Η ζωή ποτέ δεν τελειώνει σε ένα βράδυ

«O Aπρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός» γράφει στο ποίημά του «Ερημη Χώρα» ο Τόμας Ελιοτ και αυτό η ΑΕΚ το βίωσε σκληρά στο πετσί της με το έμπα του!

Σκληρά, σκληρότερα δεν γινόταν προχθές που η Βασίλισσα πέτυχε την πιο μάταιη νίκη στη μακρά και ένδοξη ιστορία της!

Καλύτερα να έχανε με είκοσι πόντους, παρά να της μένουν το παράπονο και το απωθημένο ότι η πρόκριση στο Φάιναλ Φορ της γλίστρησε μέσα από τα χέρια της: στην κυριολεξία κιόλας διότι ο δόλιος ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης έκανε το τελευταίο σουτ γλιστρώντας και πέφτοντας στο παρκέ…

Αυτό υπήρξε όντως το σουτ της απέλπιδος… ελπίδος, πιότερο από το σουτ της ελπιδοφόρας απελπισίας!

Εγώ κάνω λογοπαίγνια, αλλά η ΑΕΚ έκανε χαρακίρι και γι’ αυτό έφτασε να κρέμεται και εντέλει κρεμάστηκε από ένα σουτ…

Να ‘ταν άραγε εκείνο του Λάρι στην εκπνοή; Ή το άστοχο τρίποντό του στα 37 δευτερόλεπτα; Μήπως το airball του Θίοντορ για το οποίο ζήτησε συγγνώμη βάζοντας το χέρι στο μέρος της καρδιάς; Σάμπως τα τρία απανωτά ιοβόλα τρίποντα του Τέιλορ, που εμφανίστηκε από το πουθενά;

Ολα αυτά και πιο πολύ εκείνο το κάτι σαν σουτ, κάτι σαν ραβέρσα, κάτι σαν floater, κάτι σαν μαχαιριά που έμπηξε στο κορμί της ΑΕΚ ο Ταϊρίς Ράις στα πεντέμισι δευτερόλεπτα και μάλιστα στην κορύφωση μιας δραματικής αλληλουχίας στην ίδια φάση: με την αλλαγή στα σκριν ο Σάκοτα έκανε το φάουλ που είχε να δώσει η ΑΕΚ στον άλλοτε παίκτη του Πανιωνίου, ο οποίος στο καπάκι βρήκε απέναντί του τον σπεσιαλίστα της άμυνας Σαντ-Ρος και το μπουμπούνισε με ένα sky hook, λες και ήταν ο Τζαμπάρ στα ντουζένια του!

Κρίμα. Κρίμα, αλλά όχι άδικο, διότι η ΑΕΚ ξεπούλησε μπιρ παρά τη διαφορά των 12 πόντων και εν πολλοίς αυτοκτόνησε, ωστόσο η ζωή δεν τελειώνει σε μια χαμένη πρόκριση…

The show must go on, το ‘πε κι ο συχωρεμένος ο Φρέντι Μέρκιουρι…