Από τον Μανώλη Γλέζο στα… αζήτητα

Ομολογουμένως, η απόσταση από τον Μανώλη Γλέζο έως τη Ραλλία Χρηστίδου και τον Πέτρο Κόκκαλη είναι μεγάλη. Για κάποιους, όσο αυτή που διήνυσε ο ΣΥΡΙΖΑ του 2014 μέχρι να γίνει ΣΥΡΙΖΑ του 2019. Πριν από πέντε χρόνια η μάχη των ευρωεκλογών, μέσα και από τη συγκρότηση του ψηφοδελτίου, δινόταν με όρους συμβολισμού, αποτύπωσης των κινηματικών (ακόμη τότε) διεργασιών, με όρους αριστερής και αγωνιστικής κληρονομιάς. Ισότιμα στο ψηφοδέλτιο συμμετείχαν πρόσωπα γνωστά στην αριστερή Ιερουσαλήμ. Δεν είχε σημασία η κάθε εκκίνηση. Καθένας είχε μια διαδρομή. Και ανάμεσά τους ο εμβληματικός Μανώλης Γλέζος που είχε ξεκαθαρίσει πως αν εκλεγόταν θα πήγαινε για μία χρονιά στην Ευρωβουλή και μετά θα παραιτούνταν. Και το έκανε.

Μάλιστα, στο τότε βιογραφικό του μεγάλου αγωνιστή που διένειμε η Κουμουνδούρου, εκτός των γνωστών αντιστασιακών περγαμηνών του, συμπεριελάμβανε και το γεγονός πως «μαθητής ακόμη συμμετείχε στη δημιουργία αντιφασιστικής ομάδας (1939) για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου». Σήμερα, τέτοια πρόσωπα τέτοιου φορτίου – και τέτοιου πλούσιου σε αγώνες βιογραφικού – δεν υπάρχουν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Η ανακοίνωση των πρώτων ονομάτων περισσότερο θυμίζει ένα ετερόκλητο – και ιδεολογικά και πολιτισμικά – άθροισμα υποψηφίων με αντιφατικές καταβολές και ολίγη από δημοσιότητα, παρά ένα στοχευμένο ιδεολογικά ψηφοδέλτιο που διεμβολίζει τον κόσμο της Αριστεράς.

Το όνομα του Πέτρου Κόκκαλη δε, καθόλου τυχαία, αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό, με προβληματισμό ή και με καυστική κριτική από κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ίδιοι ακριβώς που υπενθυμίζουν την κρισιμότητα των καλπών για την Ευρώπη, σε μια συγκυρία που ο Στιβ Μπάνον αλωνίζει και προπαγανδίζει τον ευρωσκεπτικισμό απ’ τα δεξιά, την ίδια ώρα που διάφοροι Ορμπαν και Σαλβίνι καραδοκούν, ποιους θα στείλει ο ΣΥΡΙΖΑ στο Στρασβούργο και στις Βρυξέλλες για να δώσουν τη μάχη των ιδεών; Ακόμη και η βγαλμένη από talent show Ραλλία Χρηστίδου, παλαιό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και κομματική μέχρι τα μπούνια, περισσότερο μοιάζει να θέλει να εντάσσεται σε μια στρατηγική αναγνωρισιμότητας, πάρα για τις ίδιες τις – καθ’ όλα σεβαστές – ιδέες της.

Ανατρέχοντας επίσης στη διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές με τον τίτλο «Ψηφίζουμε για την Ελλάδα, ψηφίζουμε για μια άλλη Ευρώπη», αυτόματα βλέπει κάποιος ένα μέρος του προγράμματος της Θεσσαλονίκης να αντανακλάται και εκεί με μπόλικη ριζοσπαστική φρασεολογία που πάντως στο επίπεδο του τότε ευρωψηφοδελτίου υποστηριζόταν με έναν τρόπο. Ο Ρουβίκωνας όμως φαίνεται πως ήταν βαθύς. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2019, που θέλει να εγγράφεται σε ευρύτερα προοδευτικά σχήματα ή που έχει υπουργοποιήσει στελέχη του άσπονδου εχθρού (βλέπε Παπακώστα), μοιάζει να μιμείται κάτι από τις τεχνικές των παλιών συστημικών κομμάτων με μια εσάνς κινημάτων.

«Αποστολές αυτοκτονίας». Ακόμη και η κουβέντα για συμμετοχή στο ευρωψηφοδέλτιο του Παναγιώτη Γιαννάκη ή της Χάρης Αλεξίου – που προφανώς δεν ευοδώθηκε – καταδεικνύει πως η όλη στρατηγική δομήθηκε στη λογική των γνωστών ή δημοφιλών προσώπων και όχι των κοινωνικών διεργασιών ή δυναμικών που αναπτύσσονται στην κοινωνία – έστω με τη λογική του ΣΥΡΙΖΑ. Εντάξει, θα πει κάποιος. Το 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ακόμη κυβέρνηση. Ακόμη στο ευρωψηφοδέλτιό του υπήρχε ανάμεσα σε άλλους/ες το τότε Αριστερό Ρεύμα. Ακόμη υπήρχε η προσδοκία της Ευρώπης που θα άλλαζε από την Ελλάδα. Ακόμη ορισμένοι σε ομιλίες τους έσκιζαν Μνημόνια. Κι όμως. Ο Ρουβίκωνας, σύμφωνα με μια ανάγνωση, ήταν πιο βαθύς. Το ευρωψηφοδέλτιο του 2019 δεν συζητήθηκε ευρέως στο κόμμα και στην κυβέρνηση. Το φλερτ ή το «ψηστήρι» σε πρόσωπα είχε κάτι από «αποστολές αυτοκτονίας» σε ρηχό προγραμματικό πλαίσιο που περισσότερο παράγει αντιπολιτικά αποτελέσματα και καταλήγει σε γιους ολιγαρχών ή τραγουδιστές παρά σε συμπαγές ψηφοδέλτιο – με φωτεινή εξαίρεση τον Πλουμπίδη ή τον Μουζάλα. Το θέμα είναι πως αριστερά ψηφοδέλτια με κάστινγκ δεν κάνεις.

«Πάρτι» στα social media με τις επιλογές Τσίπρα

Την αμηχανία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για τους υποψήφιους ευρωβουλευτές που ενέκρινε η Πολιτική Γραμματεία του κόμματος, ενέτεινε και το «πάρτι» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία, ιδίως ο Πέτρος Κόκκαλης, είχε χθες την… τιμητική του. Φαρμακερές ατάκες ή σχόλια με καυστικό χιούμορ τόσο για την επιλογή Κόκκαλη όσο και για τις «οικολογικές ευαισθησίες» με τις οποίες επιχειρεί ο υποψήφιος ευρωβουλευτής να ενδύσει την υποψηφιότητά του, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, αλλά κυρίαρχο στοιχείο στον μαζικό σχολιασμό μέσα από το Facebook και το Twitter ήταν η… «μάχη κατά της διαπλοκής» που σηματοδοτείται από τις αγκαλιές του Αλέξη Τσίπρα με τον Πέτρο Κόκκαλη.