Οι… ζελέδες και «πρόσεχε, μην πνιγείς»!

Toυ έχω που του έχω αδυναμία του Σπύρου Γιαννιώτη, με έκανε τις προάλλες ο μπαγάσας να τον αγαπήσω ακόμη περισσότερο!

Λίγο έλειψε κιόλας να με πάρουν τα… ζουμιά καθώς τον άκουγα (στην εκδήλωση του BCA College) να διηγείται την ιστορία της ζωής του, που δεν ήταν πάντοτε ρόδινη και πάντως είχε μπόλικες αντιξοότητες.

Τον ατσάλωσαν όμως αυτές, δεν τον έκαναν να παραιτηθεί από την επίπονη προσπάθειά του, στην κορύφωση της οποίας αναρριχήθηκε στο δεύτερο σκαλί του ολυμπιακού βάθρου, πριν από τρία χρόνια στην Κοπακαμπάνα.

Μολονότι καμώνομαι ως ο επίδοξος βιογράφος του, ομολογώ πως δεν ήξερα ότι πριν από είκοσι χρόνια, που έφυγε από την Κέρκυρα και (προτού ενταχθεί στον Ολυμπιακό) πέρασε ένα χρόνο μονάχος του στη Θεσσαλονίκη, όντας μάλιστα μαθητής της Γ’ Λυκείου, τράβηξε πείνα και των γονέων!

Στην κυριολεξία μάλιστα, διότι «δεν ήθελα να ζητήσω κι άλλα λεφτά από τον πατέρα μου, που έπρεπε να φροντίσει και τα αδέρφια μου και υπήρχαν μέρες που δεν είχα να φάω τίποτε άλλο και την έβγαζα με ζελέ»!

Το εννοούσε αυτό, δεν έκανε πλάκα. «Εφτιαχνα ζελέ, το άφηνα στο ψυγείο και κορόιδευα την πείνα μου»! Αμ’ το άλλο πάλι; «Πήγαινα το πρωί στο κολυμβητήριο, έβαζα το μαγιό και την πετσέτα μου στην τσάντα που την κουβάλαγα στο σχολείο και τα ξαναχρησιμοποιούσα χωρίς να έχουν στεγνώσει στη βραδινή προπόνηση»!

Είπε και πολλά άλλα σε αυτή την εξομολόγησή του ο Πίπης ο φακιδομύτης: για τον φόβο του μήπως τον κατασπαράξουν οι καρχαρίες το 2007 στη Μελβούρνη, για τα κλάματά του το 2012 στο Ηyde Park, όταν είδε μπροστά τη γιαγιά του η οποία κουβαλήθηκε από το Λίβερπουλ με σπασμένο ισχίο για να τον καμαρώσει και για τα γέλια που έβαζε όταν έφευγε από το σπίτι για τους αγώνες και άκουγε τη γυναίκα του την Ισμήνη να του λέει στα σοβαρά, «πρόσεχε να μην πνιγείς»!