Δεν υπάρχουν παγίδες για την κινεζική οικονομία

Υπήρξε πάντα μια εμμονή με την κινεζική οικονομική ανάπτυξη. Και υπήρχε λόγος. Για μια μεγάλη οικονομία, η διατήρηση των ετήσιων ρυθμών ανάπτυξης στο 10% επί αρκετές δεκαετίες είναι πρωτοφανής. Και όμως αυτό ακριβώς κατάφερε η Κίνα από το 1980 έως το 2011. Αλλά το θαύμα έχει πια τελειώσει. Από το 2012 η ετήσια ανάπτυξη επιβραδύνθηκε στο 7,2% και η πρόσφατη ετήσια «έκθεση εργασίας» του πρωθυπουργού Λι Κετσιάνγκ θέτει στόχο ανάπτυξης μόλις 6%-6,5% για το 2019.

Φαίνεται πλέον ότι υπάρχει ο κίνδυνος της λεγόμενης «παγίδας μέσου εισοδήματος». Πρόκειται για την τάση των αναπτυσσόμενων με ταχείς ρυθμούς οικονομιών να επιστρέφουν σε μια πολύ ασθενέστερη τροχιά ανάπτυξης μόλις αποκτήσουν αρκετή ευημερία.

Ομως για πέντε λόγους μπορεί ο κίνδυνος να μην είναι πραγματικός.

Πρώτον, η παγίδα αυτή στην πραγματικότητα ίσως να μην υπάρχει.

Δεύτερον, ακόμη κι αν υπάρχει η παγίδα αυτή, μπορεί να μην έχει τόσο μεγάλο νόημα σε μια δυναμική παγκόσμια οικονομία.

Τρίτον, δεν είναι ίδιες όλες οι επιβραδύνσεις στην ανάπτυξη, καθώς υπάρχουν πολλά διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Τέταρτον, οι τεράστιες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Κίνα αυτό το διάστημα στην οικονομική της ανάπτυξη είναι πολύ πιο σημαντικές από το να ασχολούμαστε με το εάν η επιβράδυνση της ανάπτυξης είναι απλά μια πρόκληση ή μια παγίδα.

Τέλος, η αύξηση της παραγωγικότητας είναι πολύ πιο σημαντική από την αύξηση του ΑΕΠ για τον προσδιορισμό των αναπτυξιακών προοπτικών μιας χώρας. Ως εκ τούτου, θα ανησυχούσα πολύ περισσότερο για το αν η Κίνα έπεφτε σε παγίδα παραγωγικότητας από όσο για το εάν θα πέσει σε παγίδα χαμηλής αύξησης του ΑΕΠ.

Ναι, οι ημέρες με κινεζική ανάπτυξη της τάξης του 10% έχουν τελειώσει. Αυτό ήταν αναπόφευκτο. Αλλά υπάρχει ένας καλός λόγος να πιστεύουμε ότι το πραγματικά ενδιαφέρον είναι η στροφή της κινεζικής παραγωγής από την ποσότητα στην ποιότητα. Αυτό υποδηλώνει ότι η Κίνα θα αψηφήσει και πάλι τους ευρέως διαδεδομένους φόβους για μια επικείμενη παγίδα στην οικονομία της.