Ο Σπανούλης έριξε το τείχος

Κόντευε δώδεκα το μεσημέρι, όταν μια γνώριμη (αλλά απροσδόκητη ως παρουσία) φιγούρα βημάτιζε έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών και δρασκέλιζε τα σκαλιά προς το παρεκκλήσι, όπου από νωρίς το πρωί εκτιθόταν σε λαϊκό προσκύνημα η σορός του Θανάση Γιαννακόπουλου.

Είχε στείλει ένα στεφάνι μαζί με εκείνα της ΚΑΕ Ολυμπιακός και των αδερφών Αγγελόπουλου και ελάχιστοι πίστευαν ότι θα εμφανισθεί κιόλας, αλλά αυτή την απόφαση ο Βασίλης Σπανούλης την είχε πάρει από την πρώτη στιγμή: από την προπερασμένη Τρίτη, όταν έφυγε από τη ζωή ένας άνθρωπος, που για τον νυν αρχηγό του Ολυμπιακού υπήρξε όντως ένας δεύτερος πατέρας!

Τον δικό του πατέρα, τον Θανάση, ο Σπανούλης τον είδε να σβήνει όταν ο ίδιος βρισκόταν στην τρυφερή ηλικία των 15 ετών και αυτός ήταν ένας  επιπλέον λόγος για τον οποίο σκληραγωγήθηκε ως χαρακτήρας, ατσάλωσε τον εαυτό του και έγινε μαχητής, αποφασιστικός και άφοβος…

Ο «Τυφώνας» έγινε ο δεύτερος πατέρας του Σπανούλη στις 12 Ιουλίου του 2005, όταν υπέγραψε το πρώτο συμβόλαιό του στον Παναθηναϊκό, για το οποίο ο Θανάσης Γιαννακόπουλος τον πιλάτευε νυχθημερόν για πολύ καιρό. «Εάν δεν ήταν ο κύριος Θανάσης, αυτή η μεταγραφή δεν θα πραγματοποιούνταν ποτέ» δήλωσε ο τότε 23χρονος γκαρντ την επόμενη ημέρα στα γραφεία της ΒΙΑΝΕΞ. «Μου τηλεφωνούσε δέκα φορές τη μέρα όχι για να ανεβάσει την προσφορά, αλλά για να μου δείξει πόσο πολύ με ήθελε στον Παναθηναϊκό. Με έπρηξε και στο τέλος ντρεπόμουν κιόλας να αρνηθώ»!

Υστερα από δύο χρόνια, όταν ο λαρισαίος γκαρντ αποφάσισε να εγκαταλείψει το ΝΒΑ και το Χιούστον και να παλιννοστήσει, ο «Τυφώνας» ήταν πάλι εκεί για να ανοίξει την μεγάλη αγκαλιά του, μαζί με την πόρτα του Παναθηναϊκού. Και τότε ξαναπήρε την κατάσταση στα χέρια του, καθησύχασε τη μητέρα του Σπανούλη και πλήρωσε κιόλας τη ρήτρα των 550.000 δολαρίων, που απαιτούσαν οι Ρόκετς για να τον αποδεσμεύσουν.

«Δεν θα αλλάξει ποτέ»
«Μου φέρθηκε σαν πατέρας και αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου» έλεγε τις προάλλες ο Σπανούλης και χθες πήρε τα συναισθήματά του και τα κατέθεσε σεπτά και ευλαβικά στη σορό του εκλιπόντος. Την ίδια στιγμή οι συγκεντρωμένοι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού πρώτα εκπλήσσονταν και αμέσως τον χειροκροτούσαν με θέρμη, τόσο κατά την εμφάνιση, όσο και στην αποχώρησή του, χώρια που κάθισε κιόλας για μερικά λεπτά μονάχος του έξω από την εκκλησία, με τα χέρια σταυρωμένα…

«Ηταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος κι ένας εξαιρετικός παράγοντας που βοήθησε τα μέγιστα το ελληνικό μπάσκετ. Αγαπούσε παθολογικά αυτό που έκανε και είχε μόνο φίλους. Ηταν τιμή μου που γνώρισα τον κύριο Θανάση και θέλω να πω τα βαθιά συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του» τόνισε ο Σπανούλης. Και συμπλήρωσε: «Οι σχέσεις μας δεν χάλασαν ποτέ. Πάντοτε υπήρχαν μια ιδιαίτερη αγάπη στο πρόσωπο μου από εκείνον και ένας τεράστιος σεβασμός από εμένα προς το μέρος του. Αυτά έμειναν για πάντα ανάμεσά μας και δεν θα αλλάξουν ποτέ».

Τελευταία αγκαλιά
Εχει δίκιο ο Σπανούλης, άλλωστε από το ίδιο σκεπτικό και αυτή την πατρική αγάπη εμφορούνταν ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, με αποκορύφωμα της αμοιβαιότητας των συναισθημάτων την ανατριχιαστική σκηνή που εκτυλίχθηκε στον αγωνιστικό χώρο του ΟΑΚΑ, στις 17 του περασμένου Ιουνίου.

Με το που έληξε το πρώτο ημίχρονο του πέμπτου τελικού, ακριβώς μια εβδομάδα μετά τον θάνατο του Παύλου Γιαννακόπουλου, ο Βασίλης καθ’ οδόν προς τα αποδυτήρια κοντοστάθηκε, έσκυψε και αγκαλιάστηκε με τον Θανάση, ο οποίος καθόταν στις πολυθρόνες.

Εννέα μήνες αργότερα ο Σπανούλης κοντοστεκόταν πάλι, αυτή τη φορά, για να πει το τελευταίο αντίο στον άνθρωπο που τον ένιωθε σαν τον δεύτερο πατέρα του…