπερνά τις οποιεσδήποτε διαφορές τους: καμία δεν έχει σκοπό να τερματίσει την κατοχή. Η δεξιά πτέρυγα το λέει υπερήφανα ενώ η κεντροαριστερή καταφεύγει σε μάταιες ψευδαισθήσεις ώστε να θολώσει τα νερά, καταγράφοντας προτάσεις για μία «περιφερειακή διάσκεψη» ή έναν «ασφαλή διαχωρισμό». Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες είναι αμελητέα. Δεξιά και αριστερά τραγουδούν από κοινού «πείτε ναι στο απαρτχάιντ».

Ως εκ τούτου, έγραφε, αυτές οι εκλογές είναι τόσο ασήμαντες, τόσο επουσιώδεις. Ας τελειώνουμε με την υστερία και τα πάθη για το αποτέλεσμα. Ούτε εμφύλιος πόλεμος ούτε καν ένα ρήγμα δεν διαφαίνονται στον ορίζοντα. Οι πολίτες είναι πιο ενωμένοι από ποτέ, ρίχνουν την ψήφο τους υπέρ του απαρτχάιντ. Οποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, η χώρα της δύναμης κατοχής θα παραμείνει η χώρα της δύναμης κατοχής. Τίποτα δεν το αναδεικνύει καλύτερα από ό,τι όλα τα υπόλοιπα περιθωριακά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της καμπάνιας του κόμματος Zehut υπέρ της νομιμοποίησης της μαριχουάνας. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος ανυπομονησίας για το αποτέλεσμα της Τρίτης. Αυτές οι εκλογές είναι χαμένες εκ των προτέρων.

Κάθε χώρα έχει πράγματι τους πολιτικούς που της αξίζουν. Αλλά και τις φωνές της συνείδησης που της αξίζουν. Και ας μοιάζουν σήμερα στο Ισραήλ η Αμίρα Χας και ο Γκίντεον Λέβι με φωνές βοώντων εν τη ερήμω.