Ο Notis στο Γαλάτσι

Αν δεν πρόκειται για κακοστημένο stand up comedy σε γήπεδο του Γαλατσίου, ενημερώνουμε τη μεταμεσονύχτια τηλεοπτική ζώνη ότι ο Στέφανος Τζουμάκας κατήγγειλε το σύστημα που οδήγησε τη χώρα στη φτωχοποίηση. Θεατές και ακροατές του ήταν ο Αντώνης Κοτσακάς, η Λούκα Κατσέλη, ο Νίκος Μπίστης και άλλοι τεθλιμμένοι συγγενείς της «σοσιαλδημοκρατικοποίησης», οι οποίοι εσχάτως αποτάσσονται το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν άνευ άλλης αυτοκριτικής. Περί ορέξεως, ας πάρει ο καθένας ό,τι βρει στον μπουφέ, αλλά είναι σαν να καταγγέλει ο Notis τα καψουροτράγουδα που τον καταδίκασαν μια ζωή στο νυχτέρι.

Ακόμη και ως στιγμιαία καρτ ποστάλ της «πλατιάς απεύθυνσης», η συγκέντρωση στο Γαλάτσι αποτυπώνει το σημείο μηδέν στο οποίο βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Οποια απόσταση και αν πάρουν οι πάσης φύσεως γεφυροποιοί – ηθελημένη ή επιβεβλημένη -, η εικόνα είναι αδυσώπητη. Παράγει πολιτικό λόγο και αισθητική, ακόμη και μέσα στο πυκνό επικοινωνιακό κονφετί.

Είναι ένα κόμμα που θέλει να εφεύρει εκ νέου την περσόνα του εις βάρος του πολιτικού προγράμματος. Αυτοαποκαλείται προοδευτικό για να υποδείξει τον νέο κοινωνικό διχασμό. Αυτή τη φορά το «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» αποκτά χαρακτηριστικά ιδεοληψίας: «Είμαστε οι προοδευτικοί – είστε οι συντηρητικοί». Εχοντας θητεύσει στην (παλαιο)μαρξιστική ανάγνωση των κοινωνικών μηχανισμών, η κυβερνώσα Αριστερά αναγνωρίζει μπροστά της μονολιθικές κατασκευές, παγωμένες στον χρόνο: ανθρώπινους τύπους χωρίς αντιφάσεις και διλήμματα. Λες και ένας «προοδευτικός» άνθρωπος δεν έχει ποτέ τις δικές του αμφιθυμίες ή ένας «συντηρητικός» δεν έχει τις δικές του φαντασιώσεις προοδευτικότητας.

Είναι ένα κόμμα που θέλει να βασίζεται στην κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα να το καταγγέλλει σαν σύστημα. Με προσεταιρισμό συμβόλων, προσώπων και συνθημάτων ο ΣΥΡΙΖΑ ευαγγελίζεται ότι μπορεί να «ξεπλύνει» τις προγονικές αμαρτίες. Μόνο που στο μεσοδιάστημα έχει αποκτήσει τις δικές του. Εντάσσει στα ψηφοδέλτιά του το «σύστημα» που κατέκρινε, «κρατικοποιεί» σε δημόσιες θέσεις στελεχίσκους του παλαιού καθεστώτος, ζει ήδη με τα προνόμια της διόλου ολιγαρκούς αφθονίας.

Πανηγυρίζει στις κερκίδες την επίλυση του Μακεδονικού, σαν να ήταν αυτό το μόνο θέμα για το οποίο ψηφίστηκε το 2015. Και την ίδια στιγμή καταφεύγει σε κρατικίστικες πρακτικές προσλήψεων, υποσχέσεων και επιδομάτων προετοιμάζοντας το ναρκοπέδιο της επόμενης ημέρας. Διαφημίζει το «νέο» στις αφίσες υποψήφιων αιρετών, αλλά έχει εναγκαλιστεί την παλαιοκομματική τεχνογνωσία. Τα τέσσερα χρόνια της διακυβέρνησης ήταν ήδη ο πυκνός πολιτικός χρόνος που γέρασαν τον ΣΥΡΙΖΑ (ανεξάρτητα από το ποσοστό που θα καταγράψει σε ευρωεκλογές και εθνικές εκλογές).

Κατασκευάζει «Γέφυρες» απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό επιχειρώντας να ξορκίσει τη συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ και τον λαϊκισμό που τον εξέθρεψε. Το δυστύχημα είναι ότι οι «γεφυροποιοί» αποδέχονται ένα κατ’ αρχάς ύποπτο σχήμα κάτω από το οποίο εξισώνονται ο νεοφιλελευθερισμός, η Δεξιά και η Ακροδεξιά. Ελαφρά τη καρδία τσουβαλιάζονται έννοιες και – γι’ ακόμη μία φορά – τύποι εκλογικής συμπεριφοράς. Αν δεν πρόκειται για προσωπικά κίνητρα, πρόκειται για το αταβιστικό αντιδεξιό μένος. Αυτή τη φορά με τη βούλα πανεπιστημιακών πτυχίων.

Είναι ένα κόμμα που αναζητά προστιθέμενη αξία στο καλωσόρισμα του Θανάση Θεοχαρόπουλου, τις πρωτεϊκές μεταμορφώσεις του Σπύρου Δανέλλη, τον τηλεοπτικό εξιμπιονισμό της Μεγαλοοικονόμου. Παράλληλα ενσωματώνει τον «παλαιοημερολογίτικο» δαρβινισμό του Τέρενς Κουίκ και της Ελενας Κουντουρά. Ακόμη και η «απεύθυνσή» του σε πρώην εκσυγχρονιστές θυμίζει την παροιμία για το πάπλωμα και πού φτάνουν τα πόδια. Για κάθε γεφυροποιό που πέφτει θυσία στο Γεφύρι της Κεντροαριστεράς υπάρχουν όσοι αντιστέκονται, αλλά αν μη τι άλλο μετείχαν κάποτε στο πραγματικό πείραμα του Κέντρου. Οι κερκίδες του Γαλατσίου είναι μια φιέστα από την οποία λείπουν οι βασικοί παίκτες. Αναγκάζεσαι να βγάζεις σέλφι με Τζουμάκα και Κώστα Αρβανίτη, αλλά λείπουν ο Γιώργος Φλωρίδης, η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και ο Αλέκος Παπαδόπουλος.