2+1 επιλογές: ευελιξία, επέκταση, καμία συμφωνία

The Guardian Του Daniel Boffey

Ακόμα μία κρίσιμη εβδομάδα για το Brexit: την Τετάρτη, οι «27» θα συμμετάσχουν σε μία δεύτερη έκτακτη σύνοδο κορυφής για το Brexit. Στη διάρκεια της πρώτης, στις 25 Νοεμβρίου, Λονδίνο και ΕΕ συμφώνησαν πάνω στη συμφωνία αποχώρησης των 585 σελίδων και την πολιτική δήλωση των 26 σελίδων που σκιαγραφεί τη μελλοντική τους σχέση. Τους τέσσερις και πλέον μήνες που μεσολάβησαν, η συμφωνία αποχώρησης τέθηκε σε ψηφοφορία και απορρίφθηκε τρεις φορές από τη Βουλή των Κοινοτήτων. Η προβλεπόμενη για το Brexit ημερομηνία της 29^ης Μαρτίου ήρθε και παρήλθε. Το επόμενο χείλος του γκρεμού ελλοχεύει την Παρασκευή.

Τι θέλει η ΕΕ να γίνει;

Στις 21 Μαρτίου, σε μία από τις τακτικές τους συνόδους, η οποία βέβαια κρατήθηκε όμηρος από το Brexit, οι ευρωπαίοι ηγέτες πρότειναν μία παράταση του Brexit έως τις 22 Μαΐου εφόσον η Βουλή των Κοινοτήτων ενέκρινε τη συμφωνία αποχώρησης έως τις 29 Μαρτίου, επιτρέποντας, σε αντίθετη περίπτωση, μία μικρότερη παράταση, έως τις 12 Απριλίου. Προκειμένου να αποφύγει να εγκαταλείψει τότε την ΕΕ χωρίς συμφωνία, το Ηνωμένο Βασίλειο κλήθηκε να «υποδείξει, πριν από την ημερομηνία αυτή, έναν δρόμο εμπρός ο οποίος θα ληφθεί υπόψη από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο».

Ενας τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε η κυβέρνηση να «υποδείξει έναν δρόμο εμπρός» θα ήταν να καταλήξει αυτή την εβδομάδα σε μία συμφωνία με τους Εργατικούς όσον αφορά το μετά-το-Brexit μέλλον του Ηνωμένου Βασιλείου, που θα μπορούσε να περιλαμβάνει μία μόνιμη τελωνειακή ένωση ή μία τύπου Νορβηγίας σχέση με την ΕΕ. Ιδανικά, η ΕΕ θα ήθελε να δει μία θετική ψηφοφορία στη Βουλή των Κοινοτήτων πάνω σε κάτι πριν από τη σύνοδο. Ακόμα όμως και αν οι δύο ηγέτες απλώς έγραφαν κάτι στο χαρτί, το αίτημα της Μέι για μία σύντομη παράταση έως τις 30 Ιουνίου θα είχε αρκετές πιθανότητες να γίνει αποδεκτό.

Η Βρετανία θα υποχρεωνόταν να διοργανώσει ευρωεκλογές στις 23 Μαΐου αν παρέμενε κράτος μέλος της ΕΕ σε αυτό το στάδιο.

Και αν δεν υπάρξει συμφωνία με τους Εργατικούς;

Οπως έχει δηλώσει ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο πρόεδρος της Κομισιόν, η ΕΕ δεν θέλει να πετάξει έξω ένα κράτος μέλος. Αν η Βουλή των Κοινοτήτων πραγματοποιούσε ενδεικτικές ψηφοφορίες και συνασπιζόταν γύρω από μία συγκεκριμένη πρόταση, αυτό ίσως να ήταν αρκετό για ορισμένα κράτη μέλη ώστε να δεχθούν το αίτημα της Μέι για παράταση έως τις 30 Ιουνίου. Το να βρεθεί, ωστόσο, μία τέτοια σταθερή πλειοψηφία στη Βουλή, δεν θεωρείται ιδιαίτερα πιθανό. Αυτός είναι ο λόγος που πρότεινε ο Τουσκ μία «flextension» – μία δωδεκάμηνη «ελαστική παράταση» του Brexit, με δυνατότητα να φύγει η Βρετανία νωρίτερα άπαξ και επικυρώσει τη συμφωνία αποχώρησης.

Είναι πιθανή λοιπόν μία μεγάλη παράταση;

Αρκετά κράτη μέλη αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη αυτή την ιδέα. Κάποια φοβούνται πως το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσε να αποδειχθεί δύσκολος εταίρος στη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αλλα, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, φοβούνται πως η ιδέα της «ελαστικής παράτασης» απαλλάσσει τους βρετανούς βουλευτές από την πίεση να στηρίξουν κάποια συμφωνία. Στο μεταξύ, η Γαλλία σπρώχνει τα κράτη μέλη προς μία σκληρότερη γραμμή.

Χωρίς σαφή και σταθερή πλειοψηφία για κάτι αυτή την εβδομάδα, το Παρίσι έχει εισηγηθεί να δοθούν στη Βρετανία μόλις δύο εβδομάδες, πάνω κάτω, ώστε να προετοιμαστούν οι αγορές για ένα Brexit χωρίς συμφωνία, και έπειτα να της πουν αντίο. Λογικά θα υπάρξει μεγάλη αντίσταση σε αυτή την ιδέα. Αλλά οι ευρωπαίοι ηγέτες έχουν καταλήξει και στο παρελθόν σε αναπάντεχα συμπεράσματα.