Επιστολές

Οι ευρωεκλογές και η Ελλάδα

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Σ{ARX}ε λιγότερο από δύο μήνες θα στηθούν οι κάλπες για να αναδείξουν οι χώρες του κοινού οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης τους βασικούς αντιπροσώπους για τις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο.
Ολα είναι διαφορετικά στην Ευρώπη από το 2014 και μετά. Η ήπειρος που λέγεται Ευρώπη γνώρισε το 2015 την τζιχαντιστική τρομοκρατία, το μεγαλύτερο κύμα προσφύγων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ακόμη δεν έχει βρει κοινή αποδεκτή λύση, είδε να ανεβαίνει η Ακροδεξιά σε πολλές χώρες. Ακόμη και η Σουηδία, χώρα – πρότυπο για τις υπόλοιπες της Ευρώπης, εξευρωπαΐστηκε κι αυτή και είδε να ανεβαίνει η Ακροδεξιά.
Σ’ αυτά τα πέντε χρόνια είχαμε και αλλαγή ηγεσίας στη Γαλλία όταν ο Ολάντ παρέδωσε στον ελπιδοφόρο πολιτικό Μακρόν, ο οποίος έλεγε ότι μέχρι τις ευρωεκλογές θα είχαν προχωρήσει οι αλλαγές που ήθελε. Φιλόδοξος ήταν εξαρχής, ήρθε στην Πνύκα και μίλησε για έναν νέο ουμανισμό, στη Σορβόννη ανέπτυξε το ίδιο και πρόσθεσε στο μενού την Ευρώπη. Ωραία φαινόταν. Αλλά μέσα σε ενάμιση χρόνο έχει γίνει μισητός στην ίδια του την πατρίδα, παραβίασε τη βασική αρχή του Μακιαβέλι που λέει «φρόντισε να μη γίνεις μισητός», τα Κίτρινα Γιλέκα έχουν κάνει τη ζωή του δύσκολη και το μυαλό του πολύχρωμο, γιατί δεν μπορεί να βρει λύση. Η Γαλλία και ο Μακρόν ποντάρουν πολλά στις ευρωκάλπες για το μέλλον της Ευρώπης.
Σε ένα άρθρο που έγραψε και δημοσιεύθηκε σε 28 εφημερίδες της Ευρώπης έλεγε ότι «η Ευρώπη είναι απαραίτητη και ότι οι πολίτες δεν μπορούν χωρίς την Ευρώπη». Οντως, αλλά η Γερμανία δεν συμφωνεί και λέει ότι ο Μακρόν μιλάει γενικά για έναν νέο πολιτισμό, ενώ η Γερμανία θέλει να δει πώς μπορεί να κάνει τη ζωή των πολιτών της Ευρώπης καλύτερη.
Πάντα ο γαλλογερμανικός άξονας ήταν το μοτέρ, η ατμομηχανή για να πάει μπροστά η Ευρώπη, αλλά τώρα οι δύο διαφωνούν, με τη Γερμανία να απαντάει με τη ρήση του Χέλμουτ Σμιτ «όποιος έχει οράματα ας πάει στον γιατρό».
Είναι και οι ακραίοι και οι πολέμιοι της Ευρώπης που θέλουν να περάσουν τα δικά τους στο ιερατείο των Βρυξελλών και η κατάσταση περιπλέκεται. Πάντα η Ευρώπη είχε μια χοάνη ιδεών και κάποιους που αντιδρούσαν στην περισσότερη ενοποίηση. Οι ένθερμοι φεντεραλιστές δεν ήταν και τόσο ευπρόσδεκτοι.
Τώρα έχουν αντιστραφεί τα πράγματα, η Ευρώπη δεν κινδυνεύει να διαλυθεί, αλλά να πατήσει φρένο και να προτιμήσει τη σταθερότητα και στασιμότητα.
Οντως η Ευρώπη πρέπει να κάνει βήματα μπροστά. Η Ελλάδα όμως τι λέει για όλα αυτά; Τα κόμματα μιλάνε ουσιαστικά για τη σημασία της Ευρώπης; Οχι. Τα δύο κόμματα προσπαθούν να μαζέψουν ψήφους με υποψηφίους από διάφορα πόστα, θαρρείς πως όλοι κάνουν για την Ευρωβουλή.
Οταν η Ελλάδα γνωρίζει ότι στην κοινή γνώμη η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια δεν ήταν και πολύ ψηλά σε εκτίμηση, θα έπρεπε να γίνονται ευρύτερες συζητήσεις για τον ρόλο της Ελλάδας στην Ευρώπη.
Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει πρόσωπα της σόουμπιζ, της διαπλοκής που κατηγορούσε. Προσπαθεί να αλιεύσει ψήφους για να κόψει όσο μπορεί από τη Νέα Δημοκρατία.
Από την απέναντι, η Νέα Δημοκρατία έχει ανακηρύξει τις ευρωεκλογές σε δημοψήφισμα για την αποδοκιμασία ή όχι στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί προετοιμάζεται για να βάλει το κοστούμι της κυβέρνησης.
Η Ελλάδα θα πρέπει να είναι στο κέντρο των αποφάσεων και να δει ξανά τον ρόλο της στην Ευρώπη. Γιατί Ελλάδα και Ευρώπη συνυπάρχουν και η Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την Ευρώπη, όπως πίστευε ο Θεοτοκάς.
Το διακύβευμα των ευρωεκλογών είναι μεγάλο. Αλλά στην Ελλάδα δεν νομίζω να το καταλάβουμε.
Η Ευρώπη δεν απειλείται από την Ακροδεξιά αλλά από το να μην ακούγεται η φωνή της δημοκρατίας.
Δημήτρης Τζελέπης

Μόνο ο Τσίπρας «καίει άδικα την κηροζίνη»

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Ο{ARX} Αλέξης Τσίπρας από τις αρχές του 2015 που ανέλαβε τη διακυβέρνησή μας έχει πραγματοποιήσει πάρα πολλές συναντήσεις με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αλλες από αυτές τις συναντήσεις τους έγιναν επί τουρκικού εδάφους, άλλες επί ελληνικού και άλλες «επί ξένου οικοπέδου», όπως έλεγε και ο αλησμόνητος Κώστας Χατζηχρήστος στην ξεκαρδιστική ταινία «Ο κύριος πτέραρχος». Εγιναν δηλαδή αυτές οι συναντήσεις τους σε άλλες χώρες. Και αυτές τις συναντήσεις τις έκανε ο Πρωθυπουργός μας για να οδηγηθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις σε μια κάποια ομαλοποίηση. Το αν αυτές (οι συναντήσεις) απέδωσαν κάτι, το αν είχαν κάποια θετικά αποτελέσματα, το βλέπουμε όλοι μας. Και το βλέπουμε στην καθημερινή συμπεριφορά της Τουρκίας. Η οποία δεν έχει αλλάξει απέναντί μας ούτε και στο ελάχιστο. Για να μην πω πως έχει γίνει αυτά τα τελευταία τέσσερα χρόνια περισσότερο προκλητική. Και εχθρική. Και ανήμερα μάλιστα την εθνική μας εορτή της 25ης Μαρτίου, που ο Τσίπρας μετέβαινε με ένα ελικόπτερο στο Αγαθονήσι για να καταθέσει και αυτός ένα στεφάνι στη μνήμη των ηρώων του 1821, οι Τούρκοι το παρατράβηξαν με τις προκλήσεις τους. Οταν δύο μαχητικά τους παραλίγο να τον έριχναν στη θάλασσα. Κυνηγούσαν το πρωθυπουργικό ελικόπτερο, λες και κυνηγούσαν κανένα πλοιάριο με λαθρομετανάστες. Και τι μας είπε ο Τσίπρας έπειτα από αυτή την περιπέτειά του; Επειτα από αυτήν τη λαχτάρα του; Μας είπε ότι «άδικα καίνε οι Τούρκοι την κηροζίνη». Την κηροζίνη δεν την καίνε άσκοπα οι Τούρκοι, αλλά αυτός. Και την καίει με τα αλλεπάλληλα αεροπορικά ταξίδια του ανά τον κόσμο. Τα οποία τα κάνει για να εκτονώνεται από τις ενοχές που τον πνίγουν για όλο αυτό το μπάχαλο που έχει προκληθεί στις δικές του ημέρες. Η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει κοντά στα άλλα να μας δώσει και κάποια στοιχεία για την ποσότητα της κηροζίνης που καταναλώθηκε από το πρωθυπουργικό αεροσκάφος στην περίοδο του Τσίπρα. Αλλά και έναν λογαριασμό για τα φαγοπότια του στο εξωτερικό.
Τάκης Σουβαλιώτης
Χαλανδρίτσα Πατρών