Συγγνώμη κύριε, ποιος είστε;

Ο ανθρωπότυπος «Μανώλης Πετσίτης» είναι αρχετυπικός, κυκλοφορεί ανάμεσά μας από τότε που άρχισαν να καταγράφονται τα κοινωνικά φαινόμενα. Τον συναντάμε δε – με τονισμένες, κατά περίσταση, τις κωμικές ή δραματικές εκφάνσεις του – από τις κωμωδίες του Αριστοφάνη μέχρι τη μαντάμ Σουσού του Ψαθά. Και από τα έργα του Μολιέρου μέχρι τον Ρόμπερτ ντε Νίρο στα «Analyze it». Ντυμένο με το «κοστουμάκι» των ηθών της κάθε εποχής και της κάθε κοινωνίας. Τα λεφτά που βγαίνουν πάρα πολύ γρήγορα και εντελώς άκοπα, αυτά που σε πηγαίνουν από το ζενίθ στο ναδίρ, από το τίποτα στο άπαν και από το πουθενά στο παντού, πρέπει να φαγωθούν το ίδιο γρήγορα και παρομοίως άκοπα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και με τα τεχνολογικά μέσα του σήμερα, ο «Μανόλο του Παππά» θα άναβε το πούρο του με πενηντάευρα και θα το έκανε story στο Instagram.

Τα διαδικτυακά καραγκιοζιλίκια του Μανώλη Πετσίτη είναι η πιο κιτσάτη εκδοχή του εκπορευόμενου εκ της εξουσίας ευδαιμονισμού που χαρακτηρίζει τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης και τους εμπλεκόμενους με αυτήν. Η Εφη Αχτσιόγλου και η Περιστέρα Μπαζιάνα, για παράδειγμα, δεν άλλαξαν μόνο γκαρνταρόμπα, άλλαξαν ύφος και στάση σώματος – δεν έχω δει και καμιά φωτογραφία από το πολύ πρόσφατο παρελθόν του «Μανόλο», τότε που μοίραζε πίτσες «παραγγέλνετε 2, πληρώνετε 1». Αυτά όμως παραμένουν στον χώρο της γραφικότητας. Το σοβαρό είναι η απάντηση του Μαξίμου όσον αφορά τα αγνώστου προέλευσης μεγάλα ποσά που βρέθηκαν στους λογαριασμούς του «κολλητού» και η χειραγώγηση της δικαιοσύνης (που «δείχνει» η παραίτηση του επικεφαλής του τμήματος που ερευνούσε την υπόθεση στην οποία εμπλέκεται ο Μανώλης Πετσίτης). Μόνο ότι φταίει η ακροδεξιά και όσοι είναι απέναντι από τη Συμφωνία των Πρεσπών δεν είπε – αν και το υπονόησε. Και όταν σφίξουν τα πράγματα, ας περιμένουμε το «Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη κύριε ποιός είστε;» προς τον Μανόλο. Αυτή είναι η φόδρα του κυβερνητικού «ηθικού πλεονεκτήματος».