Ο οικοδόμος που βρήκε μέσα του τον ποιητή

«Iντια εφτάς ίνεται. Και ίντια κεφτάς εφτάια άλλος».

«Ο,τι κάνεις, γίνεται. Κι ό,τι δεν κάνεις εσύ, το κάνει κάποιος άλλος».

Ηταν μια φράση που ο Γιάννης Κοσμίδης από τα Κοτύωρα του Πόντου, δίπλα στην Τραπεζούντα, άκουγε συχνά από τον πατέρα του τον Χριστόφορο. Και ήταν μια φράση που αποφάσισε ν’ ακολουθήσει ο ίδιος, η έννοιά της σημάδεψε τελικά τη ζωή του. Γι’ αυτό ακόμα και σήμερα, δεκαετίες ολόκληρες από τότε που την άκουσε για πρώτη φορά, εξακολουθεί να τη μνημονεύει. Ο Γ. Κοσμίδης μεγάλωσε στην Καλλιθέα όπου η οικογένειά του ήρθε κακήν κακώς από την Τασκένδη της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, όταν ο Γιάννης ήταν έξι χρονών, το 1965. Κυνηγημένοι, ταλαιπωρημένοι αλλά και υπερήφανοι. «Εκεί μας λέγανε “Γκρεκ πιντός”, κωλοέλληνες, εδώ “κωλορώσους”» λέει σήμερα με πικρό χαμόγελο. «Και όμως εμείς μιλούσαμε αρχαία ελληνικά, ενώ οι Ελληνες που τότε μας αποδοκίμαζαν δεν ήξεραν τίποτε». Ο Γιάννης, το μεσαίο από τρία αδέλφια, τέλειωσε το Δημοτικό. Αργότερα νυχτερινό στον Θαλή, στη Σωκράτους στην Καλλιθέα. Το πρωί δουλειά, το βράδυ σχολείο. Ο Κοσμίδης έχει «φάει» όλα τα επαγγέλματα της οικοδομής με το κουτάλι και τα τελευταία 30 χρόνια είναι υδραυλικός.

Γιατί όμως να μας ενδιαφέρει η περίπτωσή του; Σε τι διαφέρει μια ακόμα περίπτωση ταλαιπωρημένης ζωής που τελικά, κουτσά – στραβά, τα έβγαλε πέρα; Η ιστορία του Γιάννη Κοσμίδη αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον εδώ και 10 περίπου χρόνια, όταν ο μουσικός και ξάδελφός του, ο Θανάσης Τσολερίδης, του ζήτησε να του γράψει ένα τραγούδι για τους Ποντίους. Ο Γιάννης που ασχολούνταν ερασιτεχνικά με τη στιχουργική έγραψε τον «Μιθριδάτη του Πόντου». Και είδε ότι με τη γραφή άρχισε να εκφράζει τον συναισθηματικό του κόσμο. «Ο,τι έχει ο καθένας μέσα του, το βγάζει και σχολή ποιητών δεν υπάρχει».

Μέχρι σήμερα, παράλληλα με την εργασία του υδραυλικού από την οποία κερδίζει το ψωμί του, ο Κοσμίδης έχει στο ενεργητικό του 15 θεατρικά έργα και τρία παιδικά, όλα γραμμένα στη ποντιακή διάλεκτο. Εχει γράψει επίσης ένα μυθιστόρημα στα νεοελληνικά («Ο ποιητής») και μια ποιητική ανθολογία («Καληνύχτα όνειρά μου»). Και διατηρεί δικό του θίασο ως πρόεδρος του Πολιτιστικού Φορέα Ποντίων Καλλιθέας. Με το Θέατρο Πόντου δίνει παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα προσφέροντας ώρες γέλιου και νοσταλγίας – πάντα στην ποντιακή διάλεκτο.

Η ενασχόλησή του με το θέατρο έγινε όταν μετέτρεψε σε θεατρικό έργο τη πρώτη νουβέλα του, «Τη Χωρίονος το παλικάρι». Μην έχοντας μείνει ικανοποιημένος από τις πρόβες που παρακολούθησε, ο Κοσμίδης αποφάσισε να ιδρύσει δική του θεατρική σκηνή και να κάνει ο ίδιος τη σκηνοθεσία. Τα έργα του έχουν μεγάλη δημοτικότητα κυρίως στη Μακεδονία, ενώ τα τραγούδια του έχουν τραγουδηθεί από το σύνολο των πόντιων καλλιτεχνών. Η «Ξενιτεμέντσα Παναϊά» σε μουσική Χρήστου Παπαδόπουλου είναι μόνιμο «χαλί» σε κάθε εκπομπή που σχετίζεται με το Μοναστήρι της Παναγίας και έχει ξεπεράσει το 1,5 εκατομμύριο θεάσεις στο Youtube.

Εδώ και δύο χρόνια ο οικοδόμος που βρήκε μέσα του τον ποιητή είναι μέλος της Ενωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και μετρά τέσσερα βραβεία. Εχει αποσπάσει το βραβείο παιδικού θεατρικού έργου με το έργο του «Το Μαεμένον Λαήν», το βραβείο ποίησης με το «Καληνύχτα όνειρά μου», το γ’ βραβείο ποίησης με το ποίημα «Παραγγελιά στα άστρα» και το β’ βραβείο διηγήματος με το διήγημά του «Θα αλλάξω διαδρομή».

Αποκαλεί τη Γαλήνη, τη γυναίκα του, «ηρωίδα» και μιλά με περίσσια υπερηφάνεια για τα τρία του αγόρια που και τα τρία είναι μουσικοί. Ο Χριστόφορος παίζει αγγείο και πνευστά, ο Δημήτριος λύρα και ο Ορφέας νταούλι. Ο τελευταίος συμμετέχει και ως ηθοποιός στα έργα του πατέρα του.

Στις 7 Απριλίου στην Καλλιθέα (Αριστείδου και Φιλαρέτου) ο Κοσμίδης ανεβάζει το «Μαεμένο λαήν» και στις 12 Μαΐου είναι καλεσμένος στην Πτολεμαΐδα για μια ποιητική βραδιά λόγω της επετείου των 100 χρόνων από τη γενοκτονία των Ποντίων. Ο Κοσμίδης προσπαθεί να διαφημίσει με όποιον τρόπο μπορεί την επέτειο, γι’ αυτό και οι παραστάσεις των θεατρικών έργων του συνεχίζονται (δωρεάν φυσικά – επιμένει σε αυτό) σε διάφορα σημεία του πανελληνίου. «Δεν γιορτάζουμε. Μνημονεύουμε. Οι πρώτοι εγγεγραμμένοι νεκροί είναι 350 χιλιάδες, αλλά το νούμερο ξεπερνά το μισό εκατομμύριο» λέει και διακρίνω τη φωνή του να σπάζει. «Εμείς οι Πόντιοι λέμε ρίζα μου να λελέβωσε – Ρίζα μου να σε χαρώ» λέει. «Εκεί έχω αφιερώσει τη ζωή μου».