Δεν αρκεί να βγουν τα κλομπ

Ακούγεται απλό. Αρκεί κάποιος αναλαμβάνοντας την εξουσία να πει «ώς εδώ» ακόμη και από την Αιτωλοακαρνανία. Αρκεί να πει πως «ο νόμος θα εφαρμοστεί σε κάθε γωνιά της χώρας» και πως «η αστυνομία θα αφεθεί ελεύθερη να κάνει τη δουλειά της χωρίς ανοχή σε οργανώσεις που προσομοιάζουν με παρακρατικά σχήματα» για να γίνουν ξανά τα Εξάρχεια αυτό που ήταν κάποτε, μια ανήσυχη και ελευθεριακή γειτονιά όπου η ήπια παραβατικότητα θα δικαιώνει απλώς τον χαρακτήρα της.

Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να μετατρέψει τα Εξάρχεια στη Μονμάρτη που ονειρεύεται η Κατερίνα Παπακώστα; Ισως να μπορούσε εάν δεν κήρυττε έναν πόλεμο χωρίς να ξέρει πώς θα τον κερδίσει. Η πολιτική βούληση που εκφράζει ο πρόεδρος της ΝΔ δεν συνιστά σχέδιο και χωρίς σχέδιο η κήρυξη ενός πολέμου είναι το πρώτο βήμα προς την πανωλεθρία. Κανένας πόλεμος του είδους δεν μπορεί να κερδηθεί με την αστυνομία πιο ελεύθερη – το πολύ πολύ να μετατραπούν τα Εξάρχεια σε μια εμπόλεμη ζώνη όπου ο πόλεμος θα χάνεται κάθε τόσο επικοινωνιακά από τα πιθανά κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας ή απ’ ό,τι καταγγέλλεται ως αστυνομική αυθαιρεσία ακόμη κι αν δεν είναι. Εάν το ένα λάθος του Μητσοτάκη είναι ότι στο θέμα της ασφάλειας δείχνει να χάνει την αυτοσυγκράτησή του και να υποσχεσιολογεί ασυστόλως, το άλλο είναι ότι εντάσσει το θέμα στη δεξιά ατζέντα περιγράφοντας το πρόβλημα κυρίως ως αστυνομικό.

Το πρόβλημα είναι όμως κάτι περισσότερο από αυτό. Δεν αρκεί να βγουν τα κλομπ από τις θήκες τους και να χτυπήσουν ρυθμικά στις ασπίδες πριν προσγειωθούν σε κάποιο σώμα. Το υπενθυμίζει το Παρίσι που καίγεται σχεδόν κάθε βδομάδα από τα Κίτρινα Γιλέκα. Υπενθυμίζει ότι η Μονμάρτη μπορεί να περνάει χαρούμενα τις μέρες της με ήχους από ακορντεόν και υπαίθριους ζωγράφους που σκιτσάρουν τουρίστες. Αλλά την ίδια ώρα τα Ηλύσια Πεδία, στο κέντρο της πόλης, να κάνουν τα Εξάρχεια να μοιάζουν με όαση ειρήνης και νομιμότητας.