Η κυνικότητα των ισχυρών

Δαιμονικά κυνική. Δυο λέξεις που χαρακτηρίζουν την Μπάγερν, αλλά θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν και πολλές ακόμα μεγάλες ομάδες.

Η μπρούτα αντιμετώπιση των εκάστοτε προπονητών της αποτελεί πια παράδοση. Δεν είχαν συμπληρωθεί 24 ώρες από τη μεγαλύτερη φετινή νίκη της Μπάγερν, με 5-0 επί της Ντόρτμουντ, που τη φέρνει σε πλεονεκτική θέση στη διεκδίκηση του τίτλου και ο Καρλ – Χάιντς Ρουμενίγκε επέδειξε απέναντι στον προπονητή της ομάδας την ίδια κυνικότητα με την οποία αντιμετώπιζε ως επιθετικός τους αντίπαλους τερματοφύλακες. Χωρίς περιστροφές τον απείλησε πως θα απολυθεί αν δεν κατακτήσει τον τίτλο, ενώ δεν απέκλεισε να απολυθεί ακόμα κι αν η Μπάγερν στεφθεί πρωταθλήτρια.

Την άνοιξη του 1996, τέσσερις ημέρες πριν από τον τελικό του Κυπέλλου UEFA ανάμεσα στην Μπάγερν και την Μπορντό, ο τότε ισχυρός άνδρας του βαυαρικού συλλόγου Φραντς Μπεκενμπάουερ έδιωξε κακήν κακώς τον Οτο Ρεχάγκελ και ανέλαβε στη θέση του. Οι Βαυαροί απολογήθηκαν αρκετά χρόνια μετά, ενώ ο Κάιζερ είχε το θράσος να σηκώσει το τηλέφωνο στον απόηχο του Euro 2004 και να ζητήσει από τον Ρεχάγκελ να αναλάβει την Εθνική Γερμανίας. Ο άλλοτε προπονητής της Γαλανόλευκης δεν τον συγχώρεσε ποτέ.

Η Μπάγερν συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο σκαιό τρόπο στον Γιουπ Χάινκες το 1991. Ο τότε γενικός μάνατζερ και νυν πρόεδρος Ούλι Χένες χαρακτήρισε αργότερα εκείνη την απόφαση το μεγαλύτερό του λάθος. Ο Χάινκες επέστρεψε άλλες τρεις φορές στο Μόναχο κι αν δεν το ξέκοβε πως θέλει να αποσυρθεί, ίσως να ήταν στα υπόψη για να αντικαταστήσει τον Κόβατς.

Η κουλτούρα της σκληρής αντιμετώπισης των προπονητών δεν αποτελεί μονοπώλιο της Μπάγερν. Ολοι οι μεγάλοι σύλλογοι που έχουν εθιστεί στις νίκες και στις κατακτήσεις τροπαίων αδυνατούν να δεχτούν την αποτυχία. Οι προπονητές αποτελούν τα ιδανικά εξιλαστήρια θύματά τους. Ωστόσο, με τις αποζημιώσεις που δίνονται σήμερα κάποια από τα υποψήφια θύματα ανεβαίνουν με μεγάλη προθυμία τον βωμό.