Πρωταθλητής και στα κοινωνικά γήπεδα

Πενήντα πέντε χρόνια πριν, ο Μάικλ Μπέλντοχ εμφάνισε τον όρο για πρώτη φορά σε κάποιο σύγγραμμά του. Κάπου στο 1995 ο συγγραφέας και ψυχολόγος Ντάνιελ Γκόουλμαν τον έκανε γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο τίτλος του βιβλίου του, άλλωστε, ήταν συγκεκριμένος: Συναισθηματική νοημοσύνη. Η ικανότητα του ανθρώπου να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, αλλά και εκείνα των άλλων. Η ικανότητα να τα ονοματίζει, να τα ταξινομεί και βεβαίως η ικανότητα να τα χρησιμοποιεί ως οδηγό σκέψης και συμπεριφοράς.

Και αν μπορεί κάποιος μόνος του, τελικά μπορούν και πολλοί μαζί. Οταν ζουν μαζί, αγωνίζονται μαζί, σκέφτονται μαζί. Οι άνθρωποι μοιάζουν από ένα σημείο και έπειτα και η επιρροή που ασκεί το περιβάλλον στη μονάδα σαφώς είναι καθοριστική στη δημιουργία κάθε χαρακτήρα. Οχι, δεν έχει γίνει κάποιο λάθος. Σε περιβάλλον Ολυμπιακού βρισκόμαστε, ώρες μετά την αναμέτρηση με τον Ατρόμητο στο Καραϊσκάκη. Επειτα από μια ακόμη νίκη των Ερυθρολεύκων στο φετινό πρωτάθλημα, τη δωδέκατη τις τελευταίες δεκατρείς αγωνιστικές σε ένα φοβερό και τρομερό σερί, που δυστυχώς για εκείνους δεν έχει κάποιο ουσιαστικό αντίκρισμα.

Από το βράδυ της Κυριακής και πέρα όμως, λίγοι κουβεντιάζουν για τον Ποντένσε, για την «ανατροπή» του σκορ, για τον ποδοσφαιρικό χαρακτήρα της ομάδας του Μαρτίνς. Οι περισσότεροι έχουν μείνει με εκείνη τη συγκλονιστική εικόνα στο φινάλε. Τον Λεονάρντο Κούτρη να κρατά στην αγκαλιά του τον μικρό Βασίλη, και ένα γήπεδο να κρατά την ανάσα του από τη συγκίνηση. Για αυτό το μικρό παιδί με τις τεράστιες δυνάμεις. Και κατ’ επέκταση για τον 23χρονο άσο των Ερυθρολεύκων που φρόντισε να του χαρίσει μια εμπειρία αξέχαστη. Την ίδια στιγμή ο Λέο χάρισε και σε όλους εμάς το δικαίωμα να θυμηθούμε τα αυτονόητα. Για τη σημασία του αθλητισμού στη ζωή μας, για την επιρροή τεράστιων αθλητικών συλλόγων, όπως ο Ολυμπιακός, στην κοινωνία. Ακόμη και για την υποχρέωσή του να ανταποδίδεις την αγάπη που λαμβάνεις.

Εντονη δράση

Το τελευταίο είναι ένα από τα κεντρικά «μότο» των Ερυθρολεύκων στην εποχή του Βαγγέλη Μαρινάκη. Κομμάτι του χαρακτήρα αυτού του κορυφαίου αθλητικού οργανισμού που εδώ και μια δεκαετία κοντά, έχει αναπτύξει έντονη κοινωνική δράση από εκείνες που σε κάνουν να καμαρώνεις. Για τον Ολυμπιακό, αλλά και για τον αθλητισμό συνολικά. Η πράξη του Κούτρη ήταν απλή, και ταυτόχρονα σπουδαία. Γιατί όλα τα σπουδαία είναι απλά. Κάτι για το οποίο ο πατέρας του ποδοσφαιριστή, Μανώλης, καμάρωνε χθες στον κόσμο των social media: «Παιδί μου για ακόμα μία φορά με εκανες υπερήφανο. Γιατί εκτός από πολύ καλός ποδοσφαιριστής είσαι και ένα πάρα πολύ καλό παιδί. Ο Θεός να σε έχει πάντα καλά». Αυτό που έκανε ο Λέο σαφώς είναι δικό του. Δεν διαφέρει πολύ όμως από την πράξη του Ανδρέα Μπουχαλάκη, την ίδια ώρα, να πάει ώς τις κερκίδες για να χαρίσει τη φανέλα του σε έναν άλλο νεαρό φίλο του Ολυμπιακού με ειδικές ανάγκες. Δεν διαφέρει από την πρωτοβουλία του Πέδρο Μαρτίνς την επομένη των σοκαριστικών γεγονότων στο Παπαστράτειο να φιλοξενηθεί στην προπόνηση της ομάδας ο νεαρός Γιάννης Αλαμπασύνης που έπεσε θύμα μιας ανήκουστης επίθεσης.

Κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα διαπιστώνεις πως στην πραγματικότητα δεν είναι κάτι διαφορετικό από όσα πρεσβεύει ο οργανισμός Ολυμπιακός με συνέπεια τα τελευταία χρόνια. Η… αναμέτρηση στον αγωνιστικό χώρο της κοινωνίας, που δεν προσφέρει το δικαίωμα διαχωρισμού σε νικητές και νικημένους. Η συνεργασία με τη Unicef, η δράση στην Κεφαλονιά, την Ψέριμο, τη Μάνδρα και το Μάτι. Τα συσσίτια για τους πρόσφυγες στο λιμάνι του Πειραιά, η εναρμόνιση με το σπουδαίο ίδρυμα Ελπίδα στο περίφημο έργο που φέρει την υπογραφή της Μαριάννας Βαρδινογιάννη. Και άλλα πολλά. Καθημερινά. Μικρά ή και μεγαλύτερα. Από τον Ολυμπιακό προς την κοινωνία. Οπως πρέπει και επιβάλλεται. Οπως θα έπρεπε να είναι.

«Μεταδοτικό»

Ο ερυθρόλευκος οργανισμός ανέπτυξε τη δική του συναισθηματική νοημοσύνη. Μια παράταξη ικανοτήτων και χαρακτηριστικών που του έδωσαν μια τρόπον τινά αρχηγική εμφάνιση στην κοινωνία. Και μιας και πρόκειται για το μεγαλύτερο αθλητικό κλαμπ της χώρας, η δράση του προφανώς παρασύρει και άλλους πολλούς. Προς τη σωστή κατεύθυνση. Η κοινωνία του ποδοσφαίρου μπορεί να χαρακτηρίζεται από την αντιπαλότητα και τις μεγάλες αντιθέσεις. Μπορεί ενίοτε άθελά της να σοκάρει με όσα συμβαίνουν με αφορμή εκείνη, στα γήπεδα. Στη βάση της όμως χτίζεται σταδιακά κάτι καλό. Το διαπιστώνεις κάτι τέτοιες στιγμές. Και το χαίρεσαι διπλά όταν καταλαβαίνεις πως πρόκειται για μια τάση που εξαπλώνεται. Σταδιακά στον δρόμο του Ολυμπιακού τη δική τους κοινωνική δράση αναπτύσσουν ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ, ο Παναθηναϊκός και όλοι οι υπόλοιποι. Οπως συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο. Από τις μεγαλύτερες ομάδες παγκοσμίως. Την αγάπη την ανταποδίδεις. Πρέπει να την ανταποδίδεις. Γιατί μόνο έτσι τελικά την καταλαβαίνεις καλύτερα…

«Ξέρω πόσο δύσκολη μάχη δίνει {LF}ο Βασίλης»

Δεν το γνωρίζουν πολλοί, όμως το Λεονάρντο Κούτρης δεν είναι το πλήρες όνομα του 23άχρονου διεθνούς άσου του Ολυμπιακού. Το ακριβές όνομα είναι Λεονάρντο-Πάμπλο Κούτρης. Και το Πάμπλο είναι εκεί για να του θυμίζει τον αγαπημένο του θείο και νονό του. Τον αδερφό της μητέρας του, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 40 ετών, νικημένος από την επάρατη νόσο. Εννέα αδέρφια είχε η μητέρα του Κούτρη. Ο Πάμπλο ήταν ο αγαπημένος του Λέο που πέρασε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια στη Βραζιλία. Και που δυστυχώς για εκείνον παρότι είναι μόλις 23 ετών έχει βρεθεί με έναν τρόπο απέναντι στο «τέρας» του καρκίνου ουκ ολίγες φορές. Έχει χάσει και φίλους του από την καταραμένη αυτή ασθένεια. Καταλαβαίνει λοιπόν ο καθένας πως νιώθει μπροστά σε τέτοια περιστατικά. Την ευαισθησία του. Και βέβαια το πόσο άμεσα αντέδρασε, όταν ο νεαρός Θανάσης Κωστανάσιος του μίλησε για πρώτη φορά πριν από μερικές ημέρες για τον Βασίλη. Ο Κωστανάσιος είναι παιδί του Ολυμπιακού (στις ακαδημίες του κλαμπ από το 2012), και μάλιστα πέρσι έκανε το ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα στην ήττα από τον ΠΑΣ στα Γιάννενα. Ένας πολύ ταλαντούχος μέσο-επιθετικός που η πρόοδος του φέτος καθυστέρησε καθώς τον Νοέμβρη υποβλήθηκε σε επέμβαση στους χιαστούς, χάνοντας το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν.

Η φανέλα
Ο μικρός Βασίλης είναι από το ίδιο νησί με τον Κωστανάσιο και αυτές τις ημέρες βρέθηκε στην Αθήνα προκειμένου να υποβληθεί σε θεραπείες. Ο Κούτρης έμαθε από τον συμπαίκτη του για εκείνον. Το αίτημα ήταν απλό. Να του δώσει τη φανέλα του μετά το ματς. Ο Λέο όμως δεν έμεινε σε αυτό. Φρόντισε για πολύ περισσότερα. Και το μόνο βέβαιο είναι πως η σχέση του με τον Βασίλη δεν τελείωσε την Κυριακή. Απλά άρχισε… «Είναι ένας γίγαντας. Εύχομαι να συνεχίσει αυτό που κάνει και να βγει νικητής. Είναι ο,τι σημαντικότερο έχω δει στη ζωή μου. Έχω χάσει δικούς μου ανθρώπους από την ασθένεια και ξέρω πώς είναι. Τον περιμένουμε να βγει νικητής και να πανηγυρίσουμε μαζί ένα γκολ. Ο Θεός είναι μεγάλος και ο Βασίλης είναι μεγάλος» όπως είπε και ο ίδιος.