Πολιτικό «ξεγύμνωμα» μιας Αριστεράς

Με την υποψηφιότητα του Πέτρου Κόκκαλη στο ευρωψηφοδέλτιο του κυβερνώντος κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώθηκε ο απεχθής κύκλος των «χειρουργικών επεμβάσεων» τις οποίες έχει διενεργήσει ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας πάνω στο «σώμα» του προκείμενου κομματικού οργανισμού!

Τι εννοώ; Πρώτα ο Πρωθυπουργός μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κλασικό «μεταδημοκρατικό» κόμμα, όπως οριοθετεί τη «μεταδημοκρατία» ο Κόλιν Κράουτζ. Με άλλα λόγια, καταργήθηκαν οι κλασικές δομές του παλιού κόμματος και στη θέση του αναδύθηκε ένα προσωποπαγές μόρφωμα το οποίο δίνει τη δυνατότητα στον δήθεν «προοδευτικό» Πρωθυπουργό να διορίζει τους προσωπικούς του φίλους (ή τους «κηπουρούς του») σε κρατικές θέσεις (οι οποίες εξακολουθούν απαράδεκτα να στοιχίζουν στον δημόσιο κορβανά εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ τον μήνα)!

Ετσι εξηγείται ο διορισμός του πρωθυπουργικού «συμβούλου» Καρανίκα και άλλων!

Μετά ο Πρωθυπουργός έδωσε στο κυβερνών κόμμα τα απωθητικά χαρακτηριστικά ενός «λαϊκιστικού κόμματος». Και όταν οι λαϊκιστές βρίσκονται στην εξουσία, έχουν ένα καταστροφικό σκοπό:

Να «καταλάβουν» το κράτος και τους θεσμούς και να καταργήσουν τα διαβόητα «θεσμικά αντίβαρα» (checks and balances) που ταυτοποιούν τις δυτικές δημοκρατίες! Ετσι μόνο ερμηνεύεται γιατί ο περίφημος υπουργός Πολάκης έκανε χονδροειδείς επεμβάσεις στη δικαστική εξουσία!

Η υποψηφιότητα Κόκκαλη για το ευρωψηφοδέλτιο ολοκληρώνει αυτές τις τρομερές μεταμορφώσεις του ΣΥΡΙΖΑ γιατί εκφράζει συμβολικά αυτό που λέει η αμερικανίδα καθηγήτρια Γουέντι Μπράουν: Δηλαδή ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου γινόμαστε μάρτυρες όχι απλώς μιας συνεπαφής, αλλά μιας συγχώνευσης μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων με το κράτος και τους πολιτικούς (υπό την έννοια ότι οι τελευταίοι χάνουν πια την ποθητή τους αυτονομία απέναντι στους επιχειρηματίες).

Και κανείς δεν έχει τίποτε με το «πρόσωπο του Πέτρου Κόκκαλη». Αυτό θα ήταν εντελώς αφελές ή γελοίο! Ομως το ίδιο αφελές θα ήταν να λησμονήσουμε ότι εκπροσωπεί έναν επιχειρηματικό όμιλο ο οποίος είχε πάντοτε έντονες δοσοληψίες με το ελληνικό κράτος!

Και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό (αν σκεφθούμε τι είχε συμβεί στη Γαλλία πριν από μερικά χρόνια). Με άλλα λόγια, ο πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί υφίστατο τρομερή κριτική γιατί είχε δοθεί πλήθος δημοσίων συμβάσεων στον πολιτικό και προσωπικό του φίλο Martin Bouygues (του αντίστοιχου επιχειρηματικού ομίλου).

Επομένως θα ήταν καλύτερο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να μας απαντήσει εάν «υποκρύπτονται» τέτοιου είδους «ανταλλαγές» πίσω από τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα!

Το συμπέρασμα; Ο Πρωθυπουργός, ό,τι και να κάνει, θα πρέπει να κατανοήσει ότι ο «πρωθυπουργικός του χρόνος» έχει τελειώσει! «Τhe time is out of joint» (Σαίξπηρ, που μάλλον δεν διαβάζει ο Αλέξης Τσίπρας).

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, kalfelis@law.auth.gr