«Γύρισα γιατί μου έλειψε το βόλεϊ»

Η Αρέτα Κονόμη έβαλε τον περασμένο Μάιο μία άνω τελεία στην καριέρα της στην Α1 βόλεϊ, αφήνοντας πίσω μία αξέχαστη χρονιά με τον Ολυμπιακό, κατακτώντας όχι μόνο πρωτάθλημα και κύπελλο στην Ελλάδα, αλλά και το Τσάλεντζ Καπ. Θεώρησε πως τότε ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή για μία αλλαγή στη ζωή της, να δημιουργήσει οικογένεια,να μείνει περισσότερο στο σπίτι, να χρησιμοποιήσει τον χρόνο της για όλα αυτά που είναι λογικό να λείπουν σε μία αθλήτρια που κάνει πρωταθλητισμό.

Ουσιαστικά, είπε, «φεύγω για λίγο», αφήνοντας ανοιχτή την ημέρα της επιστροφής. Οκτώ μήνες μετά, ήταν ξανά στο κλειστό του Ρέντη, όχι όμως στην εξέδρα, από εκεί δεν έλειψε ποτέ, αλλά στις προπονήσεις, καθώς είχε αποφασίσει ότι ήταν η ώρα να φορέσει ξανά την ερυθρόλευκη φανέλα.

«Οταν κάνεις πρωταθλητισμό δεν μπορείς να έχεις χρόνο για την οικογένεια, το σπίτι και οτιδήποτε άλλο θέλεις να κάνεις. Τα τελευταία χρόνια, είχαμε “βαριές”, αλλά ωραίες υποχρεώσεις με τον Ολυμπιακό. Είχαμε την ευτυχία να κατακτήσουμε τίτλους σε Ελλάδα και Ευρώπη και κάπου εκεί, αρχίζεις να σκέφτεσαι πως χρειάζεται μία αλλαγή», εξηγεί.

«Είχα αφήσει ανοιχτή την επιστροφή. Με φώναξαν και γύρισα. Εμεινα έξω οκτώ μήνες, ήταν αρκετός χρόνος για να ηρεμήσω, άλλωστε δεν το κρύβω ότι το βόλεϊ μου έλειψε. Ασχολούμαι με αυτό από μικρή ηλικία και είναι πολύ δύσκολο να πω ξαφνικά, οριστικά τέλος. Σε όλο αυτό το διάστημα, την ώρα του αγώνα ήμουν πάντα στο γήπεδο. Ακόμα και σε εκτός έδρας παιχνίδια» υποστηρίζει.

«Γέμισα κενά που είχα»

Η Αρέτα Κονόμη θυμάται πώς ένιωσε τον περασμένο Αύγουστο, όταν ήξερε πως οι συμπαίκτριές της συγκεντρώνονταν για την προετοιμασία ενόψει της νέας σεζόν: «Πραγματικά ήταν περίεργο το συναίσθημα.

Στο τέλος Αυγούστου είχα συνηθίσει πως “μπαίνουν τα κεφάλια μέσα” και πιάνουμε δουλειά. Από τη μία ήταν ένα άσχημο συναίσθημα, από την άλλη υπήρχε μία ανακούφιση με το σκεπτικό πως ήταν δική μου επιλογή».

Σε αυτούς τους οκτώ μήνες που έμεινε εκτός, αφιέρωσε τον χρόνο της σε όλα αυτά που της είχαν λείψει: «Γέμισα κάποια κενά που είχα. Για αρχή ήθελα να μένω στο σπίτι. Στη συνέχεια δημιούργησα μία δική μου δουλειά, ένα καφέ και αφιέρωσα αρκετό χρόνο σε αυτό. Δεν καθόμουν χωρίς να μην έχω να κάνω κάτι».

Η Κονόμη σημειώνει πως η γυναίκα έχει αρκετούς ρόλους στην καθημερινότητά της. «Είναι το σπίτι, η εργασία, ο εαυτός της. Κάποια στιγμή, όταν έρχεται ένα παιδί, όλα τα υπόλοιπα φαίνονται αστεία. Ο ρόλος της μητέρας είναι εντελώς διαφορετικός, απαιτεί θυσίες. Κι είναι αλήθεια πως θα ήθελα ένα παιδί. Ο αθλητισμός για μια γυναίκα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οταν όμως θέλεις κάτι τόσο πολύ, θα το πετύχεις. Χρειάζονται θυσίες, αλλά όταν υπάρχει κατανόηση από την οικογένεια, τον σύζυγο, όλα αυτά τα ξεπερνάς».

Η Αρέτα Κονόμη είναι για έβδομο χρόνο στον Ολυμπιακό. Πλησίαζαν Χριστούγεννα όταν άρχισε πάλι προπονήσεις. «Δεν μου φάνηκε κάτι δύσκολο. Συνέχισα εκεί απ΄όπου είχα σταματήσει. Ημουν σε ένα οικείο περιβάλλον, οι συμπαίκτριές μου με υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά. Παράλληλα, ας μην ξεχνάμε πως φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού έχεις πάντα κίνητρο. Ξέρεις πως αγωνίζεσαι να κατακτήσεις τίτλους και αυτό σε γεμίζει». Η Κονόμη αφήνει τα πάντα «ανοιχτά», όσον αφορά το βόλεϊ. «Ανοιχτή»η ημερομηνία επιστροφής, αλλά «ανοιχτό» και το ενδεχόμενο να συνεχίσει για κάποια χρόνια. «Το σημαντικό είναι να είμαι καλά. Είναι σημαντικό να είσαι στον χώρο όσο μπορείς να αγωνίζεσαι. Το βόλεϊ, αλλά και η θέση στην οποία παίζω (λίμπερο) βοηθά μία αθλήτρια να παραμένει στα γήπεδα για πολλά χρόνια».